தன்னம்பிக்கை – சிறுவர் கதை

தினமணி-சிறுவர்மணி

சிறுகதை – சுத்தி சுத்தி வந்தீக

ஏழை நாடோடி முதியவர் ஒருவர் ஒரு பெரிய மாளிகை முன் நின்று, “”வீட்டில் யார்? கதவைத் திறங்கள். இரவு மட்டும் தங்கிச் செல்ல அனுமதியுங்கள்!” என்று கெஞ்சிக் கேட்டார். குரல் கேட்டு வெளியில் வந்தாள் ஒரு பெண். முதியவரைப் பிச்சைக்காரன் என்று நினைத்து, “”அதெல்லாம் முடியாது. இடமில்லை போய்விடு!” என்று விரட்டினாள்.


முதியவர் அங்கிருந்து நடந்து, ஒரு சிறிய குடிசை வீட்டு முன்நின்று கதவைத் தட்டி முன்போலவே தங்குவதற்கு இடம் கேட்டார். ஒரு பெண்மணி வெளியில் வந்து, “”வாருங்கள் ஐயா. இங்கு நீங்கள் தங்கலாம். சிறிய இடம். அதனால் சிரமம் இருக்கும். பொறுத்துக் கொள்ள வேண்டும்,” என்று வரவேற்று உபசரித்தாள். முதியவர் மகிழ்ந்தார். உள்ளே போனார். சுற்றுமுற்றும் பார்த்தார்.

ஏழைக்குடும்பம்; இரண்டு மூன்று குழந்தைகள். நல்ல துணிமணி இல்லை. நைந்து கிழிந்து போனவற்றையே அக்குழந்தைகள் அணிந்திருந்தனர். பிறகு அந்தப் பெண்மணி வீட்டிலிருந்த சொற்ப உணவைக் கொண்டு வந்து வைத்து முதியவரை சாப்பிட அழைத்தாள். “”என்னிடம் கொஞ்சம் உணவு இருக்கிறது. எல்லாரும் சேர்ந்து உண்ணலாம்!” என்றவாறு தான் கொண்டு வந்திருந்த பொட்டலத்தை அவிழ்த்து, எல்லாருக்கும் பகிர்ந்தளித்தார் முதியவர்.

குழந்தைகள் உண்டு மகிழ்ந்தனர். மறுநாள் பொழுது விடிந்தது. தன் பயணத்தைத் தொடர்ந்த முதியவர் கிளம்பும்போது, “”அம்மணி! நீ காலையில் முதன் முதலில் செய்யத் தொடங்கும் வேலை மாலையில் இருட்டும் வரை தொடர்ந்து நடந்து கொண்டே இருக்கும்!” என்று கூறிவிட்டுச் சென்றார்.

அவருக்கு விடை கொடுத்துவிட்டு உள்ளே சென்ற பெண்மணி குழந்தைகளுக்குப் புதுச்சட்டைகள் தைக்க விரும்பினாள். அவளிடம் கொஞ்சம் புதுத்துணி இருந்தது. எல்லாருக்கும் போதுமா என்பது தெரியவில்லை. எனவே, அளந்து பார்க்கத் தொடங்கினாள். அவ்வளவுதான்!  அளக்க அளக்க புதுத்துணி வளர்ந்து கொண்டே போயிற்று. அவளும் சளைக்கவில்லை. மாலைக்குள் துணி  மலைபோல் குவிந்துவிட்டது. தேவையான துணியை மட்டும் வைத்துக் கொண்டு மிச்சத்தை விற்று, பொருள் ஈட்டி அதைக் கொண்டு நிம்மதியாக குழந்தைகளை வளர்க்க நினைத்தாள்.

அப்பெண்மணி துணியை அளக்கப் பயன்படுத்திய கோல், பக்கத்துவீட்டுப் பணக்காரியுடையது. மாலையில் அவளிடம் அதைக் கொண்டு போய் திரும்பக் கொடுத்தாள். கூடவே தன் வீட்டில் நடந்த அற்புதங்களைப் பெருமையாகக் கூறினாள். அப்போதுதான், அந்த முதியவரைத் தான் விரட்டியடித்தது அந்தப் பணக்காரிக்கு நினைவுக்கு வந்தது. அவரைத் தன் வீட்டில் தங்க அனுமதிக்காமல் போனோமே என்று வருந்தினாள்.

இப்போதுதான் என்ன மோசம் போய்விட்டது என்று எண்ணிய அவள் தன் குதிரை வண்டிக்காரனை அழைத்தாள். “ஓடு ஓடு! உடனே போய், அந்த கிழப்பிச்சைக்காரன் எங்கேயாவது நடந்து போய்க் கொண்டிருப்பான். அவனை மறித்து வண்டியில் ஏற்றி நம் வீட்டுக்கு உடனே அழைத்து வா!” என்று அவனை விரட்டியடித்தாள்.


