உதாரண ஆசிரியர்: மீனாட்சி சுந்தரம் பிள்ளை

தமிழ் இலக்கிய வரலாற்றில் 18,19-ம் நூற்றாண்டுகளில் எண்ணற்ற தமிழ்ச் சான்றோர் தோன்றினர். இந்த நூற்றாண்டுகளைச் சிற்றிலக்கியக் காலம் என்றும் கூறுவர். இந்தக் காலத்தில் திருத்தலங்களின் வரலாறு கூறும் தல புராணங்கள் பெருமளவில் பாடப்பெற்றன. அக்காலகட்டத்தில் தலபுராணங்களைப் பாடிய பெருமை மகாவித்துவான் மீனாட்சி சுந்தரம் பிள்ளை அவர்களையே சாரும்.

பல பெரியோர்களின் பெருமை, அவர்களிடம் கல்வி கற்ற மாணவர் களாலும், மாணவர்களின் பெருமை அவர்களுக்குக் கல்வி கற்பித்த ஆசிரியர் களாலும் உலகுக்குத் தெரியவரும். அத்தகைய பெருமை வாய்ந்த மாணவர்களை உருவாக்கிய சிறப்பு மீனாட்சி சுந்தரம் பிள்ளையவர்களுக்கு மட்டுமே வாய்த்தது. வித்துவான் தியாகராசச் செட்டியார், உ.வே. சாமிநாதய்யர் போன்ற தலைசிறந்த மாணவர்கள் அவருக்குக் கிடைத்தனர்.

1815-ம் ஆண்டு திருச்சிராப்பள்ளியில் பிள்ளையவர்கள் பிறந்தார். தன் தந்தையாரைக் குருவாகக் கொண்டு ஆரம்பக் கல்வியைக் கற்கத் துவங்கிய அவர், சான்றோர் முதல் சாதாரணமானவர் வரை என யாரிடமெல்லாம் கற்க வேண்டியன உள்ளனவோ அவர்களிடமெல்லாம் கைப்பொருள் கொடுத்துக் கல்வி பயின்று மகாவித்துவான் ஆனார். சிவபக்தி, வெகுளாமை, விருந்தோம்பும் பண்பு, சாதி, மதம் நோக்காத உயர்ந்த நெஞ்சம், கற்றாரைப் போற்றும் பெருந்திறம், ஆன்மீகக் கற்பனை மிக்க கவிதைகளை விரைந்தியற்றும் பேராற்றல் இத்தகைய பெருமைகளைப் பெற்றிருந்த பேராளர் அவர். தம்மிடம் வாய்த்திருந்த கல்வித் திறனைச் சாதி மதம் பாராது எவ்விதக் கைமாறும் பெற்றுக்கொள்ளாமல் வந்து சேர்ந்த மாணவர்களச் சொந்த மக்களைப் போலக் வாரி வழங்கிய திறம் என அவரது பெருமைகள் பல. அவரது மாணவர் உ.வே.சா., அவரது பெயரை எழுத்தால் எழுதுவதற்கு அஞ்சுவதாகக் குறிப்பிடுவார். மாணாக்கர்களிடம் அத்தகைய குருபக்தியை ஏற்படுத்தியவர் மகாவித்துவான். தம்மை நாடி வந்த அனைத்து மாணவர்களுக்கும் உணவளித்துத் தங்குமிடமும் அளித்துக் கல்வி புகட்டியவர் அவர். அவர் இயற்றிய புராணங்கள் 22. பிற காப்பியங்கள் ஆறு. பிள்ளைத்தமிழ் முதலியன 45. எண்ணிறந்த தனிப்புராணங்களும் இயற்றியுள்ளார்.

நீதிபதி வேதநாயகம் பிள்ளையின் பால் இவர் பெருமதிப்பு கொண்டிருந்தார். அவரைப் பாராட்டிக் குளத்துக்கோவை என்னும் நூல் இயற்றியுள்ளார். தகுதியில்லாத யாரையும் புகழ்ந்து பாடும் பழக்கத்தைக் கொண்டிராத மகாவித்துவான் பாடிய பாடல் அவரது சமயப் பொறைக்கும் சமயம் கடந்த சிறந்த நட்புக்கும் சிறந்த சான்றாகும். பிறருக்குக் கல்வி கற்பிப்பதில் வள்ளலாக வாழ்ந்த அந்தப் பெருந்தகையின் வாழ்வு இன்றைய ஆசிரியப் பெருமக்களுக்ககெல்லாம் சிறந்த எடுத்துக்காட்டாக விளங்குவதாகும்.

புலவர் ப.சோமசுந்தர வேலாயுதம்

தமிழ் தி இந்து காம்

Advertisements

இனிய புத்தாண்டு வாழ்த்துகள்…

 

Inline image 1

 

 

கணவரிடம் சண்டை வராமல் வாழ வழி என்ன?

உயர்ந்த பதவியில் இருக்கும் சுதந்திரமான பெண் ஒருவர் தனக்குத் திருமணம் ஆகப்போகிறது என்றும், கணவரிடம் சண்டை வராமல் வாழ வழி என்ன? என்றும் கேட்டிருக்கிறார்.

அதற்கு நான் சொல்வதெல்லாம்… ஒரு வீட்டில் இரண்டு சூரியன்கள் இருக்க முடியாது. ஒரு குடும்பத்தில் ஒரு சூரியன், ஒரு நிலவு என்று ஆணும் பெண்ணும் அவரவர் நிலையைக் கடைப்பிடித்து வாழ வேண்டும். அதுவே சிறந்த குடும்பத்துக்கான இலக்கணம். இது குடும்பம் பற்றிய பழைய கருத்து. ஆனால் இந்தக் கருத்து தவறானது.

