காட்டு விலங்கும் நாட்டு விலங்கும்! – சிறுவர் கதை

sm8

ஏழாம் வகுப்பில் வந்து புதிதாக சேர்ந்திருந்த
ராமசாமிக்கு அந்த வகுப்பு மாணவர்களுடன் ஒத்துப்
போக முடியவில்லை. வகுப்பு ஆசிரியரிடம் தினமும்
“அவன் சரியில்லை, இவன் சரியில்லை’ என்று
ஏதாவது குறை சொல்லிக் கொண்டே இருந்தான்.

“சார் என்னை இந்த பெஞ்சிலிருந்து வேறு பெஞ்சுக்கு
மாத்திடுங்க சார்?”
“ஏன்… என்ன ஆச்சு?”
“பக்கத்தில் இருக்கும் கார்த்திக் என்னை அடிக்கடி
கிள்ளிகிட்டே இருக்கான். கேலி செய்யறான். அவன்
பக்கத்தில் என்னால உட்கார முடியாது சார்”
“சரி’ என்று கூறிய ஆசிரியர், அவனை முதல்
பெஞ்சிலிருந்து மூன்றாவது பெஞ்சுக்கு மாத்தினார்.

ஒருவாரத்திற்குப் பிறகு… ஒருநாள்.
“”சார் பக்கத்துல உட்கார்ந்திருக்கும் பாஸ்கரும்
சங்கரும் என்னைப் படிக்கவிடாம தொல்லை பண்ணி
கிட்டே இருக்காங்க சார். எப்பப் பார்த்தாலும்
பேசிகிட்டும் சிரிச்சிகிட்டும் இருக்காங்க… இவங்களோட
என்னால உட்கார முடியாது சார். என்னை வேறு
பெஞ்சுக்கு மாத்திடுங்க….”

ராமசாமியை ஏற இறங்கப் பார்த்துவிட்டு உடனே,
கடைசி பெஞ்சில் போய் அவனை உட்காரச்சொன்னார்.

மூன்று நாள்களுக்குப் பிறகு, வகுப்பு ஆரம்பிக்கும்
போதே எழுந்து நின்றான் ராமசாமி.
“ஏன் எழுந்து நிற்கிறே… இன்னிக்கு எங்க மாத்தணும்
உன்னை? இதே வேலையாப் போச்சு உனக்கு…”
“சார் இந்தப் பீட்டர் என்னைப் பத்தி இல்லாததையும்
பொல்லாததையும் அவன் ஃபிரண்ட்ஸ்கிட்ட சொல்லி
கோள் மூட்டி விட்றான் சார். இந்த சுரேஷ் ரொம்ப பொய்
சொல்றான் சார்… இவங்களோட என்னால உட்கார
முடியாது சார். வேறு எங்காவது என்னை அனுப்பிடுங்க…”

“உன்னை வேறு எங்காவது இல்லை… கிளாசைவிட்டே,
ஏன் இந்தப் பள்ளிக்கூடத்தை விட்டேதான் அனுப்பணும்.
ஆமாம்…உனக்குக் காட்டு விலங்குகளைப் பத்தித்
தெரியுமா?”
“தெரியும் சார்”
“அந்த விலங்குகள் ஒவ்வொன்றுக்கும் ஒவ்வொரு
குணம் இருக்கும். அதுவாவது தெரியுமா?”
“படிச்சிருக்கேன் சார்”
“சொல்லு பாக்கலாம்…”

“நரின்னா தந்திரம், யானைன்னா நன்றியை மறந்த
குணம், குரங்குகள் அடுத்தவதொந்தரவு தரும்,
புலி, சிங்கமெல்லாம் தன் பசிக்காக பிற விலங்குகளைக்
கொன்று சாப்பிடும், பாம்பிடம் விஷமிருக்கும்…”

“போதும்..நிறுத்து… இப்படிக் காட்டில் வாழும் ஒவ்வொரு
விலங்குக்கும் ஒவ்வொரு குணம் இருந்தாலும், அவை
அனைத்தும் அந்தக் காட்டிலேயேதான் ஒற்றுமையாக
வாழ்கின்றன. காட்டைவிட்டு ஓட நினைக்கவில்லை
இல்லையா?