அதற்குள் கிழவர் நீண்ட தூரம் போய்விட்டார். அவரை அணுகிய வண்டிக்காரன், “”ஐயா, என் எஜமானி உங்களைக் கையோடு அழைத்துவரச் சொல்லி வண்டி அனுப்பியிருக்கிறார்!” என்றான். முதியவருக்குத் திரும்பிச் செல்ல விருப்பமில்லை; வர மறுத்தார். ஆனால், வண்டிக்காரனோ விடுவதாக இல்லை. “”ஐயா! என் எஜமானி  மிகவும் கோபக்காரி. நான் மட்டும் தனியாகத் திரும்பிச் சென்றால் என்னை வேலையை விட்டே நிறுத்தி விடுவாள். எனவே தயவு செய்து என்னுடன் வாருங்கள்!” என்று கெஞ்சினான்.

முதியவருக்குப் பாவமாக இருந்தது.  வண்டியில் ஏறிக் கொண்டார்.  பணக்காரி அவரை வணங்கி வரவேற்றாள். உள்ளே அழைத்துப் போனாள். சிறப்பான அறுசுவை உணவுகளை வழங்கினாள். மிருதுவான பஞ்சுமெத்தை ஒன்றை விரித்துப் போட்டு,  “”முதியவரே, நிம்மதியாக இதில் படுத்து ஓய்வெடுத்துக் கொள்ளுங்கள்!” என்று கேட்டுக் கொண்டாள்.

அதிகாலையில் துயிலெழுந்த முதியவர் தனது பயணத்துக்கு ஆயத்தமானார். அதற்குள் பணக்காரிக்கு அவசரம்.


“”சொல்லுங்கள் முதியவரே! இன்று நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?” எனக் கேட்டாள். அதற்கு அந்த முதியவர்,  முதல் நாள் அந்தப் பெண்ணிடம் கூறியது போலவே, “”அம்மணி! நீ காலையில் முதன் முதலில் செய்யத்  தொடங்கும் செயல், நிற்காமல் மாலையில் இருட்டும் வரையில் தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கும்!” என்றார்.


அவ்வளவுதான்! அடுத்தகணம், அந்த பணக்காரி முதியவருக்கு விடை கொடுப்பதைக் கூட மறந்து விட்டாள். வீட்டுக்குள் ஓடினாள். புதுத்துணி ஒன்றை அளப்பதற்கு அளவுகோலை எடுத்துக் கொண்டாள். புதிய லினன் துணி அடுத்த அறையில் இருந்தது. அதைக் கொண்டு வர ஓடலானாள். அந்த நேரம் பார்த்து அவள் கால்களில்  ஒரு கோழி சிக்கிக் கொண்டது. அவள் தடுமாறினாள்.

துணியை அளக்க வேண்டியதை மறந்தாள். சினத்துடன்  கோழியை அடிக்க அளவுகோலை ஓங்கிக் கொண்டு ஓடினாள். அவள் செய்த அந்த முதல் செயல், அவளைத் தொற்றிக் கொண்டுவிட்டது. பாவம்! மாலை வரையில் கன்னாபின்னா என்று திட்டிக் கொண்டே, அளவுகோலை ஓங்கியவாறு கோழியைத் துரத்தித் தடுமாறிக் கீழே விழுந்து புரண்டு, எழுந்து, மீண்டும் விழுந்து, மீண்டும் எழுந்து ஓடிக் கொண்டே இருந்தாள். அந்தப் பேராசை பிடித்த பணக்காரிக்குச் சரியான தண்டனை கிடைத்துவிட்டது.

நன்றி-சிறுவர்மலர்

கயிறு விற்ற பணம்! – சிறுவர் கதை

அரசருடன் நகர்வலம் சென்றார் அமைச்சர் அப்பாஜி.
சற்று காலதாமதமாக திரும்பினர்.
அரண்மனை அலுவல் அறையில் அமர்ந்தார் அரசர்.
அந்தப்புறக் கதவு சாத்தப்பட்டிருந்தது.
அரசி துாங்கியிருக்கலாம் என எண்ணி,
‘தேவி… கதவை திற…’ என்றார் அரசர்.
‘திறக்க மாட்டேன்…’
உள்ளிருந்து, அரசியின் கோபக் குரல் வந்தது.