ஒரு சிறு விளக்கம். மனித இனத்தின் சரித்திரத்தில் குடும்பம் என்ற சமுதாய அமைப்பில் ஆணும் பெண்ணும் எஜமான், அடிமை என்ற பாத்திரங்கள் ஏற்றுச் செயல்பட்ட காலகட்டம் ஒன்று இருந்தது. அதில் எந்தவிதமான ஐயமும் இல்லை. பெண்கள் கல்வித் தகுதி, தொழில் நுட்பத்திறன், சுயசார்பு, சுயதொழில் என்று பல சிறப்புகளை அடைந்து சீரும் சிறப்புமாக வாழும் வகையில் அவளுக்குச் சம வாய்ப்பும், சம அங்கீகாரமும் சட்டபூர்வமாக வழங்கப்பட்டுள்ளன. பெண்ணின எழுச்சியின் ஒளிமயமான பொற்காலம் இது. ஆகவே சிறந்ததொரு குடும்பத்துக்கான இலக்கணம் மறு விளக்கம் செய்யப்பட வேண்டி இருக்கிறது.

அந்தப் புது இலக்கணப்படி எந்தவொரு குடும்பத்தில் கணவனும் மனைவியும் ஒருவருக்கொருவர் சூரியனாகவும் நிலவாகவும் மாறி மாறி ஒளிர்ந்தும் குளிர்ந்தும் மனம் ஒன்றி வாழ்கிறார்களோ, அதுவே தலைசிறந்த சமுதாயம். எனவே பெண் வளர்பிறையாகி, நிலவாகி, தேய்பிறையாய்த் தொலைந்து போன காலகட்டம் முடிந்துவிட்டது. இனிவரும் நாட்களில் அவள் தனக்குள் ஒளிந்திருக்கும் சூரிய சக்தியை இனங்கண்டு வெளிப்படுத்தி அதன் மூலம் தன் வீட்டையும் நாட்டையும் மேம்படுத்தியாக வேண்டும். இது கால கட்டாயம். வருங்கால நிர்பந்தம்.

“ஒரு கேள்வி – பதிலில்’ சுகிசிவம்.

தினமணி

நடைப் பயிற்சி: உடல் தன்னைத் தானே அறியும் முயற்சி

படம் : எஸ். ஆர். ரகுநாதன்

ஷிவ் விஸ்வநாதன்

————

எனது தந்தை நடப்பதை மிகவும் விரும்புபவர். அவரது மிகப்பெரிய சடங்கும், பிரார்த்தனையும், வேலையும் அதுதான். ஒவ்வொரு நாள் காலையிலும் நான்கு மணிக்கு எங்கள் வீடு அவரது ஷூ சத்தத்தில் அதிரும். ஒரு டம்ளர் காபியைக் குடித்துவிட்டு வெளியேற பரபரத்துக் கொண்டிருப்பார். பத்து வயதான எங்கள் வளர்ப்பு நாயும் பொறுமையற்று உறுமலுடன் காத்திருக்கும். எங்கள் அண்டை வீட்டு நாயும் காலை நடையில் கலந்துகொள்ளும். அது இளம் டாபர்மேன். பெயர் மார்க்கஸ். எங்கள் டாக்ஸ்ஹண்ட் முன்னால் அணிவகுக்க, மார்க்கஸ் பின்னால் செல்வான். இரண்டும் என் அப்பாவின் சமிக்ஞைகளைக் கவனமாகப் பின்தொடர்பவை. ஒரு கட்டத்தில் எங்கள் டாக்ஸ்ஹண்க்கு வயதானதால் களைப்பு ஏற்பட்டது. ஆனால் காலை நடையை விடவேயில்லை.

நடை என்பது கூட்டுச்செயல்பாடு. உலகத்துக்கு ஹலோ சொல்லும் வழி. எனது குழந்தைப்பருவ நினைவுகள் நடை அனுபவங்களால் நிறைந்தவை. அதனால்தான் நடை இன்றி நட்பு சாத்தியமல்ல என்றும் சங்கடமில்லாத வயோதிகம் சாத்தியம் இல்லையென்றும் நம்புகிறேன். ஒருவர் நடக்கும்போது, தொலைவில் உள்ள உலகங்கள் குறித்து நினைவுகொள்கிறார். அவற்றைப் பற்றிப் பேசுகிறார். உலகத்தை அளக்கும் வழிகளில் ஒன்றாக நடை மாறியிருக்கிறது. தத்துவங்கள் நடைப்பயிற்சிலேயே தொடங்கியிருக்க வேண்டும் என்றும் உணர்கிறேன். தோரோ, எமர்சன், ஹைடக்கர் ஆகியோரைப் யோசித்துப் பார்க்கிறேன். அவர்கள் உண்மையிலேயே பேசியபடிதான் நடந்தார்கள். அவர்களது தத்துவங்கள் செழுமையாகவும் அதிக உறுதிப்பாட்டுடனும் இருக்கின்றன.

நடையின் பல செய்திகள்

நடை நம்மைச் சிறந்த வகையில் நிதானப்படுத்துகிறது. உடல் தன்னைத்தானே அறியும் முயற்சியே நடைப்பயிற்சி. அது சாலை ஓர நடைபாதையாக இருக்கலாம், நதியின் கரையாக இருக்கலாம், வனத்தில் நடக்கலாம், வெறுமனே குடியிருப்புப் பகுதிகளுக்குள் செல்வதாகவும் இருக்கலாம். நடப்பது என்பது ஒரு அறிதல், கண்டுபிடிப்பு, உரையாடல், நட்புச் செயல்பாடு, ஒரு தியானம், பிரதிபலிப்பு, பிரார்த்தனை. களைப்புற்ற நிலையில் விறைத்துப்போயுள்ள உடலைத் தளர்த்தும் செயல்பாடாகக்கூட நடைப்பயிற்சி இருக்கிறது. நமது அன்றாடவேலைகளில் பலவிதமான செய்திகளையும் பலன்களையும் கொண்டது நடைப்பயிற்சி மட்டுமே.

