பாதை எங்கு போகிறது – சிறுவர் கதை

சிறுவர் கதை: ஆபத்து…ஆபத்து!

சிறுவர் கதை: ஆபத்து… ஆபத்து…

சுந்தரவனத்தில் சிங்கம் நடந்து வருவதைப் பார்க்கவே
கம்பீரமாக இருக்கும். காட்டின் அரசனாக இருப்பதால்
மட்டுமின்றி, சிங்கத்தின் நல்ல குணத்துக்காகவே காட்டு
உயிரினங்கள் மதிப்பு வைத்திருந்தன.

அன்று சிங்கம், கரடியுடன் வன உலாவுக்குக் கிளம்பியது.
எதிரில் தென்படும் விலங்குகளையும் பறவைகளையும்
நலம் விசாரித்துக்கொண்டே சென்றது சிங்கம்.

அப்போது ஓர் ஆலமரத்தின் அடியில் நரிகள் சண்டை
போட்டுக்கொண்டிருந்தன.

“சண்டையை நிறுத்துங்கள். நம் வனத்தில் யாரும்
சண்டையிடக் கூடாது என்று சட்டம் இருக்கிறதே,
மறந்துட்டீங்களா? உங்களுக்குள்ளேயே ஒற்றுமை இல்லை
என்றால், உங்களால் எப்படி மற்ற விலங்குகளுடன்
ஒற்றுமையாக இருக்க முடியும்?” என்று குரலில் கொஞ்சம்
கடுமையைக் காட்டியது சிங்கம்.

நரிகள் பயத்தில் அந்த இடத்தைவிட்டு ஓடின.

“மந்திரியாரே, இன்று மாலை அனைத்து விலங்குகளையும்
மலைமேட்டுக்கு வரச் சொல்லுங்கள்” என்றது சிங்கம்.

உடனே தகவல் தெரிவிக்கக் கிளம்பியது கரடி.

சூரியன் மறையும் மாலை நேரம். முயல், மான், புலி, நரி
என்று விலங்குகள் மலை மேட்டுக்கு வந்து சேர்ந்தன.

“அரசர் ஏன் நம்மைக் கூப்பிட்டிருக்கார்?
மாதத்துக்கு ஒரு முறைதானே கூப்பிடுவார்? என்ன விஷயம்?”
என்று விலங்குகள் தங்களுக்குள் பேசிக்கொண்டன.

சில நிமிடங்களில் சிங்கம் வந்து சேர்ந்தது.
“என் அருமை சுந்தரவனக் குடிமக்களே, மீண்டும் உங்களைச்
சந்திப்பதில் மகிழ்ச்சி. நமது சட்டங்களைச் சிலர் மீறிக்
கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதை ஒற்றர்கள் மூலமாகவும்,
இன்று நேரிலும் கண்டேன்.

இது நல்லதல்ல. யாரும் யாருடனும் சண்டை போடக் கூடாது.
ஒருவருடைய எல்லைக்குள் யாரும் அத்துமீறி நுழையக் கூடாது.

அரசாங்கம் வழங்கும் உணவைத் தவிர, தனியாக வேட்டையாடக்
கூடாது. அதன்படி வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும் உங்களில்,
ஓநாய்க் கூட்டத்தினர் மட்டும் அடிக்கடி அருகில் உள்ள
சந்தனவனத்திலுள்ள மான் கூட்டத்தினரைத் தாக்குவதாகக்
கேள்விப்படுகிறேன்.

நரிக்கூட்டத்தினரோ காடுகளை விட்டுவிட்டு, அருகிலுள்ள
கிராம மக்களிடம் இருக்கும் ஆடு, மாடுகளைக் கொன்று தின்று
கொண்டிருக்கின்றன.