‘சிறு குழந்தை போல அடம்பிடிக்காதே…’
‘என் தம்பியை அமைச்சராக்க உறுதி அளித்தால்
திறக்கிறேன்…’
கடுமையை காட்டினாள் அரசி.
விஜயநகர சாம்ராஜ்யத்துக்கு பேரரசர் என்றாலும்,
மனைவி சொல்லுக்கு கட்டுப்பட்டுத்தானே ஆக வேண்டும்.

‘மடையன் என்று தெரிந்தும் பதவி கேட்கிறாயே. நியாயமா…’
‘மடையனோ என்னவோ… மந்திரி பதவி அளித்தால் தான்,
கதவை திறப்பேன்…’
மேலும் குரலை கடுமையாக்கினாள்.
‘மூன்று முறை வாய்ப்பு கொடுத்தும், வெல்லாதவன் அவன்…’
‘அப்பாஜி பெரிய அறிவாளியோ…’
‘அவரின் அறிவு, தேசம் கடந்தது…’
‘எது எப்படியோ… என் தம்பி மந்திரியாக வேண்டும்…’

‘சரி… நாளையே ஆக்கி விடுகிறேன்…’
அந்தப்புரத்தின் கதவு திறந்தது.
‘பல அரசுகள் நாசமாய் போனதற்கு காரணம், அவையில்,
சொந்த பந்தங்களை சேர்த்ததால் தான். எப்படியோ
போகட்டும்…’
சற்று கோபத்துடன் சொன்னார் அரசர்.
மறுநாள் காலை –
அப்பாஜியை அழைத்து வர உத்தரவிட்டார்.
‘வணக்கம் அரசே…’
‘ஒரு வாரத்திற்கு அரண்மனை பக்கம் வராதீர்; வீட்டிலேயே
ஓய்வு எடுங்கள்…’
அரசரின் மனக்குறிப்பை உணர்ந்தார் அப்பாஜி.
‘அப்படியே செய்கிறேன்…’
வணங்கியபடி இல்லம் நோக்கி நடந்தார்.

அரசவைக் கூடியது.
அரசியின் தம்பி தேவதேவன், அமைச்சராக பொறுப்பேற்றான்.
இரண்டு நாட்கள் கடந்தன.
தேவதேவனை அழைத்தார் அரசர்.
‘அதோ இருக்கிறதே கிணற்றுக் கயிறு; அதை வைத்து,
ஆயிரம் பணத்தை, ஒரே வாரத்தில் சம்பாதித்து தர வேண்டும்…’
உத்தரவைக் கேட்டு அதிர்ந்தான்.

‘கயிற்றால் நீர் இறைக்கலாம்; பாதையை அளக்கலாம்;
ஆட்டை, மாட்டைக் கட்டலாம். பணம் சம்பாதிக்க முடியுமா…
அரசருக்கு பித்துப் பிடித்து விட்டதா’ என புலம்பியபடி
சகோதரியை பார்க்க புறப்பட்டான்.
‘வாப்பா… அமைச்சராகி விட்டாய், மகிழ்ச்சி தானே…’

‘மகிழ்ச்சியா… என் தோளில் பாருங்கள்… கிணற்றுக் கயிறு.
இதை வைத்து, ஒரே வாரத்தில் ஆயிரம் பணம் சம்பாதிக்க
வேண்டுமாம். நடக்கிற காரியமா… விற்றால், சல்லியும்
கிடைக்காதே…’

தலைமேல் கைவைத்து சோகமாய் அமர்ந்தான்.
‘அரசர் சொன்னால் அர்த்தம் இருக்கும்… யோசித்துப் பார்…’
‘யோசிக்க என்ன இருக்கு…’ கோபமாய் கேட்டான்.
அரசிக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை.
‘சரி… அரசரிடம் பேசுகிறேன்…’

தம்பியை அனுப்பியபின், மூளையை கிண்டினாள்.
ஒன்றும் தோன்றவில்லை.
அன்றிரவு –
‘என் தம்பியை பிடிக்காததால் தான், கிணற்றுக் கயிறை
கொடுத்து, பணம் சம்பாதிக்க கூறியிருக்கிறீர்…’ கோபத்துடன்
கேட்டாள் அரசி.

‘வல்லவனுக்கு புல்லும் ஆயுதம். ஒரு விஷயத்தை,
பல கோணங்களில் யோசித்தால் விடை வரும். அப்பாஜியிடம்,
இதே கயிறை கொடுக்கிறேன். சம்பாதித்து தரவில்லை எனில்
பதவியை பறித்து விடுகிறேன்…’ தீர்க்கமாக சொன்னார் அரசர்.