நடைப்பயிற்சியில் கடைசித் தூரத்தை எட்டும்போது நீங்கள் உங்கள் உடலைச் சவாலுக்கு இழுக்கிறீர்கள். உங்கள் உடலில் வியர்வை பொங்கி வழியும்போது விளையாட்டு, வலி இரண்டுமே இருக்கிறது. அன்றாடம் நடக்கும் தூரத்தைவிடக் கூடுதலாக ஒரு மைல் நடைப்பயிற்சியைப் பூர்த்தி செய்துவிட்டு, ஓய்ந்துபோய் ஒரு தேநீருக்காகவோ, பிஸ்கெட் சாப்பிடவோ அமர்பவர் உணரும் சாதனையைப் போர்வீரன்கூட உணரவே முடியாது. நாம் நடக்கும்போது நமது ஆழத்தில் உள்ள சுயத்துடன் உரையாடுகிறோம். அத்துடன் உடலின் லயத்தையும், அமைதியையும் கூர்ந்து கவனிக்கிறோம். நடைப்பயிற்சி என்பது குணமூட்டக்கூடியது, சிகிச்சை இயல்புடையது, பேயோட்டும் செயல்பாடும்கூட. மேலும் நடைப்பயிற்சி, உலகுடன் ஒட்டி வாழ்வதற்கான ஒரு வழிமுறை.

வாழ்க்கையின் கொண்டாட்ட மான தருணங்களில் ஒன்றாக நடை இருக்கிறது. ஒரு குழந்தை முதல்முறை நடைபயிலத் தொடங்கும்போது, விழுந்து எழும்போது, அதைக் காணும் பெற்றோரின் மகிழ்ச்சி விவரிக்க இயலாதது. நடைபயிலத் தொடங்கும் குழந்தைக்கும் பெரிய சாதனை செய்த உணர்வு இருக்கும். பெற்றோரும், தாத்தா, பாட்டியும் அந்தக் கணத்தைப் பெருமிதத்துடன் காண்கின்றனர். வரலாறு உருவாவதின் முதல் படி அது.

நடக்கும்போது வெவ்வேறு புலன்களும் செயல்படுகின்றன. நீங்கள் பார்க்கிறீர்கள், நீங்கள் தொடுகிறீர்கள், நிற்கிறீர்கள், எதையோ நினைவுக்குக் கொண்டுவர முயல்கிறீர்கள், ஒரு பூவை, ஒரு முகத்தை. நாம் நடக்கும்போது உலகத்துடன் உரையாடுவது மட்டுமின்றி, ஆழமான புரிதலுக்காகக் கேள்வியும் கேட்கிறோம்.

ஒரு பகல் பொழுதில் நடப்பதிலிருந்து அந்தப் பிராந்தியத்தை வரையறுக்க வேண்டும் என்று காந்தி கருதினார். பொதுவெளியை மீட்டெடுப்பதற்கான நாடகமாக நடைப்பயிற்சி இருக்கிறது. நகரங்கள் நடப்பவர்களுக்குச் சாத்தியமற்றதாக மாறிவருகிறது. பாதசாரிகள் அச்சுறுத்தலாகப் பார்க்கப்படுகிறார்கள். ஒருவரின் நடை அவரது உயிரியலோடு தொடர்புடையதுதான். ஆனால் ஒரு நகரத்தின் வரலாற்றுடன் நுட்பமான தொடர்புடையது. சிறந்த நகரங்கள் பாதசாரிகள் வழியாகவே உயிர்ப்புடன் உள்ளன என்று கருதுகிறேன். அவர்களது நடைச் சடங்குகள் நகரத்தை வரையறுக்கின்றன. எல்லா இடங்களையும் பரிச்சயம் உள்ளதாக மாற்றுகின்றன. நகரில் ஓடும் மிதிவண்டிகள் இன்னும் மனிதத்தன்மை மிகுந்தவையாக இருக்கின்றன. ஆனால் ஒரு கார் நம்மைக் கடக்கும்போது, நகரம் மனிதத் தன்மையை இழந்துவிடுகிறது.

பாதசாரிகளை முன்னிட்டுத்தான் நகர்ப்புறத் திட்டமிடுதல் தொடங்கப்பி வேண்டும். நகர்ப்பகுதிகளில் நடந்துசெல்லாமல் நம்மால் முறைசாராப் பொருளா தாரத்தைப் புரிந்து கொள்ளமுடியாது. அந்த முறைசாராப் பொருளாதார வழிமுறைகளில்தான் நம்மில் 70 சதவீத குடிமக்கள் வாழ்கின்றனர். நாம் நடப்பதை நிறுத்தும்போது நகரங்கள் இறக்கத் தொடங்குகின்றன. பஜாரும், சாலையோர காபிக் கடையும் மறையத் தொடங்குகின்றன. சென்னையில் உள்ள மெரினாக் கடற்கரையை நடையாளர்களைத் தவிர்த்துக் கற்பனை செய்துபாருங்கள். வாழ்வதற்குக் கட்டுப்படியாகும் நகரத்தை நமது நடை வழியாகவே உருவாக்க முடியும். டீக்கடைக்காரர், பேல் பூரி விற்பவர், வடை, பஜ்ஜி கடைகள், வெற்றிலைக் கடைக்காரர், பூ விற்பவர், குப்பை அள்ளுபவர் அனைவரும் வாழ்வதற்குத் தகுந்த நகரம் எனில் அது தன் இதயத்தில் பாதசாரிகளைப் புரிந்துகொண்டதாக இருக்க வேண்டும். உணவு, விதவிதமான சப்தங்கள், பொழுதுபோக்கு, அந்நியர்களைப் பரிச்சயப்படுத்திக் கொள்ளுதல் என்று எல்லா அனுபவங்களும் நடையின் வழியாகவே நமக்குக் கிடைக்கின்றன.