இது அவர்களுக்கு மட்டுமல்ல, இந்தக் காட்டிலுள்ள அனைத்து
விலங்குகளுக்கும் ஆபத்தை உண்டாக்கும். இனி இப்படி ஒரு
சம்பவம் நடந்தால் அதற்கு ஏற்படும் இழப்புகளுக்கு நான்
பொறுப்பல்ல. எல்லோரும் கவனமாக நடந்துகொள்ளுங்கள்.
நீங்கள் அனைவரும் செல்லலாம்” என்று பேச்சை முடித்தது
சிங்கம்.

விலங்குகள் கலைந்து சென்றன. இரு நரிகள் மட்டும், “அரசர்
என்ன சொன்னாலும் கேட்கணுமா? அரசாங்க உணவைச்
சாப்பிடுவதில் சுவாரசியமே இல்லை. யாருக்கும் தெரியாமல்,
கிராமத்துக்குள் புகுந்து ஆடு, கோழி என்று சாப்பிடுவதில்
எவ்வளவு சுவாரசியம் இருக்கிறது என்று அரசருக்குத் தெரியாது”
என்று பேசிக்கொண்டன.

முன்னால் சென்றுகொண்டிருந்த நரிகளின் தலைவன்,
“அடப்பாவிகளா, நீங்க ரெண்டு பேரும் செய்யற வேலைதானா
இது? உங்களால எங்க எல்லாத்துக்கும் பிரச்சினை வரப் போகுது.
இதோட நிறுத்திக்குங்க. அரசர் கோபப்பட்டு நீங்க எல்லாம்
பார்த்ததில்லை. அப்புறம் யாராலும் உங்களைக் காப்பாத்த
முடியாது” என்று எச்சரிக்கை செய்தது.

“ஐயோ… தலைவரே, நாங்க அப்படி எல்லாம் செய்வோமா?”
என்று ஒரே குரலில் இரண்டு நரிகளும் பதில் சொல்லிவிட்டு
ஓடின.

அன்று அமாவசை. இரண்டு நரிகளும் கிராமத்துக்குள் நுழைந்தன.

“இதுதான் சரியான நேரம். நேத்து ஒரு ஆட்டைதான் அடிச்சி
சாப்பிட்டோம். இன்னிக்கி ஆளுக்கு ஒரு ஆட்டைச்
சாப்பிட்டுடணும் ” என்றது ஒரு நரி.

பெரிய ஆடு ஒன்றை இரண்டும் பிடிக்கப் போனபோது, முதுகில்
மூங்கில் கம்புகள் இடியாக இறங்கின. இரண்டும் சுதாரிப்பதற்குள்
பலத்த காயம் ஏற்பட்டுவிட்டது. உயிர் பிழைத்தால் போதும்
என்று இரண்டும் ஓட முடியாமல் ஓடின.

ஐந்து பேர் தடிகளோடு நரிகளைத் துரத்திக்கொண்டே வந்தனர்.
கொஞ்சம் மெதுவாக ஓடினால் மாட்டிவிடுவோம் என்பதால்,
மூச்சை பிடித்துக்கொண்டு நரிகள் ஓடின.

அப்போது சிங்கத்தின் கர்ஜனை கேட்டது. ஓடிவந்தவர்கள்
சட்டென்று நின்றனர். பயத்தில் வந்த வழியே திரும்பி ஓட
ஆரம்பித்தனர். நரிகளுக்கு இப்போதுதான் உயிர் திரும்பிவந்தது.

“பெரியவங்க சொன்னதைக் கேட்காமல் இருந்ததுக்கு நல்ல
பாடம் படிச்சிட்டோம். இனி இப்படி ஒரு நாளும் செய்யக் கூடாது”
என்றது ஒரு நரி.

“உயிர் பிழைச்சதே பெரிய விஷயம். அரசர் மட்டும் வராமல்
இருந்திருந்தால் இந்நேரம் அவ்வளவுதான். காயம் சரியாக

ரெண்டு மாசம் ஆகும்” என்றது மற்றொரு நரி.