ஒரு வாரத்திற்குப் பின் அரசரை சந்தித்தான் தேவதேவன்.
‘என்னால் முடியவில்லை… வேறு ஏதாவது செய்கிறேன்…’
சலிப்புடன் கிணற்றுக் கயிறை திருப்பிக் கொடுத்தான்.
அரசர் உத்தரவுப்படி அப்பாஜியை அழைத்து வந்தனர்.

‘கிணற்று கயிற்றால், ஒரு வாரத்தில், ஆயிரம் பணம் சம்பாதிக்க
முடியுமா…’
‘நிச்சயம் முடியும் அரசே…’
கயிற்றுடன் அரண்மனையை விட்டு வெளியேறினார் அப்பாஜி.

மாட்டு வண்டியில், முரசு அறைவோனுடன் அமர்ந்தார்.
வீதி வீதியாக சென்றது வண்டி.

‘பொதுமக்களுக்கோர் செய்தி… இதோ, இந்த கிணற்று கயிறின்
அளவுக்கு மேல் கட்டிய வீட்டை இடிக்க உத்தரவிட்டுள்ளார்
அரசர். எல்லா வீட்டையும் இந்த கயிற்றால் அளக்க வேண்டும்.
உயரமாக இருந்தால், ஒரு அடிக்கு, 10 பணம் தண்டமாக ஒரே
வாரத்துக்குள் செலுத்த வேண்டும்…’

  • பறை சாற்றிக்கொண்டிருந்தான் முரசு அறைவோன்.

இரண்டே நாளில், திட்டமிட்டதற்கு அதிகமாக பல மடங்கு பணம்
சேர்ந்தது!

அப்பாஜியின் அறிவைப் பாராட்டிய அரசர், கணிசமாக
அன்பளிப்பும் வழங்கினார்.

அன்று இரவு, ‘தேவி… கயிறு என்று அலட்சியமாக பேசினாயே…
அதை வைத்து, எவ்வளவு பணம் சம்பாதித்து கொடுத்துள்ளார்
அப்பாஜி… அவருக்கு இணையாக உன் முட்டாள் தம்பியை
பேசுகிறாயே…’ என்றார் அரசர்.

‘இன்னொரு சோதனை வையுங்கள்… நிச்சயம், என் தம்பி
வெல்வான்…’

‘மேலும் மேலும், முட்டாள் என அறிய ஆசைப்படுகிறாய் போலும்…’
சிரித்தபடியே கூறினார் அரசர்.

குட்டீஸ்… வகுப்பில் அறிவாளி மாணவர்களைப் பார்த்து
பொறாமை படக்கூடாது அவர்களைப் போல் அறிவை வளர்க்க

முயல வேண்டும்.

சிறுவர் மலர்


முட்டாள் யார்?

கானகத்தில், புலியும், கழுதையும் நட்பாய் இருந்தன.
ஒரு நாள், ‘இந்த நீல நிற புற்கள் தான் எவ்வளவு அழகு…’ என்று ஆச்சரியத்துடன் கூறியது கழுதை.


‘நண்பா… புல்லின் நிறம் நீலமல்ல; பச்சை…’ என்றது புலி.
அதை ஏற்க மறுத்து, ‘புல்லின் நிறம் கூட தெரியாதா மக்கு நீ…’ என்று கிண்டலடித்தது கழுதை.
‘சிங்கராஜாவிடம் போய், யார் மக்கு என கேட்கலாம், முட்டாள் கழுதையே…’ என்று அழைத்தது புலி.
சிங்கத்தின் முன் அவை நின்றன.
‘மகாராஜா… புல்லின் நிறம், நீலம் என்று புலிக்கு புரியவேயில்லை; அசடாகவே உள்ளது; இந்த முட்டாளை, ஓர் ஆண்டு சிறையில் அடையுங்கள்…’ என்றது கழுதை.


அது கூறியபடி தண்டனையை நிறைவேற்ற தீர்ப்பளித்தது சிங்கம்.
மகிழ்ச்சியை தாங்க முடியாமல், கொடூரமாய் பாடியவாறு வெளியேறியது கழுதை.
நடந்ததை நம்ப முடியாமல் மிகவும் பரிதாபத்துடன், ‘மகாராஜா… புல்லின் நிறம் என்ன…’ என்றது புலி.