எதிர்ப்பு வடிவம்

நடையைக் காந்தி தனது சத்தியாகிரக வழிமுறையாகக் கண்டார். எந்தப் போராட்டத் திற்கும் உடலே உருவமாக இருக்கிறது. காந்தி ஒரு சாம்ராஜ்யத்தை வீழ்த்தத் தொடர்ந்து நடந்தார்.

இன்று நகரங்கள் மாறிவிட்டதை உணர்கிறேன். நடையாளர்கள் செயற்கைப் பூங்காக்களுக்கும் பிரத்யேகப் பகுதிகளுக்கும் தள்ளப்பட்டுவிட்டார்கள். ஆனாலும் நடையாளர்களின் சமூகம் ஜீவிக்கவே செய்கிறது. அவர்கள் இந்த உலகத்திடம், “ நாங்கள் நடக்கிறோம், அதனால் நாங்கள் இருக்கிறோம்” என்று சொல்லியபடி அவர்கள் ஜீவிக்கிறார்கள். நடை என்பது தனிமனிதனும் சமூகமும் கூட்டுச் சேர்ந்து எழுதும் கவிதை.

@ தி இந்து (ஆங்கிலம்) சுருக்கமான மொழிபெயர்ப்பு: ஷங்கர்

ஓடி விளையாடு… ஓய்ந்திருக்கலாகாது…

சிறுவர்கள் தங்கள் உரிமையை இழக்கக்கூடாது

ஐக்கிய நாடுகள் ‘குழந்தைகள் அதாவது சிறுவர்கள்
விளையாடுவது என்பது அவர்களின் அடிப்படை உரிமை.
இது காலம் காலமாகப் பழக்கத்தில் இருந்து வருகிறது
என்று வெளிப்படையாக அறிந்திருந்தாலும், அவர்களுக்குப்
போதுமான அளவு விளையாடும் இடம் இல்லாததால்
அவர்கள் அந்த உரிமையை இழக்க நேரிடுகிறது.

மாறாக இடமின்மை, நேரமின்மை காரணமாக, அவர்கள்
உள்ளேயே அடைபட்டு, தங்கள் சக்தியையும் இழந்து,
உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல்
இளமையிலேயே தங்கள் கடமையைத் தவற விட்டுப் பல
விதத் துர்ப்பழக்கத்திற்கு ஆளாகுகிறார்கள்.

மேலும் அதிகப்படியாக செல்போன், கம்ப்யூட்டர்
உபயோகத்தால் தொழில்நுட்பத்தில் முன்னுக்கு வந்து
உடல்ரீதியான விளையாட்டுக்களில் ஈடுபட முடிவதில்லை.

ஒரு சிறுவனுக்குக் கல்வி என்பது எவ்வளவு முக்கியமோ
அவ்வளவு முக்கியம் விளையாட்டிலும் இருக்க வேண்டும்.
அது அவனது அடிப்படை உரிமை.

அப்போதுதான் சுறுசுறுப்பாக அவன் இருக்க முடியும்.
துரதிஷ்டவசமாக விளையாட்டுத்திடல்கள் குறைந்த
காரணத்தால், அதற்கு விளையாடுவதற்கு முக்கியத்துவம்
அளிப்பதில்லை. விளையாடுவது என்பது ஒருவனுக்கு உடல்
வளர்ச்சிக்கும் ஆரோக்கியத்திற்கும் மட்டுமின்றி, அவனைச்
சமூகரீதியாகவும், தனிப்படவும் செயல்பட உதவுகிறது’
என்கிறார் பால பவன் டைரக்டரான ஷோபா பாக்வத்.

மேலும் பல பெரிய சொசைட்டிகள் பள்ளிக் கூடங்கள்
இங்கெல்லாம் விளையாட்டிற்குப் பெரிய அளவு பங்கு
அளிப்பதில்லை என்றும் கூறினார்.

இப்படிப்பட்ட இடங்களில் விளையாடுவதால், பொருட்சேதம்
ஏற்பட வாய்ப்புகள் உண்டு என்பது தவிர்க்க இயலாது.
அதுவுமின்றி விளையாட்டிற்குரிய வகுப்புகளில் அதற்குப்
பதிலாகக் கல்வியைத் திணிப்பதும் தவறு என்கிறார்.

வீட்டில் சுற்றுப்புறத்தில் விளையாட்டு மைதானம் எவ்வளவு
முக்கியத் தேவை என்பது பற்றியும் அவர் கூறுகிறார்.
நான்கே வயதான குழந்தையின் தாயார் பிரியா பாத்மிஸ்
அக்கம் பக்கத்தில் குறைந்த தூரத்தில் ‘ஏதாவது இடம்
கிடைக்காதா என்று ஏங்குகிறோம்’ என்கிறார்.

திறந்த வெளியில் பல சொசைட்டிகளிலிருந்து பலவிதமான
காரணங்களுக்காகப் பயன்படுத்துகிறார்கள். பொழுது
போக்குக்காக உரிமையற்ற இடங்கள் ஏற்படுத்தப்படுகின்றன.

எங்கள் குழந்தைக்கு வேண்டிய அளவு விளையாடுவதற்கும்,
பொழுது போக்கிற்காகவும் வசதிகள் செய்து கொடுக்குமாறு
வலியுறுத்துகிறார் குடு்மபத்தலைவியான பாதுரி.

புனே முனிசிபல் கார்ப்பரேஷன் தோட்டத்தின் முக்கிய
சூப்ரின்டென்டான துக்காராம் ஜக்தாப் கூறுவது என்னவென்றால்,
‘நகரத்தைச் சுற்றி 125 தோட்டமும் பார்க்கும் உள்ளன. அவற்றில்
10 இடங்கள் அவை குழந்தைகளுக்காகவே அமைக்கப்பட்டுள்ளன.
மேலும் 10 பால பவனங்கள் நகரத்தின் பல்வேறு பகுதியிலும்
காணப்படுகி்ன்றன.