அப்படித்தான் நாட்டில் வாழும் மனிதர்களும் ஒவ்வொரு
குணங்களைக் கொண்டவர்கள். அவர்களை விட்டு ஒதுங்கி,
விலகி நிற்காமல், யார் யார் எந்ததெந்த குணங்களோடு
இருக்கிறார்களோ, அவர்களை அந்தந்த குணங்களோடு
ஏற்றுக்கொள்ளப் பழகினால், நீ எந்த பெஞ்சும் மாற
வேண்டியதில்லை.

இந்தப் பள்ளி மட்டுமல்ல… நீ பெரியவனாக வளர்ந்து எந்த
அலுவலகத்துக்குப் பணிக்குப் போனாலும் அங்கும்
இப்படித்தான் மனிதர்கள் பல குணங்களோடுதான்
இருப்பார்கள். அவரவர் குணங்களோடு அவர்களை ஏற்றுக்
கொண்டு நீ அன்புடன் வாழப்பழகு”.

ராமசாமி தலைகுனிந்தபடி, தன் புத்தகப் பையைத்
தூக்கிக்கொண்டு, எழுந்துபோய் முதல் பெஞ்சில் இருந்த

கார்த்திக்கின் பக்கத்தில் உட்கார்ந்து கொண்டான்.


-இடைமருதூர் கி.மஞ்சுளா
நன்றி-சிறுவர்மணி

Advertisements

மன்னரும், சந்தன வியாபாரியும்!

மதுராபுரி நாட்டை, மன்னர் போஜராஜன் ஆண்டு வந்தார்.
அவர் நீதி தவறாதவர். குடிமக்கள் நலனைப் பற்றியே,
இரவு, பகலும் சிந்திப்பார். நலத்திட்டங்களை வகுத்து
மக்கள் சுபிட்சமாய் வாழச்செய்தார்.

வாரம் ஒருமுறை, நாட்டை வலம் வருவார். மக்களிடம்
குறைகளைக்கேட்டு, தீர்த்து வைப்பார். அப்போது,
பார்ப்பவர்களை எல்லாம் நலமுடன் வாழ வேண்டும் என,
மனதில் வேண்டிக்கொள்வார்.

கடைவீதியில், ஒரு சந்தன வியாபாரியை பார்க்கும் போது
மட்டும் மனதில் வெறுப்பு ஏற்படும். அவனை,
‘கொல்ல வேண்டும்’ என்ற எண்ணம் வரும்.

ஒருநாள் –
நாட்டுவலம் முடிந்து திரும்பியதும் மந்திரி மதிவாணரிடம்,
‘ஒவ்வொரு குடிமகனையும் பார்க்கும் போது, வாழ்த்த
எண்ணுகிறேன். ஆனால், சந்தன வியாபாரியை மட்டும்
கொல்லத் தோன்றுகிறது…’என்றார்.

உரிய காரணத்தை அறிந்து சொல்வதாக, உறுதி
சொன்னார் மந்திரி.

மறுநாள், மாறு வேடத்தில் சந்தன வியாபாரி கடைக்குச்
சென்றார், மந்திரி. ஒரு சந்தனக்கட்டையை விலை பேசி
வாங்கினார். பின், ‘வியாபாரம் நன்கு நடக்கிறதா…
போதுமான லாபம் கிடைக்கிறதா…’ என, விசாரித்தார்.

‘சந்தனக்கட்டை விலை அதிகம் என்பதால், வியாபாரம்
அவ்வளவாக இல்லை. வருமானம் மிக குறைவு. மன்னரின்
தந்தை இறந்த போது, ஒருக்கட்டு சந்தனக்கட்டை வாங்கினர்.

ஆயிரம் பொற்காசுகள் கிடைத்தன. இனி, மன்னர்
இறந்தால் தான், நிறைய பொற்காசுகள் கிடைக்கும்…’
என்று, பெருமூச்சு விட்டான், வியாபாரி.

அவன் எண்ணத்தை புரிந்து அரண்மனைக்கு திரும்பினார்
மந்திரி.