‘பச்சை…’
‘அதை தானே, நானும் சொன்னேன்…’
‘சரியாகத்தான் சொல்லியிருக்கிறாய்…’
‘பின் ஏன் எனக்கு தண்டனை தந்தீர்… நான் செய்த தவறு என்ன…’


‘அருமைப்புலியே… உன் வீரம் என்ன… அறிவு கூர்மை என்ன… கழுதை போன்ற பொதி சுமக்கும் விலங்குடன் நட்பு பூணலாமா நீ… அதனுடன் சண்டை போட்டு, என் முடிவை தெரிந்து கொள்ள வந்திருக்கிறாய்… சிந்திக்கும் திறனற்றவரோடு பழகி, முட்டாளாகி இருக்கிறாய். அதற்காகவே இந்த தண்டனை…’ என்றது சிங்கம்.
குட்டீஸ்! தகுதியறிந்து நட்பு பாராட்ட வேண்டும். நல்ல தகுதியுள்ளவர்களிடம் தான் அறிவைப் பெற முடியும்.

மல்லிகா குரு

சிறுவர் மலர்

புத்திசாலி பிழைப்பான்

பாதை எங்கு போகிறது – சிறுவர் கதை

சிறுவர் கதை: ஆபத்து…ஆபத்து!

சிறுவர் கதை: ஆபத்து… ஆபத்து…

சுந்தரவனத்தில் சிங்கம் நடந்து வருவதைப் பார்க்கவே
கம்பீரமாக இருக்கும். காட்டின் அரசனாக இருப்பதால்
மட்டுமின்றி, சிங்கத்தின் நல்ல குணத்துக்காகவே காட்டு
உயிரினங்கள் மதிப்பு வைத்திருந்தன.

அன்று சிங்கம், கரடியுடன் வன உலாவுக்குக் கிளம்பியது.
எதிரில் தென்படும் விலங்குகளையும் பறவைகளையும்
நலம் விசாரித்துக்கொண்டே சென்றது சிங்கம்.

அப்போது ஓர் ஆலமரத்தின் அடியில் நரிகள் சண்டை
போட்டுக்கொண்டிருந்தன.

“சண்டையை நிறுத்துங்கள். நம் வனத்தில் யாரும்
சண்டையிடக் கூடாது என்று சட்டம் இருக்கிறதே,
மறந்துட்டீங்களா? உங்களுக்குள்ளேயே ஒற்றுமை இல்லை
என்றால், உங்களால் எப்படி மற்ற விலங்குகளுடன்
ஒற்றுமையாக இருக்க முடியும்?” என்று குரலில் கொஞ்சம்
கடுமையைக் காட்டியது சிங்கம்.

நரிகள் பயத்தில் அந்த இடத்தைவிட்டு ஓடின.

“மந்திரியாரே, இன்று மாலை அனைத்து விலங்குகளையும்
மலைமேட்டுக்கு வரச் சொல்லுங்கள்” என்றது சிங்கம்.

உடனே தகவல் தெரிவிக்கக் கிளம்பியது கரடி.

சூரியன் மறையும் மாலை நேரம். முயல், மான், புலி, நரி
என்று விலங்குகள் மலை மேட்டுக்கு வந்து சேர்ந்தன.

“அரசர் ஏன் நம்மைக் கூப்பிட்டிருக்கார்?
மாதத்துக்கு ஒரு முறைதானே கூப்பிடுவார்? என்ன விஷயம்?”
என்று விலங்குகள் தங்களுக்குள் பேசிக்கொண்டன.

சில நிமிடங்களில் சிங்கம் வந்து சேர்ந்தது.
“என் அருமை சுந்தரவனக் குடிமக்களே, மீண்டும் உங்களைச்
சந்திப்பதில் மகிழ்ச்சி. நமது சட்டங்களைச் சிலர் மீறிக்
கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதை ஒற்றர்கள் மூலமாகவும்,
இன்று நேரிலும் கண்டேன்.

இது நல்லதல்ல. யாரும் யாருடனும் சண்டை போடக் கூடாது.
ஒருவருடைய எல்லைக்குள் யாரும் அத்துமீறி நுழையக் கூடாது.

அரசாங்கம் வழங்கும் உணவைத் தவிர, தனியாக வேட்டையாடக்
கூடாது. அதன்படி வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும் உங்களில்,
ஓநாய்க் கூட்டத்தினர் மட்டும் அடிக்கடி அருகில் உள்ள
சந்தனவனத்திலுள்ள மான் கூட்டத்தினரைத் தாக்குவதாகக்
கேள்விப்படுகிறேன்.

நரிக்கூட்டத்தினரோ காடுகளை விட்டுவிட்டு, அருகிலுள்ள
கிராம மக்களிடம் இருக்கும் ஆடு, மாடுகளைக் கொன்று தின்று
கொண்டிருக்கின்றன.