முக்கியமாக விளையாட்டிற்கும், மற்ற பொழுதுபோக்கு
அம்சங்களுக்கும் நாங்கள் அவற்றை அளித்திருக்கிறோம்.
இந்தத் தோட்டங்களும், பார்க்கும் மிகக் குறைவாகக் காணப்
பட்டாலும் வழக்கமாகக் குழந்தைகள் அதைப் பொழுது போக்கு
அம்சங்களான விளையாட்டிற்குத்தான் உபயோகப்படுத்துகிறார்கள்’
என்கிறார் அவர்.

கட்டிடங்களுக்கு அனுமதி அளிக்கும் பகுதியைச் சேர்ந்த
பிஎம்எஸ் சூப்ரின்டென்ட் இன்ஜினியர் கூறுவது என்னவென்றால்
‘குறைந்த பட்சம் மூன்று பெரிய விளையாட்டு மைதானங்கள்,
உதாரணமாக பேட்மிண்டன் மற்ற விளையாட்டுகளுக்கு வேண்டிய
வசதி அளிக்க வேண்டும்’ என்கிறார்.

மேலும் ‘அடைப்படை ஆதாரம் கொள்கைகளுக்குத் தேவையான
இடங்களை ஒதுக்கி, பொழுதுபோக்கிற்காகத் தனி விளையாட்டு
மைதானங்களையும் அமைக்க முயலுகிறோம்’ என்றார்.

——————————

– கிரிஜா நாராயண்
மஞ்சரி

நீங்களே சொல்லுங்க. . .

 

ஒரு நியாயம் பேசும்போது தீர்ப்புகளை எதிராளிகளுக்குமாகச் சேர்த்து வழங்கி விடாமல், இருப்பதைச் சொல்லி, நடந்தவற்றை விளக்கி, ‘நீங்களே சொல்லுங்க! உங்களுக்கே இது நியாயம்னுபடுதா?’ என்கிற கேள்வியை முன் வைக்கலாம்.

சில சமயங்களில் உரியவர்களிடம் பேச முடியாமல் போய் உரியவர்களுக்கு வேண்டியவர்களிடமோ, மத்தியஸ்தம் செய்பவர்களிடமோ சொல்லி இதே வார்த்தைகளால் நியாயம் கேட்டால், அந்த அணுகுமுறை நமக்குச் சாதகமாக அமைய வாய்ப்பு இருக்கிறது.

நீ செய்யுறது அக்கிரமம்; அநியாயம்! எந்த ஊர் நியாயம் இது! என்று நாமே சாதகத் தீர்ப்பு வழங்கிக் கொள்ளும்போது இத் தீர்ப்புகள் நமக்கெதிராகத் திரும்பிவிட வாய்ப்பு இருக்கிறது. அதுமட்டுமல்ல, நாம் தீர்ப்பு வழங்கி கொள்ளும்போது இத் தீர்ப்புகள் நமக்கெதிராகத் திரும்பிவிட வாய்ப்பு இருக்கிறது. அதுமட்டுமல்ல, நாம் தீர்ப்பு வழங்கிவிட்ட காரணத்தினாலேயே எதிராளிக்கு இது கெளரவப் பிரச்னையாகி அதெல்லாம் ஏற்க முடியாது போ! நீங்க ரொம்ப நியாயமா நடந்துகிட்டீங்களாக்கும் என்று பழைய வரலாறுகளைக் கிளப்ப வாய்ப்பு இருக்கிறது.

உரியவர்களிடமோ உரியவர்களைச் சார்ந்தவர்களிடமோ நியாயம் கேட்கும் போது சில எதிர்பாராத எதிர்வாதங்களும் மெல்லிய மறுப்புகளும் வெளிப்படும். இவற்றை வெளிக்கொணர்ந்தால் தான் பிரச்னை அடங்கும்.

இல்லாவிட்டால், டாக்டர் ஒரு புண்ணைச் சுத்தம் செய்யாமல், சலத்தை நீக்காமல் மருந்தை மட்டும் பூசிக்கட்டுக்கட்டிய கதையாக ஆகிப்போகும்.

ஒரு நில பேரம்; ஒரு வேலை நியமனத்தில் சம்பள பேரம்; ஒரு வேலையில் கூலி பேரம் என்கிற இத்தகைய சூழ்நிலைகளிலும் நீங்களே சொல்லுங்க என்கிற அணுகுமுறை ஏகமாய் உதவும். இல்லாவிட்டால் அள்ளிக் கொடுத்து ஏமாந்த கதைகளும், கிள்ளிக் கொடுத்து எரிச்சலையும் விரோதத்தையும் சம்பாதித்துக்கொள்ள நேரும். இவ்வளவு ஏன்? – இந்த சாமாசாரம் கையை விட்டே போய்விடும்!

அமெரிக்காவில் இரு வார்த்தைகள் பல மணி நேரங்களையும், பெரும் பணத்தையும் மிச்சப்படுத்தி உறவையும் புரிந்துணர்வையும் காக்கின்றனவாம். தினந்தோறும் வேறு நாடுகளை விடக் கோடிக்கணக்கான முறை இச்சொற்கள் பயன்படுத்தப்படுவதுதான் காரணமாம். அவை, தாங்க யூ; பிளீஸ்; இப்படிப்பட்ட சொற்களைப் போன்றதுதான் ‘நீங்களே சொல்லுங்க’ என்கிற இந்த வாக்கியமும்!

—————————————————–

லேனாவின் ஒரு பக்க கட்டுரை

எல்லோருக்கும் நண்பராக முடியுமா?