நன்றி

  • மோ. கணேசன்
    மாயா பஜார் – இந்து தமிழ் திசை

10 செகண்ட் லாக்டெளன் கதைகள்! – வாசகர் பகிர்வு(விகடன்)

Representational Image

# தன்மானம்:

இலவச உணவுப் பொட்டலம் வாங்கச்சென்ற அனைவருமே வெறுங்கையுடன் திரும்பினர், புகைப்படம் எடுத்ததால்!

Representational Image

# முரண்:

‘எப்பதான் ஸ்கூல் திறப்பாங்களோ…’ என அம்மாவிடம் புலம்பியது குழந்தை!

Representational Image

# தனிமனித இடைவெளி:

பணத்திற்கும் தமக்குமான இடைவெளி காலங்காலமாய்த் தொடர்வதன் காரணம் புரியாமல் குழம்பினார், விவசாயி!

# தேவை:

அனைவருமே வீட்டில் இருப்பதால் ‘ஆன்லைனில் திருடுவது எப்படி’ எனக் கற்றுக்கொள்ள ஆரம்பித்தான் திருடன்!

# மாயை :

மனிதர்களின் நோய்கள் எல்லாம் தொலைந்துபோனதன் காரணம் புரியாமல் கவலையில் ஆழ்ந்தார், தனியார் மருத்துவமனை நிர்வாகி!

Representational Image
Representational Image

# கவலை:

‘இரவு உணவுக்கு புதுமையாக என்ன செய்வது’ என்ற சிந்தனையுடன் யூ-டியூபை ஓப்பன் செய்தார் பாட்டி!

# தாராளமயம்:

பிச்சைக்காரர் அமர்ந்திருந்த மரத்தடியில், ‘இங்கு உணவுப் பொருள்கள் வழங்கப்படாது’ என்ற அறிவிப்புப்பலகை தொங்கியது!

Representational Image
Representational Image

# விளம்பரம்:

வயிற்றைக் கழுவ வாய்ப்பில்லாத தொழிலாளி, கைகழுவச் சொன்ன அறிவிப்பை கவலையோடு பார்த்தார்!

# தொடர் பணி:

செல்போனும் ரிமோட்டும் மின்விசிறியைப் பார்த்து சற்று ஆறுதலடைந்தன!

Representational Image
Representational Image

# தரம்:

டெம்போவில் வீதிக்கு வந்த காய்கறிகள், பணக்கார வீட்டிற்குள் நுழையத் தயங்கின!

அகன் சரவணன்

கவலையே இல்லாத இடம்!

பெரியவர் ஒருவர் பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு தன்னுடைய
ஊருக்கு வந்தார். தன் நெருங்கிய நண்பரின் மகன் எப்படி
இருக்கிறான் என்பதைக் காண்பதற்காக, அவன் வீட்டிற்குச்
சென்றார்.

அவனைப் பார்த்து, “”எப்படி இருக்கிறாய்? உன்னைப் பார்த்து
பல ஆண்டுகள் ஆகின்றன,” என்று கேட்டார்.

கண் கலங்கிய அவன், “”இங்கே எனக்கு வாழ்க்கையே
பேராட்டமாக உள்ளது. சிக்கலுக்கு மேல் சிக்கலான
பிரச்சினைகள் வந்து கொண்டிருக்கின்றன. எனக்கு என்ன
செய்வது என்று தெரியவில்லை,” என்று புலம்பினான்.

“”உன் தந்தையார் போதுமான செல்வம் சேர்த்து வைத்து
விட்டுச் சென்றிருக்கிறார். பிறகு உனக்கு என்ன பிரச்னை?”
என்று கேட்டார்.

“”பணம் இருந்தால் மட்டும் போதுமா? என் துன்பங்களை நீ
ங்கள் சுமப்பதாகச் சொல்லுங்கள். என் செல்வங்களை
எல்லாம் உங்களிடம் தந்து விடுகிறேன்,” என்றான்.

அவனிடம் பேசப் பேச அவன் பரிதாபமான நிலையில்
உள்ளான் என்பதை அவர் உணர்ந்தார்.