இது அவர்களுக்கு மட்டுமல்ல, இந்தக் காட்டிலுள்ள அனைத்து
விலங்குகளுக்கும் ஆபத்தை உண்டாக்கும். இனி இப்படி ஒரு
சம்பவம் நடந்தால் அதற்கு ஏற்படும் இழப்புகளுக்கு நான்
பொறுப்பல்ல. எல்லோரும் கவனமாக நடந்துகொள்ளுங்கள்.
நீங்கள் அனைவரும் செல்லலாம்” என்று பேச்சை முடித்தது
சிங்கம்.

விலங்குகள் கலைந்து சென்றன. இரு நரிகள் மட்டும், “அரசர்
என்ன சொன்னாலும் கேட்கணுமா? அரசாங்க உணவைச்
சாப்பிடுவதில் சுவாரசியமே இல்லை. யாருக்கும் தெரியாமல்,
கிராமத்துக்குள் புகுந்து ஆடு, கோழி என்று சாப்பிடுவதில்
எவ்வளவு சுவாரசியம் இருக்கிறது என்று அரசருக்குத் தெரியாது”
என்று பேசிக்கொண்டன.

முன்னால் சென்றுகொண்டிருந்த நரிகளின் தலைவன்,
“அடப்பாவிகளா, நீங்க ரெண்டு பேரும் செய்யற வேலைதானா
இது? உங்களால எங்க எல்லாத்துக்கும் பிரச்சினை வரப் போகுது.
இதோட நிறுத்திக்குங்க. அரசர் கோபப்பட்டு நீங்க எல்லாம்
பார்த்ததில்லை. அப்புறம் யாராலும் உங்களைக் காப்பாத்த
முடியாது” என்று எச்சரிக்கை செய்தது.

“ஐயோ… தலைவரே, நாங்க அப்படி எல்லாம் செய்வோமா?”
என்று ஒரே குரலில் இரண்டு நரிகளும் பதில் சொல்லிவிட்டு
ஓடின.

அன்று அமாவசை. இரண்டு நரிகளும் கிராமத்துக்குள் நுழைந்தன.

“இதுதான் சரியான நேரம். நேத்து ஒரு ஆட்டைதான் அடிச்சி
சாப்பிட்டோம். இன்னிக்கி ஆளுக்கு ஒரு ஆட்டைச்
சாப்பிட்டுடணும் ” என்றது ஒரு நரி.

பெரிய ஆடு ஒன்றை இரண்டும் பிடிக்கப் போனபோது, முதுகில்
மூங்கில் கம்புகள் இடியாக இறங்கின. இரண்டும் சுதாரிப்பதற்குள்
பலத்த காயம் ஏற்பட்டுவிட்டது. உயிர் பிழைத்தால் போதும்
என்று இரண்டும் ஓட முடியாமல் ஓடின.

ஐந்து பேர் தடிகளோடு நரிகளைத் துரத்திக்கொண்டே வந்தனர்.
கொஞ்சம் மெதுவாக ஓடினால் மாட்டிவிடுவோம் என்பதால்,
மூச்சை பிடித்துக்கொண்டு நரிகள் ஓடின.

அப்போது சிங்கத்தின் கர்ஜனை கேட்டது. ஓடிவந்தவர்கள்
சட்டென்று நின்றனர். பயத்தில் வந்த வழியே திரும்பி ஓட
ஆரம்பித்தனர். நரிகளுக்கு இப்போதுதான் உயிர் திரும்பிவந்தது.

“பெரியவங்க சொன்னதைக் கேட்காமல் இருந்ததுக்கு நல்ல
பாடம் படிச்சிட்டோம். இனி இப்படி ஒரு நாளும் செய்யக் கூடாது”
என்றது ஒரு நரி.

“உயிர் பிழைச்சதே பெரிய விஷயம். அரசர் மட்டும் வராமல்
இருந்திருந்தால் இந்நேரம் அவ்வளவுதான். காயம் சரியாக

ரெண்டு மாசம் ஆகும்” என்றது மற்றொரு நரி.


நன்றி

  • மோ. கணேசன்
    மாயா பஜார் – இந்து தமிழ் திசை

10 செகண்ட் லாக்டெளன் கதைகள்! – வாசகர் பகிர்வு(விகடன்)

Representational Image

# தன்மானம்:

இலவச உணவுப் பொட்டலம் வாங்கச்சென்ற அனைவருமே வெறுங்கையுடன் திரும்பினர், புகைப்படம் எடுத்ததால்!

Representational Image

# முரண்:

‘எப்பதான் ஸ்கூல் திறப்பாங்களோ…’ என அம்மாவிடம் புலம்பியது குழந்தை!

Representational Image

# தனிமனித இடைவெளி:

பணத்திற்கும் தமக்குமான இடைவெளி காலங்காலமாய்த் தொடர்வதன் காரணம் புரியாமல் குழம்பினார், விவசாயி!