மறுநாள், மந்திரியாக, சந்தன வியாபாரியை சந்தித்தார்
மந்திரி. அவனுக்கு, ஆயிரம் பொற்காசுகள் கொடுத்து,
‘மன்னர் உனக்கு வழங்கியுள்ள பரிசு…’ என, கூறினார்.

மிகவும் மகிழ்ச்சியுடன் பெற்றுக்கொண்ட வியாபாரி,
‘மன்னர், நுாறாண்டுகள் நலமுடன் வாழ வேண்டும்…’ என,
வாழ்த்தினான்.

அடுத்த வாரம் –
மன்னர், நாட்டுவலம் சென்றார். சந்தன வியாபாரியைக்
கண்டார். அவனைக் கொல்லத் தோன்றவில்லை. மாறாக,
வாழ்த்த தோன்றியது.

அரண்மனை திரும்பிய மன்னர், மந்திரியை சந்தித்தார்.
வியாபாரி மீதிருந்த எண்ணம் மாறியுள்ளதை சொன்னார்.
மகிழ்ச்சியடைந்த மந்திரி, வியாபாரியை சந்தித்து,
பொற்காசுகள் கொடுத்த விவரத்தை தெரிவித்தார்.

மன்னர் போஜராஜன், அந்த அனுபவத்தை, மக்கள் மனதை
புரியும் பாடமாக, கற்றுக் கொண்டார்.

குட்டீஸ்… எண்ணங்களுக்கு எவ்வளவு சக்தி இருக்கு
பாத்தீங்களா… மனதை நற்சிந்தனைகளால் நிரப்பி,

துாய்மையாக வைத்துக் கொள்ளுங்கள்!


  • ஜி.தர்ஷிணி
    சிறுவர் மலர்

யார் பலசாலி

நல்ல பாம்பு ஒன்று புற்றில் வாழ்ந்து வந்தது.
அதற்கு ரொம்ப நாட்களாக தன்னுடைய இனத்தார் பெரிய மிருகங்களை கூட அப்படியே விழுங்கி விடுவதால், தாங்கள்தான் பலசாலி என்று நினைத்திருந்தது.


இருந்தாலும், இதை சோதித்து பார்க்க எண்ணி, புற்றை விட்டு வெளியே வந்தது.அப்போது அங்கு ஒரு கீரி வரவே, பாம்பு பயத்துடன் மறைந்துக் கொண்டு, “”ஆகா! கீரிதான் பலசாலி” என்று நினைத்துக் கொண்டது.அச்சமயம் அங்கு வந்த பூனை, கீரியை விரட்டியது.

அதைப் பார்த்ததும், “பூனைத்தான் பலசாலி’ என்று எண்ணியது பாம்பு.அந்தப் பூனையை ஒரு நாய் விரட்டத் தொடங்கியது. அதைக் கண்டதும், “”பூனையை விரட்டுகிற நாய்தான் பலசாலி’ என்று நினைத்தது பாம்பு.

பூனையை விரட்டிக் கொண்டு ஓடிய நாய், ஒரு மனிதன் செய்து கொண்டிருந்த பச்சைப் பானையில் விழுந்தது. அதைக் கண்டு கோபம் அடைந்த மனிதன், நாயைத் தடியால் அடித்தான்.நாய் அலறிக் கொண்டு ஓடியது.

அதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த பாம்பு, “”நாயை விட மனிதன்தான் பலசாலி” என்று எண்ணிக் கொண்டே மறைவை விட்டு வெளியே வந்தது.மனிதன் அதைக் கண்டதும், “”ஐயோ பாம்பு!” என்று அலறிக் கொண்டு ஓடினான்.அந்தக் காட்சியை கண்ட பாம்பு, “இந்த உலகில் எல்லாரையும் விட நான்தான் பலசாலி’ என்று எண்ணிக் கொண்டது.

அப்போதுதான் முன்பு பார்த்த கீரி மீண்டும் அங்கே வரவே, “அய்யோ… அம்மா!’ என்று அலறிக்கொண்டு ஓட்டம் எடுத்தது பாம்பு.