நல்ல டைப் என்று சொல்லத்தக்க ஒருவரிடம் கொஞ்ச காலம் வேலை செய்தேன். அதிர்ந்து பேச மாட்டார். கடிந்து பேச மாட்டார். மதிப்புக் குறைவாகப் பேச மாட்டார். பேச மாட்டார் என்றே சொல்லக்கூடாது. அது அவருக்கு தெரியவே தெரியாது. 24 மணி நேர ஏஸி மனிதர்.

அடுத்தவரைப் புண்படுத்துவதைத் தவமாகப் பயின்றவர்கள்தான் எங்கும் நிறைந்திருக்கிறார்கள். அவர்களால் நிறையப் பேருக்கு வார்த்தைக் காயங்கள் கிடைக்கின்றன. அதனால்தான் வார்த்தை ஒத்தடங்கள் தருகிற மேலே சொன்ன நபரைப் போன்றவர்களை மக்கள் விரும்புகிறார்கள்.

வசையே மேல்


அவர் எல்லோருக்கும் நண்பர்.அவரது உலகில் எங்கெங்கு காணினும் நண்பர்களடா. ஆனால் இத்தகையவர்கள் உண்மையிலேயே நல்ல டைப்தானா? அவர்களது இன்சொற்கள் நமக்கு எந்த அளவுக்கு நன்மை பயக்கும்? இப்படித் தேன் தடவிய வார்த்தைகளை நாம் அப்படியே எடுத்துக்கொள்ள முடியுமா? தலைவா, பாஸ், ஜீ, தோழரே, மேடம், சார், அண்ணாச்சி போன்ற வார்த்தைகளில் தவறு இல்லை. ஆனால் அவை எல்லோரிடமும் சொல்லப்படுமானால் அவை பெரும்பாலும் பாசாங்கு வார்த்தைகளாக இருக்கவே வாய்ப்பு அதிகம். அவை ஆயத்த ஆடைகள்போல. உங்களுக்கானவை அல்ல.

சம்பிரதாயமான, உண்மையான அக்கறையில்லாமல் சொல்லப்படுகிற இனிமையான சொற்களைவிட உங்களுக்காகவே தயாரிக்கப்பட்ட வசைச் சொற்களான ‘கோமாளி, முட்டாளே’வில் நேர்மை இருக்கிறது அல்லவா?

எப்போதும் இன்சொற்களைப் பேசுவது நல்ல குணம்தானா? அடுத்தவரை மகிழ்விக்க வேண்டும் என்ற நோக்கில் மட்டுமே பேசப்படும் வார்த்தைகள் ஆபத்தானவை அல்லவா? அவற்றைப் பேசுபவரும் ஆபத்தானவர் என்று சொல்லலாம் அல்லவா?.

எந்த முகம்?


ஆனால் துரதிருஷ்டம், அத்தகையோரின் வார்த்தை மஸாஜ்களைத்தான் பலரும் விரும்புகிறார்கள். அவர்கள் எல்லோரும் வில்லன்கள் என்று நான் சொல்லவில்லை. அவர்களில் பலரது சுபாவம் அவர்களது சொற்களைப் போலவே இருந்துவிடுவதில்லை என்பதைச் சுட்டிக்காட்ட விரும்புகிறேன். காரணம், எல்லா நேரங்களிலும் இன்முகம் காட்டி இன்சொல் பேசுவது இயற்கைக்கு முரணானது.

எதற்கு வம்பு? அவரை ஏன் கஷ்டப்படுத்தணும்? நம்முடைய நல்ல பெயர் போய்விடுமோ என்கிற தற்காப்பு பலரது இன்சொல்லின் அடிப்படையாக இருக்கக்கூடும் என்பதை நாம் மறந்துவிடக் கூடாது.

ஒருவர் எல்லோரையும் எப்படித் திருப்தி செய்ய முடியும்? கத்தியின் நண்பர்கள் கோழியின் கழுத்துக்கும் எப்படி நண்பராக முடியும்? எல்லோருக்கும் நண்பராய் இருப்பவருக்குச் சொந்த முகம் என்ற ஒன்று இருக்குமா? அதை யாராவது பார்த்திருக்கிறார்களா?

விலாங்கு மீன்கள்


அப்படியானால் ‘உலகையே உறவின’ராகத் தழுவும் கணியன் பூங்குன்றனார் மனதுக்காரர்கள் யாரும் இல்லையா? ‘எல்லோரும் இன்புற்றிருக்க’ எனப் பராபரத்தை இறைஞ்சும் ஆன்மிகர்கள்’ இல்லையா? சக மனிதன் சுரண்டப்படுவதை சகிக்காத ‘நீயும் என் தோழனே’ என்கிற பேரன்புக்காரர்கள் இல்லையா? இருக்கிறார்கள். அவர்கள் எத்தனை பேர்?

தனக்கு எந்தத் துன்பமும் வரக்கூடாது என்ற எச்சரிக்கையுடன் இன்சொல் பொழிந்தவாறு நிறைய விலாங்கு மீன்கள்தான் நழுவிக்கொண்டிருக்கின்றன.

மனச்சாட்சியின் குரல்?


எனது நண்பர், அ.தி.மு.க.வினரிடம் “நல்லாத்தான் போய்க்கிட்டிருக்கு. அடுத்தும் நீங்கதான்” என்பார். தி.மு.க.காரரிடம், “ஆட்சியா நடத்துறாங்க இவங்க” என்பார். பிரதமர் மோடியின் வேட்டி அணிந்து பாஜக பிரச்சாரம் செய்வார். பா.ம.க., த.மா.க., கம்யூனிஸ்ட்கள், ம.தி.மு.க., தே.மு.தி.க. என எல்லோரையும் ஒரு ரவுண்டு திருப்தி செய்வார். கடைசியாக ஆம்ஆத்மிக்கும் “ஒரு வாய்ப்பு இருக்கு” என்பார்.