# தேவை:

அனைவருமே வீட்டில் இருப்பதால் ‘ஆன்லைனில் திருடுவது எப்படி’ எனக் கற்றுக்கொள்ள ஆரம்பித்தான் திருடன்!

# மாயை :

மனிதர்களின் நோய்கள் எல்லாம் தொலைந்துபோனதன் காரணம் புரியாமல் கவலையில் ஆழ்ந்தார், தனியார் மருத்துவமனை நிர்வாகி!

Representational Image
Representational Image

# கவலை:

‘இரவு உணவுக்கு புதுமையாக என்ன செய்வது’ என்ற சிந்தனையுடன் யூ-டியூபை ஓப்பன் செய்தார் பாட்டி!

# தாராளமயம்:

பிச்சைக்காரர் அமர்ந்திருந்த மரத்தடியில், ‘இங்கு உணவுப் பொருள்கள் வழங்கப்படாது’ என்ற அறிவிப்புப்பலகை தொங்கியது!

Representational Image
Representational Image

# விளம்பரம்:

வயிற்றைக் கழுவ வாய்ப்பில்லாத தொழிலாளி, கைகழுவச் சொன்ன அறிவிப்பை கவலையோடு பார்த்தார்!

# தொடர் பணி:

செல்போனும் ரிமோட்டும் மின்விசிறியைப் பார்த்து சற்று ஆறுதலடைந்தன!

Representational Image
Representational Image

# தரம்:

டெம்போவில் வீதிக்கு வந்த காய்கறிகள், பணக்கார வீட்டிற்குள் நுழையத் தயங்கின!

அகன் சரவணன்

கவலையே இல்லாத இடம்!

பெரியவர் ஒருவர் பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு தன்னுடைய
ஊருக்கு வந்தார். தன் நெருங்கிய நண்பரின் மகன் எப்படி
இருக்கிறான் என்பதைக் காண்பதற்காக, அவன் வீட்டிற்குச்
சென்றார்.

அவனைப் பார்த்து, “”எப்படி இருக்கிறாய்? உன்னைப் பார்த்து
பல ஆண்டுகள் ஆகின்றன,” என்று கேட்டார்.

கண் கலங்கிய அவன், “”இங்கே எனக்கு வாழ்க்கையே
பேராட்டமாக உள்ளது. சிக்கலுக்கு மேல் சிக்கலான
பிரச்சினைகள் வந்து கொண்டிருக்கின்றன. எனக்கு என்ன
செய்வது என்று தெரியவில்லை,” என்று புலம்பினான்.

“”உன் தந்தையார் போதுமான செல்வம் சேர்த்து வைத்து
விட்டுச் சென்றிருக்கிறார். பிறகு உனக்கு என்ன பிரச்னை?”
என்று கேட்டார்.

“”பணம் இருந்தால் மட்டும் போதுமா? என் துன்பங்களை நீ
ங்கள் சுமப்பதாகச் சொல்லுங்கள். என் செல்வங்களை
எல்லாம் உங்களிடம் தந்து விடுகிறேன்,” என்றான்.

அவனிடம் பேசப் பேச அவன் பரிதாபமான நிலையில்
உள்ளான் என்பதை அவர் உணர்ந்தார்.

“”துன்பமோ கவலையோ இல்லாத இடம் ஒன்று உள்ளது.
நாளை நான் உன்னை அங்கு அழைத்துச் செல்கிறேன்.
அங்குள்ள யாரும் துன்பப்படுவதாக எனக்குத் தெரியவில்லை,”
என்றார்.

“”நாளை காலையிலேயே அங்கு செல்லலாமா?” என்று
ஆர்வத்துடன் கேட்டான்.
“”செல்லலாம்,” என்றார் அவர்.
மறுநாள் காலையில் அவனை அவர் இடுகாட்டிற்கு
அழைத்துச் சென்றார்.

“”எனக்கு தெரிந்து இந்த இடத்தில் உள்ளவர்களுக்குத் தான்
எந்தச் சிக்கலும் இல்லை; வாழ்க்கை என்றால் போராட்டங்கள்
வரத்தான் செய்யும். அவற்றை வெற்றி கொள்வதுதான் நம்
திறமை.

கோழைகளைப் போல அவற்றைக் கண்டு அஞ்சினால்
மேலும் மேலும் சிக்கல்கள் தோன்றத்தான் செய்யும்,” என்றார்
.
உண்மையை உணர்ந்த அவன், “”ஐயா உங்கள் அறிவுரைக்கு
நன்றி. என் வாழ்க்கைப் பேராட்டங்களைத் துணிவுடன்
சந்தித்து, அவற்றைத் தீர்க்க முயற்சி செய்வேன். இனிமேல்
புலம்ப மாட்டேன்,” என்றான்.