இந்த உலகில் ஒவ்வொருவரும் தான் தான் பெரியவர் என்று நினைத்துகொள்ளக் கூடாது என்பதற்காகவே.”ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு எதிரியை
கடவுள் படைத்துள்ளார்

Posted by Kanchana Radhakrishnan

உணவு பங்கீடு – சிறுவர் கதை




கதை: இரண்டு தலை நாகமுத்து

தர்மசீலபுரியில் நாகமுத்து நெசவு தொழில் செய்துவந்தார். அவர் நெய்யும் புடவைகளும் வேட்டிகளும் மக்களை வெகுவாகக் கவர்ந்தன. ஓரளவு பணமும் கிடைத்தது.

அன்று நாகமுத்து தறியில் அமர்ந்து நெசவு செய்யும்போது, ஒரு பலகை உடைந்து விழுந்தது. அவரால் நெசவு செய்ய முடியவில்லை. புதுப் பலகையைச் செய்வதற்கு மரம் வேண்டும் என்பதற்காகக் காட்டுக்குச் சென்றார்.

ஒரு மரத்தை தேர்வு செய்து, வெட்டப் போனார்.

“வெட்டாதே… வெட்டாதே…” என்று மரம் கத்தியது.

பயந்து இரண்டடி பின்னால் நகர்ந்த நாகமுத்து, “அட, மரம் கூடப் பேசுமா?” என்று வியந்தார்.

“என் தறி உடைந்துவிட்டது. எனக்கு இப்போது மாற்றுப் பலகை தேவை. அதுக்காகத்தான் மரம் வெட்ட வந்தேன். எனக்கு வேறு வழி இல்லை” என்றார்.

“இவ்வளவுதானா உன் பிரச்சினை? உனக்கு என்ன  வேண்டும் கேள். என்னை வெட்டும் எண்ணத்தைக் கைவிடு” என்றது மரம்.

நாகமுத்து யோசித்தார். மரத்திடம் என்ன வரம் கேட்பது?

நான் ஏதாவது கேட்டு அது மங்காவுக்குப் பிடிக்கவில்லை என்றால் என்ன செய்வது? “மரமே, வரம் கொடுக்கும் முன் என் மனைவியிடமும் கலந்து ஆலோசித்துவிட்டு வருகிறேன்” என்றார்.

“நல்ல யோசனை, சென்று வா” என்றது மரம்.

நாகமுத்து வீட்டுக்கு வந்தார். மங்காவிடம் நடந்ததைக் கூறினார்.

“இவ்வளவு தானா விஷயம்? ரொம்ப நாளா என் மனசுல

இன்னும் ஒரு தறி இருந்தால், அதிக வருமானம் கிடைக்கும்னு தோணுது. அதுக்கு நேரம் வந்துருச்சு.”

“என்ன இன்னொரு தறியா? உனக்கு நெசவு வேலை தெரியுமா?”

“எனக்கு இல்லை. அதுவும் உங்களுக்குத்தான்!”

“எனக்கா? ரெண்டு தறியில் ஒரே நேரத்தில் எப்படி வேலை செய்றது? எனக்கு என்ன நாலு கையா  இருக்கு?

நீ சொல்றது வேடிக்கையாக இருக்கு” என்றார் நாகமுத்து.

“மரத்திடம் சென்று நாலு கையும் ரெண்டு தலையும் கேளுங்க. அந்த வரம் கிடைத்தால் ரெண்டு தறியிலும் நெசவு செய்யலாமே?” என்றார் மங்கா.

“நல்ல யோசனை. நான் அப்படியே வரம் கேட்டு வாங்கிட்டு வரேன்” என்று சொல்லிவிட்டு, மரத்தைத் தேடி காட்டுக்குச் சென்றார் நாகமுத்து.

“மரமே, எனக்கு ரெண்டு தலையும் நாலு கையும் ஒரு தறியும் வேணும்” என்று நாகமுத்து சொன்ன உடன், மற்றொரு தலையும் இரண்டு கைகளும் உருவாகின. தன் முதுகைத் தானே பார்த்து அதிசயப்பட்டார் நாகமுத்து. தறியுடன் வீட்டுக்கு வந்து சேர்ந்தார்.

ஊர் மக்கள் அவரை ஆச்சரியமாகப் பார்த்தார்கள். குழந்தைகள்  பயந்து ஓடினார்கள்.