நாளை யார் வந்தாலும் “நான் அப்பவே சொன்னேனே?” என்பார். இவரிடம் வெளிப்பட்ட பல குரல்களில் எது மனச்சாட்சியின் குரல்?

எனக்கு மட்டும் ஏன்?


இத்தகைய இன்சொல் வேந்தர்கள் தங்கள் நல்லவன் இமேஜைத் தக்க வைக்க எதையும் செய்வார்கள். அதற்கு ஆபத்து வரும்போது அவர்களை நம்பி இருப்பவர்களில் உள்ளதிலேயே பலவீனமானவரைப் பலிபீடம் ஏற்றுவார்கள்.எம்.ஜி.ஆர். படத்தில் வருவதுபோலத்தான் வில்லன்கள் இருப்பார்கள் என நினைத்தது எவ்வளவு பெரிய தவறு என உணர்வதற்குள் தலை இழந்தவர்கள்தான் அதிகம்.

அப்போதுதான் எ.ம.ஏ.இ. ( எனக்கு மட்டும் ஏன் இப்படி ) நடக்குது ? என்று நாம் புலம்புவோம். நண்பர்களை நம்புங்கள். எல்லோருக்கும் நண்பர்களை நம்புவதைப் பற்றி நன்றாக யோசியுங்கள்.
=
ஷங்கர்பாபு
தமிழ் தி இந்து காம்

முகநூலில் ரசித்தவை…

1. ஒவ்வொரு பெண்ணுக்குள்ளும் பசிமுகம் பார்க்கப்
பொறாத தாய் ஒருத்தி இருக்கிறாள். அவள் வீட்டில்
எந்நேரத்திலும் நிரம்பி வழிகிறது அட்சய பாத்திரம்,
அவள் அன்பைப்போல்.

——————————————-

2. உலகில் அதிகமாகக் கவி பாடப்படுபவர்களில் குழந்தை,
நிலா, அன்னை இம்மூவரும் முக்கியமான இடங்களை
வகிக்கிறார்கள்.

——————————————

3. ஒரு செயலை, “ஏன் செய்தாய்?” என்று கேட்பதற்குப்
பத்து பேர் இருப்பதைப் போலவே “ஏன் செய்யவில்லை?” என்று
கேட்டுத் திட்டுவதற்கும் பத்து பேர் இருப்பார்கள் என்பது உலக
நியதி.

———————————————

4. தவழ்ந்தபடி தரையை ஆராய்ந்து கொண்டிருந்த குழந்தையின்
பார்வையில் பட்டிருக்க வேண்டாமென்று, அப்புறமாய் வருத்தப்
பட்டுக் கொண்டது கட்டெறும்பு.

————————————————

5. யாரோ தன் குழந்தையைக்
கொஞ்சிக்கொண்டே செல்கிறார்கள்.
தன்னைத்தான் கொஞ்சுவதாக
மகிழ்ந்து மிழற்றுகிறது
பிச்சைக்காரியின் இடுப்பிலிருக்கும்
சிறு மழலை.

=======================================

6. இன்னொரு வீட்டில் கொழுந்து விட்டெரிந்த நெருப்பில்
குளிர் காய்ந்து கொண்டிருந்தவனின் ஆடையில்
தீ எப்பொழுதோ பற்றிப்பரவ ஆரம்பித்திருந்தது.

————————————–

7. அனுபவங்களின் தொகுப்பே வாழ்க்கை
என்கிறது உன் தரப்பு
வாழ்வென்பது திருப்பங்களாலும் ஆனது
என்பது என் கட்சி
இரண்டையும் கேட்டுக்கொண்டு
மௌனமாய்த் தீர்ப்பெழுதிக்கொண்டிருக்கிறது வாழ்க்கை
இரண்டும் ஒன்றுதானென்று.

———————————————

8. அடுத்தடுத்த விவாதங்களின்போது மாற்றி மாற்றிச்
சொல்லி குழப்பி விட்டாலும் முதன்முறை கேட்கும்போது
பெரும்பாலும் மிகச்சரியாகவே பதிலளித்து விடுகிறது மனது.

————————————————-

9. அடமாய் ஒளித்து வைத்திருக்கிறது ஆழ்குளம்,
வெளிவர வேண்டிய ஏற்பாடுகளை அந்தத் தாமரை
மொட்டு ரகசியமாய் செய்து கொண்டிருப்பதை அறியாமல்.

———————————————-

10. மிகப்பத்திரமாக வைத்து விட்ட திருப்தியிலேயே வைத்த
இடமும் பொருளும் நினைவிலிருந்து அகன்று விடுகின்றன.

——————————————
சாந்தி மாரியப்பன்

அண்ணாசாமியின் ஆங்கிலம்

1342015_FE_1304_MN_PG_19_Cni.jpg

1342015_FE_1304_MN_PG_19_Cni.jpg1.jpg


பேராசிரியர் கோ.கிருஷ்ணன்
தினத்தந்தி

திருக்குறள் தாத்தா

தமிழ்    -கருத்துக்களம்- இன் புகைப்படம்.

தலையில் ஒரு விக், குர்தா உடை, காதில் கடுக்கண் என, அவர் வந்து நின்றதும் மழலைகளிடம் பொங்குகிறது உற்சாகம். விண்ணை முட்டுகிறது கரவொலி.

தேனி மாவட்டம், வடுகபட்டி மார்க்கண்டேயர் நெசவாளர் நடுநிலைப் பள்ளியில் திருக்குறள் நிகழ்ச்சியை நடத்த வந்திருந்தார், சுந்தர மகாலிங்கம். ஓய்வுபெற்ற தலைமையாசிரியரான இவரை, திருக்குறள் தாத்தா என்றே எல்லோரும் அழைக்கிறார்கள்.