“”துன்பமோ கவலையோ இல்லாத இடம் ஒன்று உள்ளது.
நாளை நான் உன்னை அங்கு அழைத்துச் செல்கிறேன்.
அங்குள்ள யாரும் துன்பப்படுவதாக எனக்குத் தெரியவில்லை,”
என்றார்.

“”நாளை காலையிலேயே அங்கு செல்லலாமா?” என்று
ஆர்வத்துடன் கேட்டான்.
“”செல்லலாம்,” என்றார் அவர்.
மறுநாள் காலையில் அவனை அவர் இடுகாட்டிற்கு
அழைத்துச் சென்றார்.

“”எனக்கு தெரிந்து இந்த இடத்தில் உள்ளவர்களுக்குத் தான்
எந்தச் சிக்கலும் இல்லை; வாழ்க்கை என்றால் போராட்டங்கள்
வரத்தான் செய்யும். அவற்றை வெற்றி கொள்வதுதான் நம்
திறமை.

கோழைகளைப் போல அவற்றைக் கண்டு அஞ்சினால்
மேலும் மேலும் சிக்கல்கள் தோன்றத்தான் செய்யும்,” என்றார்
.
உண்மையை உணர்ந்த அவன், “”ஐயா உங்கள் அறிவுரைக்கு
நன்றி. என் வாழ்க்கைப் பேராட்டங்களைத் துணிவுடன்
சந்தித்து, அவற்றைத் தீர்க்க முயற்சி செய்வேன். இனிமேல்
புலம்ப மாட்டேன்,” என்றான்.

அவனுக்குத் தன்னம்பிக்கை ஊட்டிய நிறைவில், அவர்

அங்கிருந்து சென்றார்.


நன்றி-சிறுவர் மலர்


வைரப் பள்ளத்தாக்கு – சிறுவர் கதை

சிந்துபாத் என்பவன் ஒரு சிறந்த மாலுமி.
கடல் பயணம் செய்து எண்ணற்ற புதிய அனுபவங்களை
கண்டுகளிப்பவன்.

அவன் கடலில் ஏற்படும் அபாயங்களைத் தன் துணிகரச்
செயல்களால் கடந்து வருவான். அவன் ஒருமுறை கடல்
வழிப் பயணம் சென்றபோது, ஒரு திமிங்கலம் அவனது
கப்பலைத் தலை கீழாகக் கவிழ்த்துவிட்டது.

சிந்துபாத் அப்போது ஒரு சிறிய, உடைந்த மரத்துண்டின்
மீது ஏறி கரை சேர்ந்தான்.

சிந்துபாத், தான் ஒரு அற்புதமான இடத்தில் கரைசேர்ந்து
இருப்பதைக் கண்டான். வெண்மையான, மென்மையான
பெரிய கற்கள் அங்குக் காணப்பட்டன. அவன் ஒரு கல்லை
அருகில் சென்று பரிசோதித்துக் கொண்டிருந்தபோது,
ஒரு பெரிய பறவை ஒரு கல்லின் மீது வந்து இறங்கியதைப்
பார்த்தான்.

சிந்துபாத் அதிர்ச்சி அடைந்தான். தான் வந்து இறங்கிய
இடம் ராட்சதப் பறவைகள் வாழும் இடம்; வெள்ளைக்கற்கள்
போல் தோன்றியவை உண்மையில் அந்தப் பறவையின்
முட்டைகள் என்று அறிந்தான்.

சிந்துபாத்திற்கு உடனடியாக ஒரு யோசனை தோன்றியது.
அவன் தன் மேல் துணியைப் பற்றி இழுத்து, பறவையின்
கால்களுடன் சேர்த்துக் கட்டிக் கொண்டான். அந்தப் பறவை
சிந்துபாத்தையும் தூக்கிக் கொண்டு வானத்தில் பறந்தது.

அது ஒரு பள்ளத்தாக்கில் இறங்கியதும், சிந்துபாத் தன்னை
விடுவித்துக் கொண்டான்.