அன்று இரவு முழுவதும் நாகமுத்துவால் நிம்மதியாகவே தூங்க முடியவில்லை. தலையை ஒருபுறம் வைத்தால் மறுபுறம் அழுத்தியது. நிம்மதி போனது. அந்தத் துயரத்தைத் தாங்கிக்கொண்டு  இரண்டு  தறிகளிலும் அமர்ந்து நெசவு நெய்தார். மங்கா சொன்னதுபோல் இரு மடங்காக நெசவு செய்ய முடிந்தது. ஆனால், முன்புபோல் அவரிடம் யாரும் துணிகளை வாங்குவதற்கு  வரவில்லை. நாகமுத்துவைப் பார்க்கவே அஞ்சி நடுங்கினர்.

நெசவு நெய்த வேட்டிகளும் புடவைகளும் மூட்டை மூட்டையாகத் தேங்க ஆரம்பித்தன. வருத்தப்பட்டார் நாகமுத்து.

“மங்கா, உன் பேச்சைக் கேட்டு நான் இப்படி ஆயிட்டேன்.  சாப்பாட்டுக்குக்கூடப் பணம் இல்லை. மக்கள் என்னைக் கண்டால் பயந்து ஓடுறாங்க. என் நிம்மதியே போயிருச்சு. உன் தவறான யோசனையால்தான் இந்த நிலை.”

“சிந்திக்காமல் யோசனை சொல்லிட்டேன். தவறுதான். நீங்க பழைய நிலையை அடையணும். அதுக்கு ஒரே வழி  அந்த மரத்திடம் போய் வரம் கேட்பதுதான்” என்றார் மங்கா.

மறுநாளே நாகமுத்து மரத்திடம் சென்றார். கோடாரியால் மரத்தை வெட்டப் போனார்.

“என்னை வெட்டாதே. நீ கேட்ட வரத்தை நான்தான் கொடுத்துவிட்டேனே?” என்றது மரம்.

“மரமே என் நிலையைப் பார். என் நிம்மதி போயிருச்சு. ரெண்டு தலை, நாலு கை இருந்தும் என்னால் மகிழ்ச்சியா இருக்க முடியலை. என் மனைவியின் தவறான யோசனையால் தொழிலும் முடங்கிருச்சு. மக்கள்  என்னைக் கண்டாலே ஓடறாங்க” என்றார் நாகமுத்து.

“சரி, உனக்கு என்ன வேண்டும்?”

“எனக்கு எதுவும் தேவையில்லை. நான் மறுபடியும் பழைய நிலைக்குப் போகணும். என் தொழில் மீது நம்பிக்கை இருக்கு. அதை வைத்துப் பிழைச்சுக்குவேன்” என்றார் நாகமுத்து.

“உன் விருப்பப்படியே ஆகட்டும்” என்றது மரம்.

அடுத்த நொடி நாகமுத்து மீண்டும் பழைய நிலைக்கு மாறினார். மரத்துக்கு நன்றி சொல்லிவிட்டுக் கிளம்பினார்.

ஊர் மக்கள் மீண்டும் அவரிடம்  நட்புடன் பழகினார்கள். புடவை, வேட்டி வாங்க ஆரம்பித்தனர். ஒரு தறியை மட்டும் வைத்து உழைத்து வாழத் தொடங்கினார். சந்தோஷமும் நிம்மதியும் கிடைத்தன.

– டி .பி. சென்குப்தா, தமிழில்: சு.கி. ஜெயகரன்
கதைச் சுருக்கம்: நேயா | நன்றி: சர்வோதய இலக்கியப் பண்ணை, மதுரை-1

ஜி.சுந்தரராஜன் – இந்து தமிழ் திசை

அழகு தேவதை! – பீர்பால் கதை

அக்பர் சக்கரவர்த்திக்கு, பேரன் குர்ரத்திடம் அளவற்ற வாஞ்சை;
அவனைக் கொஞ்சும் போது, அரச காரியங்களைக் கூட மறந்து
விடுவார்.

ஒருநாள் அரசவையில், ‘பேரன் குர்ரத்தை விட, அழகான குழந்தை
வேறு எங்காவது உண்டா…’ என்று கேட்டார். அங்கிருந்தவர்கள்,
‘இல்லை அரசே…’ என்றனர்.