அவனுக்குத் தன்னம்பிக்கை ஊட்டிய நிறைவில், அவர்

அங்கிருந்து சென்றார்.


நன்றி-சிறுவர் மலர்


வைரப் பள்ளத்தாக்கு – சிறுவர் கதை

சிந்துபாத் என்பவன் ஒரு சிறந்த மாலுமி.
கடல் பயணம் செய்து எண்ணற்ற புதிய அனுபவங்களை
கண்டுகளிப்பவன்.

அவன் கடலில் ஏற்படும் அபாயங்களைத் தன் துணிகரச்
செயல்களால் கடந்து வருவான். அவன் ஒருமுறை கடல்
வழிப் பயணம் சென்றபோது, ஒரு திமிங்கலம் அவனது
கப்பலைத் தலை கீழாகக் கவிழ்த்துவிட்டது.

சிந்துபாத் அப்போது ஒரு சிறிய, உடைந்த மரத்துண்டின்
மீது ஏறி கரை சேர்ந்தான்.

சிந்துபாத், தான் ஒரு அற்புதமான இடத்தில் கரைசேர்ந்து
இருப்பதைக் கண்டான். வெண்மையான, மென்மையான
பெரிய கற்கள் அங்குக் காணப்பட்டன. அவன் ஒரு கல்லை
அருகில் சென்று பரிசோதித்துக் கொண்டிருந்தபோது,
ஒரு பெரிய பறவை ஒரு கல்லின் மீது வந்து இறங்கியதைப்
பார்த்தான்.

சிந்துபாத் அதிர்ச்சி அடைந்தான். தான் வந்து இறங்கிய
இடம் ராட்சதப் பறவைகள் வாழும் இடம்; வெள்ளைக்கற்கள்
போல் தோன்றியவை உண்மையில் அந்தப் பறவையின்
முட்டைகள் என்று அறிந்தான்.

சிந்துபாத்திற்கு உடனடியாக ஒரு யோசனை தோன்றியது.
அவன் தன் மேல் துணியைப் பற்றி இழுத்து, பறவையின்
கால்களுடன் சேர்த்துக் கட்டிக் கொண்டான். அந்தப் பறவை
சிந்துபாத்தையும் தூக்கிக் கொண்டு வானத்தில் பறந்தது.

அது ஒரு பள்ளத்தாக்கில் இறங்கியதும், சிந்துபாத் தன்னை
விடுவித்துக் கொண்டான்.

அது வைரங்கள் நிறைந்த பள்ளத்தாக்கு. அங்கே உள்ளவர்கள்
மாமிசத் துண்டுகளை மேலே இருந்து கீழே போட்டனர்.
கழுகுகள் பறந்து வந்து அந்தத் துண்டுகளை எடுத்துச் சென்றன.

இந்தப் பள்ளத்தாக்கு மக்களைப் பற்றிய கதைகள், அவன்
ஏற்கனவே கேள்விப்பட்டிருந்தான். அவர்கள் மாமிசத்
துண்டுகளைக் கீழே போட்டதும், அதில் வைரங்கள் ஒட்டிக்
கொள்ளும். கழுகுகள் அவற்றைத் தங்களுடைய காட்டிற்கு
எடுத்துச் செல்லும்.

அங்கு அந்த மனிதர்கள் வைரங்களை எடுத்துக் கொண்டு,
மாமிசத்தைக் கழுகுக்கு விட்டுவிடுவர்.

ஒரு கழுகு சிந்துபாத்திற்கு வெகு அருகில் வந்ததும், அவன்
அதன் கால்களைப் பற்றிக் கொண்டான். ஆச்சரியமடைந்த
கழுகு வானில் உயரே பறந்தது. சிந்துபாத்தும் அந்தக் கழுகின்
கால்களைப் பிடித்துக் கொண்டே போய், பள்ளத்தாக்கின்
மத்தியில் மக்கள் நடுவே சென்று இறங்கினான்.

அந்த மக்கள் வானிலிருந்து அவன் கீழே விழுந்ததைப் பார்த்து
அதிர்ச்சி அடைந்தனர்.

சிந்துபாத் அவர்களுக்கு நடந்தவற்றை விவரித்தான்.
அவர்கள் அவனுக்கு ஒரு படகு அளித்து உதவினர். அவன்
தனது துணிகரமான பயணத்தை வெற்றிகரமாகத்

துவங்கினான்.

நீதி: துணிவே துணை


நன்றி-சிறுவர் மலர்

« Older entries