மாணவர்களே, உங்க எல்லோருக்கும் திருக்குறள் பற்றி தெரியும்தானே? அதான், தமிழ்ப் பாடப் புத்தகத்தில் படிச்சு தேர்வு எழுதுறோமேன்னு சொல்வீங்க. அதோடு முடிய வில்லை திருக்குறளின் வேலை. ஒண்ணே முக்கால் அடிகள் உடைய ஒவ்வொரு குறளிலும் அற்புதமான கருத்துகள் இருக்கின்றன. வெறுமனே மனப்பாடம் செய்து தேர்வில் எழுதினால், வெளியே வந்ததும் மறந்து போயிடும். நம்ம வாழ்க்கைக்குத் தேவையான அத்தனை விஷயங்களும் இருக்கும் குறளை, மறக்காம இருக்க என்ன செய்யணும்?

10 வருஷத்துக்கு முன்னாடி கேட்ட ஒரு சினிமா பாட்டு ஞாபகத்தில் இருக்கு. ஒரு சினிமா காட்சி ஞாபகத்தில் இருக்கு. அந்த மாதிரி இசையாகவும், நடனமாகவும், நாடகமாகவும் ரசிச்சுப் படிச்சா, திருக்குறளும் மறக்கவே மறக்காது. அதைத்தான் செய்யப்போறோம். இப்போ பாடலாமா? ஆடலாமா? எனக் கேட்டார் திருக்குறள் தாத்தா.

ஆடுங்க..ஆடுங்க.. என்று சிலரும், பாடுங்க..பாடுங்க’’ என்று சிலரும் குதூகலக் குரல் கொடுத்தார்கள்.

பாடுவோம் ஆடுவோம் பாடிக்கிட்டே ஆடுவோம். நீங்களும் என்னோடு சேர்ந்து ஆடிப் பாடலாம், என்றதும் எல்லோரின் முகங்களும் மலர்ந்தன. தொடங்கியது திருக்குறள் பயிற்றுவிக்கும் நிகழ்ச்சி.

எண்கள் பற்றி வரும் குறள் ஒண்ணு சொல்லுங்க பார்ப்போம். என்றார் திருக்குறள் தாத்தா.

எண்ணென்ப ஏனை எழுத்தென்ப இவ்விரண்டும் கண்ணென்ப வாழும் உயிர்க்கு.

என்று சொல்லி சபாஷ் வாங்கினர் மாணவர்கள். இந்த மாதிரி எண்கள் வரும் திருக்குறள்களை, எண் விளையாட்டு எனப் பெயர்வைத்து, சில குறள்களைச் சொல்கிறார். மாணவர்களும் சேர்ந்து சொல்கிறார்கள்.

அடுத்து, எழுத்து விளையாட்டு. முதல் எழுத்து எதில் துவங்குகிறதோ, அதே எழுத்தில் முடியும் குறளைச் சொல்ல வேண்டும். உதாரணமாக, கற்க கசடற குறளின் இறுதியில், அதற்குத் தக என முடியும். இப்படியே சொல் விளையாட்டு, இசை விளையாட்டு, நாடக விளையாட்டு எனக் குறள்களைப் பிரித்து, ஒவ்வொரு குறளையும் ராகத்தோடு சொல்லச் சொல்ல, மாணவர்களும் சொக்கிப்போய் சொல்கிறார்கள்.

இதோ, ஒரு குறளை நடனம் ஆடிக்கிட்டே சொல்றேன். நீங்களும் என்னோடு ஆடலாம் என்று சொல்லி ஆரம்பிக்கிறார் திருக்குறள் தாத்தா.

இனிய உளவாக இன்னாத கூறல்
கனியிருப்பக் காய்கவர்ந் தற்று.

என்ற குறளுக்கு அவர் காட்டும் அபிநயம், அவ்வளவு அழகு. ‘இனிய உளவாக’ என்கிறபோது முகத்தில் மலர்கிறது சிரிப்பு. ‘இன்னாத கூறல்’ எனும்போது, முகத்தைச் சுருக்கியும் காதுகளை இரு கரங்களால் பொத்தியும் அபிநயம் பிடித்து ஆடிக் காட்ட, எல்லோரிடமும் உற்சாகம் தொற்றிக்கொள்கிறது.

அடுத்த திருக்குறளுக்கு மாணவர்கள் சிலர் முன்வந்து, அபிநயம் பிடித்து, அவரையே ஆச்சர்யப்படுத்தினார்கள்.

நிகழ்ச்சி முடிந்ததும் நடன ஆடையை மாற்றிக்கொண்டு சாதாரண தாத்தாவாக வந்தார்.

பொருள் உணர்ந்து படிக்கும் எதுவும் மறக்காது. இளம்வயதில் நல்ல பண்புகள் மனதில் பதிந்தால், எதிர்காலம் ஒளிவீசும். திருக்குறளை நன்கு புரிந்துகொண்டால், வாழ்வை எளிதில் வெல்லலாம். இதற்கான முயற்சிதான் இந்தப் பயிற்சி. கடந்த 15 ஆண்டுகளாக, 1,700-க்கும் மேற்பட்ட பள்ளிகளுக்குச் சென்று நடத்திவருகிறேன். தலைமை ஆசிரியராகப் பணியில் இருந்தபோதே, இதைத் தொடங்கிவிட்டேன்.

இதற்காக, எந்தவித பொருள் உதவியும் எதிர்பார்ப்பது இல்லை. ஒரு பள்ளியில் நிகழ்ச்சி நடத்தியதைக் கேள்விப் பட்டு, இன்னொரு பள்ளியில் அழைப்பார்கள். தமிழ்நாடு முழுவதும் சென்று, திருக்குறள் கற்பித்தல் நிகழ்ச்சியை நடத்திவருகிறேன். என் உடம்பில் தெம்பு உள்ளவரை இதைச் செய்வேன் என்று புன்னகையோடு சொல்கிறார் சுந்தரமகாலிங்கம் என்கிற திருக்குறள் தாத்தா

-முக நூல்

« Older entries