ஆனால், பீர்பல் மட்டும் பதில் கூற வில்லை.

‘நீ ஏன், பதில் அளிக்கவில்லை…’ என்றார் அக்பர்.

‘அரசே… உங்கள் கேள்வி மிகவும் சிக்கலானது; உண்மையான
அழகை எப்படிக் கண்டு பிடிப்பது…’

‘ஏன்… பார்த்தால் தெரியாதா… ஆந்தை அவலட்சணமாக இருக்கிறது;
மான் அழகாக இருக்கிறது; இது கூடத் தெரியாதா…’

‘அரசே… நாளைய தினம் ஆளுக்கொரு குழந்தையை எடுத்து வரச்
சொல்வோம்; அதிலிருந்து, அழகிய குழந்தை ஒன்றை
தேர்ந்தெடுக்கலாம்…’ என்றார், முல்லா தோபியாசா.

‘நீங்கள் சொல்வதும் உண்மை தான்; நாளை குழந்தைகளுக்கு
அழகுப் போட்டி நடத்துவோம்; ஆளுக்கொரு குழந்தையை எடுத்து
வாருங்கள்; அதிலிருந்து, அழகிய குழந்தை ஒன்றைத்
தேர்ந்தெடுப்போம்…’ என்றார், அக்பர்.

மறுநாள் –

அரசவை கூடியது. அரச பிரதிநிதிகள், ஆளுக்கொரு குழந்தையை
எடுத்து வந்திருந்தனர். அக்பர் சக்கரவர்த்தி எல்லா குழந்தைகளையும்
பார்த்தபடியே வந்தார்; எதுவுமே, அழகாக தோன்றவில்லை.
அவருடைய பேரன் குர்ரமே மட்டும் தான், அழகு என, தோன்றியது.

வெறுங்கையுடன் நின்ற பீர்பாலைப் பார்த்து, ‘நீ அழகிய குழந்தை
எதையும் எடுத்து வரவில்லையா…’ என்று கேட்டார்.

‘அரசே… நாட்டிலேயே அதிக அழகுள்ள குழந்தையை பார்த்தேன்.
அதை அரண்மனைக்குக் கூட்டிச் செல்வதாக, தாயாரிடம் கேட்ட
போது, ‘மற்றவர் கண் திருஷ்டி பட்டுவிடும்’ என்று கூறி, மறுத்து
விட்டாள்…’ என்றார்.

‘அப்படியானால் மாறுவேடம் அணிந்து, அக்குழந்தையை பார்க்கச்
செல்வோம்…’ என்றார் அக்பர்.

அவருடன், அரசவை பிரதானிகளும், மாறுவேடம் அணிந்து
சென்றனர். நகரத்தை விட்டு வெகுதுாரம் அழைத்து வந்தார்
பீர்பல். ஒரு குடிசைப் பகுதியை அடைந்தனர்.

‘என்ன பீர்பல், நீ சொன்ன அழகான குழந்தை, இந்த அவலட்சணமான
இடத்தில் தான் இருக்கிறதா…’ என்று, கேட்டார் அக்பர்.

‘சேற்றில் கூட செந்தாமரை பூக்கும்; குப்பையில், மாணிக்கமும்
இருக்கும்; ஒருவேளை, பீர்பல் சொன்ன அழகுக் குழந்தையும்,
இங்கு இருக்கலாம்…’ என்றார் ஒரு அமைச்சர்.

‘அதோ பாருங்கள்… ஒரு குழந்தை விளையாடுகிறதே…’ என்று,
துாரத்தில் ஒரு குழந்தையைக் காட்டினார், பீர்பல்.

கன்னங்கரேல் என, மிக விகாரமாக ஒரு குழந்தை, புழுதியில்
விளையாடியதை, அக்பரும், மற்றவர்களும் பார்த்தனர். அப்போது,
அக்குழந்தை தரையில் தடுக்கி விழுந்து, ‘ஓ…’ என, அழ ஆரம்பித்தது.