அது வைரங்கள் நிறைந்த பள்ளத்தாக்கு. அங்கே உள்ளவர்கள்
மாமிசத் துண்டுகளை மேலே இருந்து கீழே போட்டனர்.
கழுகுகள் பறந்து வந்து அந்தத் துண்டுகளை எடுத்துச் சென்றன.

இந்தப் பள்ளத்தாக்கு மக்களைப் பற்றிய கதைகள், அவன்
ஏற்கனவே கேள்விப்பட்டிருந்தான். அவர்கள் மாமிசத்
துண்டுகளைக் கீழே போட்டதும், அதில் வைரங்கள் ஒட்டிக்
கொள்ளும். கழுகுகள் அவற்றைத் தங்களுடைய காட்டிற்கு
எடுத்துச் செல்லும்.

அங்கு அந்த மனிதர்கள் வைரங்களை எடுத்துக் கொண்டு,
மாமிசத்தைக் கழுகுக்கு விட்டுவிடுவர்.

ஒரு கழுகு சிந்துபாத்திற்கு வெகு அருகில் வந்ததும், அவன்
அதன் கால்களைப் பற்றிக் கொண்டான். ஆச்சரியமடைந்த
கழுகு வானில் உயரே பறந்தது. சிந்துபாத்தும் அந்தக் கழுகின்
கால்களைப் பிடித்துக் கொண்டே போய், பள்ளத்தாக்கின்
மத்தியில் மக்கள் நடுவே சென்று இறங்கினான்.

அந்த மக்கள் வானிலிருந்து அவன் கீழே விழுந்ததைப் பார்த்து
அதிர்ச்சி அடைந்தனர்.

சிந்துபாத் அவர்களுக்கு நடந்தவற்றை விவரித்தான்.
அவர்கள் அவனுக்கு ஒரு படகு அளித்து உதவினர். அவன்
தனது துணிகரமான பயணத்தை வெற்றிகரமாகத்

துவங்கினான்.

நீதி: துணிவே துணை


நன்றி-சிறுவர் மலர்

தவறான செய்கையால் முறிந்த நட்பு .


credit: third party image reference

ஒரு கிராமத்தில் ஒரு தையல்காரன் ஒருவன் இருந்தான் . அதே கிராமத்தில் ஒரு கோயில் பூசாரியிடம் ஒரு யானை இருந்தது . அந்த யானை தினமும் பக்கத்தில் இருக்கும் குளத்தில் குளிப்பதற்காக அந்த தையல்காரன் கடையை தாண்டி தான் செல்லும் .

credit: third party image reference

ஒருநாள் தையல்காரன் அந்த யானைக்கு ஒரு சில வாழைப்பழங்களை கொடுத்தான். யானை பழங்களை வாங்கி கொண்டு மிகவும் மகிழ்ச்சி அடைந்தது. அதன் பிறகு அந்த யானை தினமும் தையல்காரரிடம் வந்து ஏதேனும் ஒரு திண்பண்டத்தை வாங்கி உண்பதை வழக்கமாகக் கொண்டது.

குளத்திற்கு செல்லும் பொழுது தின்பண்டத்தை வாங்கி உண்பதும் குளித்து விட்டு திரும்பும் போது அது தினமும் குளத்தில் இருக்கும் தாமரை மலரைக் கொண்டு வந்து தையல்காரரிடம் கொடுப்பதுமாக இருந்தது . இருவரும் நெருங்கிய நண்பர்கள் ஆயினர்.

credit: third party image reference

அந்த ஊர் மக்கள் அனைவரும் இந்த தையல்காரர் மற்றும் யானையின் நட்பை கண்டு ஆச்சரியமாகப் பார்த்தனர். ஒருநாள் தையல் காரனுக்கு அதிகமான வேலை இருந்தது. யானை அந்தப் பக்கம் வந்த போது தையல்காரனிடம் திண்பணத்திற்காக துதிக்கையை நீட்டியது.