உடனே, குடிசையில் இருந்து வெளியே வந்த பெண்,
‘என் தங்கக்கட்டி, அழகு தேவதை… இந்த குப்பை தொட்டி
உன்னைத் தள்ளி விட்டதா… அதை அடிப்போம்; நீ அழாதே…
என் அழகு ராஜா…’ என, குழந்தையை சமாதானப்படுத்தினாள்.

இதைக் கேட்ட அக்பர், ‘இவளுக்கென்ன பைத்தியம் பிடித்து விட்டதா…
எவ்வளவு அசிங்கமாக, அவலட்சணமாக குழந்தை இருக்கிறது.
இதைப் போய், அழகு தேவதை என்கிறாளே…’ என்றார்.

‘யாரு ஐயா நீ… என் அழகு செல்வத்தை, இன்னொரு முறை
அசிங்கம்ன்னு சொன்னா… நாக்கை அறுத்துப் போடுவேன்;
இந்த உலகம் முழுவதும் தேடிப் பார்! என் குழந்தை மாதிரி,
அழகான ஒன்றை பார்க்க முடியாது…’ என்று பொரிந்து தள்ளினாள்,
அக்குழந்தையின் தாய்.

மறுமொழி பேசாமல் திரும்பிய அக்பர் வழியில், ‘பீர்பால்!
நீ கூறியது உண்மை தான்; ஒவ்வொரு குழந்தையும், அதன்
பெற்றோருக்கு அழகு தேவதை தான்…’ என்றார்.

‘பெற்றோருக்கு மட்டுமல்ல, பாட்டனார்களுக்கும்…’ என்றார் பீர்பல்,
ஒரு நக்கல் சிரிப்புடன்.

அதன் பொருள் உணர்ந்து, சிரித்தார் பாட்டனார் அக்பர்!

குட்டீஸ்… அழகு என்பது, நம் பார்வை சார்ந்தது. எல்லா பொருட்களும்

அதற்கு உரிய அழகுடன் உள்ளன என்பதை உணர்ந்து கொள்ளுங்கள்.


நன்றி-சிறுவர் மலர்

மயிலும் கொக்கும்! – சிறுவர் கதை

சுந்தரபுரம் என்ற அழகிய கிராமத்தைச் சுற்றி,
பசுமையான மலைகள் அரணாக அமைந்திருந்தன.

மலை அடிவாரத்தில், ஒரு அழகிய குளம் இருந்தது.
அதைச் சுற்றி, நிறைய கொக்குகள் வசித்தன.
வழி தவறி வந்த ஒரு மயில், கொக்கு கூட்டத்தைப்
பார்த்து நின்றது.

ஒரு கொக்கை அழைத்தது. கொக்கு மெதுவாக
நடந்து வந்தது.

மயிலுக்கு, தன் அழகான தோகையைப் போன்ற
அமைப்பு, வேறு, எந்த பறவைக்கும் இல்லை என்ற
கர்வம் உண்டு. இந்த கர்வத்தால், மெதுவாக நடந்து
வந்த கொக்குவிடம், ”என்னைப் போல், நீ அழகாக
இல்லா விட்டாலும், சற்று வேகமாக நடந்து வர
முயற்சிக்கலாமே…” என்றது.

இதைக் கேட்ட கொக்குக்கு கோபம் பொத்துக் கொண்டு
வந்தது. ஆனால், பொறுத்தபடி, ”எதற்காக அழைத்தாய்…”
என்றது.

”உன் அழகை ரசிக்க அழைக்கவில்லை; என் அழகான
தோகையைப் பார்க்க உன்னை அழைத்தேன்…” என்று ஏள
னமாக கூறியது. இந்த முறையும், கோபத்தை அடக்கியபடி
அருகே வந்தது கொக்கு.

அப்போது மயில் தோகையை அழகாக விரித்து,
”என்னைப் போல், உன்னால் தோகையை விரித்துக் காட்ட
முடியுமா…” என்று கேட்டது. வருத்தமும், வேதனையும்
அடைந்தாலும், கொக்கு வெளியே காட்டவில்லை.

”உன் தோகைகள் அழகுதான், ஒத்துக் கொள்கிறேன்;
அதனால், உனக்கு என்ன உபயோகம் என்று தெரியவில்லை;
நீ பகைவரிடம் இருந்து தப்பிக்க, தோகைகள் எந்த
வகையிலும் உதவப் போவதில்லை; அதே நேரம், என்
இறக்கைகள், அழகில்லாவிட்டாலும், ஆபத்து காலத்தில்,
தப்பித்து பறக்க, உதவி செய்கிறது…” என்றது கொக்கு.

இதைக் கேட்ட மயில், வெட்கத்துடன் தலைகுனிந்து
சென்றது.
குட்டீஸ்… கர்வம் பிடித்தவங்களாய் இருக்க கூடாது;
தாழ்மை, வாழ்க்கையில் உயர்ந்த நிலையை அடைய

வைக்கும்.


  • லியோ பதிப்பகம்.
    சிறுவர் மலர்

இதுதான் உலகம்

பணம்…பணம்

ஒருமுறை-
கீழாநெல்லி என்ற ஊரில் இருந்த ஆற்றில்,
ஓடக்காரர் ஓடத்தை ஓட்டிக் கொண்டிருந்தார்.
அந்த ஓடத்தில் கருமியும், எண்ணெய் வியாபாரி
ஒருவரும் அமர்ந்திருந்தனர்.

ஓடம் நதியின் நடுவே சென்ற நேரத்தில், முதலை ஒன்று
ஓடத்தை வழி மறித்தது. தன் வாயை, “ஆ’வென பிளந்து
காட்டியது.

முதலையைக் கண்டதும் மூவரும் திடுக்கிட்டனர்.
வாயைப் பிளந்த முதலை மூவரையும் நோக்கியது.

“நான் மிகவும் பசியோடு இருக்கிறேன். எனவே, உங்கள்
மூவரில் ஒருவர் எனக்கு இரையாகிட வேண்டும்.
மூவரில் யார் இரையாகப் போகிறீர்கள் என்பதை நீங்களே
தீர்மானம் செய்து கொள்ளுங்கள்,” என்றது.

உடனே ஓடக்காரர் அழ ஆரம்பித்தார்.

“ஐயோ! நான் என்ன செய்வேன்! என்னை நம்பி என்
குடும்பத்தார்கள் இருக்கிறார்கள். என்னை முதலை விழுங்கி
விட்டால், அவர்களின் கதி அதோகதியாகிவிடும்,” என்றார்.

இதனைக் கேட்ட எண்ணெய் வியாபாரியோ, “என் பெண்ணுக்கு
திருமண ஏற்பாடு செய்துள்ளேன். நான் முதலைக்குப் பலியாகி
விட்டால், அவளது திருமணம் நின்றுவிடும். அவள் வாழ்க்கையே
கேள்விக் குறியாகிவிடும்,” என்றார்.

உடனே கருமி, “”ஐயோ… அம்மா…” என்று தன் வாயிலும், வயிற்றிலும்
அடித்துக் கொண்டார்.
“என் பணமெல்லாம் யார் அனுபவிப்பார்கள்! இப்போது கூட என்
மடி நிறைய பணம் இருக்கிறது. முதலை என்னை விழுங்கினால்
இந்தப் பணமும் முதலையின் வாயில் சென்று விடுமே!
நான் இறக்க மாட்டேன். இங்கிருந்து தப்பித்துச் சென்றிடுவேன்.
நீங்கள் இருவரில் ஒருவர் முதலைக்கு இரையாகுங்கள்,” என்றார்.

அந்நேரம் முதலையானது ஓடத்தின் மீது பாய்ந்து கருமியை
விழுங்கிய பின்னர் மற்ற இருவரையும் பார்த்தது.

“வியாபாரியே! நீ உன் மகளுக்காக வாழ்கிறாய்!
ஓடக்காரர், மனைவி, மக்களுக்காக வாழ்கின்றார்.
நீங்கள் இருவரும் மற்றவர்களுக்காக வாழ்வதால்
உங்களை விட்டு வைத்தேன்.

இந்தக் கருமி பணத்திற்காக வாழ்ந்ததால் அவரை விழுங்கினேன்,”
என்றது முதலை.

—————————————————-
முதலையின் பதிலைக் கேட்டு உறைந்து போயினர்.
***

கொய்யாப்பழம் வேணும்…!

நன்றி- சிறுவர் மலர்