வேலை அதிகமாக இருந்ததால் அவன் யானைக்கு வாழைப்பழம் கொடுக்க மறந்து விட்டான்.

credit: third party image reference

யானை தையல்காரரை தன்னை பார்க்க வைக்கும் விதமாக வேகமாக கத்தியது . தையல்காரர் யானையைப் பின்னே செல்லுமாறு செய்கையால் கூறினான் ஆனால் அதைப் புரிந்து கொள்ளாத யானை துதிக்கையை மேலும் உள்ளே நுழைத்தது.

கோபம் கொண்ட தையல்காரன் யானையின் துதிக்கையை ஒரு தூசியால் குத்தினான்.

யானை வலி பொருக்காமல் அழுதுகொண்டே குளத்திற்கு குளிக்க சென்றது. திரும்பி வரும்போது தாமரை மலருக்கு பதிலாக தன் வாய் நிறைய சேற்று தண்ணீரை எடுத்துக்கொண்டு வந்து தையல்காரன் தவறான செய்கையால் அவன் மேலே தெளித்தது .

credit: third party image reference

ஊர் மக்கள் அனைவரும் அவன் செய்கையை கண்டு காறித் துப்பினார்..

அடுத்த நாள் அவன் ஒரு சீப்பு வாழைப்பழத்தை அந்த யானைக்கு கொடுத்தான் ஆனால் யானை பழங்களை ஏற்கவில்லை..

அவனது தவறான செய்கையால் நட்பு முறிந்தது ..

படித்ததில் பிடித்தது

காட்டு விலங்கும் நாட்டு விலங்கும்! – சிறுவர் கதை

sm8

ஏழாம் வகுப்பில் வந்து புதிதாக சேர்ந்திருந்த
ராமசாமிக்கு அந்த வகுப்பு மாணவர்களுடன் ஒத்துப்
போக முடியவில்லை. வகுப்பு ஆசிரியரிடம் தினமும்
“அவன் சரியில்லை, இவன் சரியில்லை’ என்று
ஏதாவது குறை சொல்லிக் கொண்டே இருந்தான்.

“சார் என்னை இந்த பெஞ்சிலிருந்து வேறு பெஞ்சுக்கு
மாத்திடுங்க சார்?”
“ஏன்… என்ன ஆச்சு?”
“பக்கத்தில் இருக்கும் கார்த்திக் என்னை அடிக்கடி
கிள்ளிகிட்டே இருக்கான். கேலி செய்யறான். அவன்
பக்கத்தில் என்னால உட்கார முடியாது சார்”
“சரி’ என்று கூறிய ஆசிரியர், அவனை முதல்
பெஞ்சிலிருந்து மூன்றாவது பெஞ்சுக்கு மாத்தினார்.

ஒருவாரத்திற்குப் பிறகு… ஒருநாள்.
“”சார் பக்கத்துல உட்கார்ந்திருக்கும் பாஸ்கரும்
சங்கரும் என்னைப் படிக்கவிடாம தொல்லை பண்ணி
கிட்டே இருக்காங்க சார். எப்பப் பார்த்தாலும்
பேசிகிட்டும் சிரிச்சிகிட்டும் இருக்காங்க… இவங்களோட
என்னால உட்கார முடியாது சார். என்னை வேறு
பெஞ்சுக்கு மாத்திடுங்க….”

ராமசாமியை ஏற இறங்கப் பார்த்துவிட்டு உடனே,
கடைசி பெஞ்சில் போய் அவனை உட்காரச்சொன்னார்.

மூன்று நாள்களுக்குப் பிறகு, வகுப்பு ஆரம்பிக்கும்
போதே எழுந்து நின்றான் ராமசாமி.
“ஏன் எழுந்து நிற்கிறே… இன்னிக்கு எங்க மாத்தணும்
உன்னை? இதே வேலையாப் போச்சு உனக்கு…”
“சார் இந்தப் பீட்டர் என்னைப் பத்தி இல்லாததையும்
பொல்லாததையும் அவன் ஃபிரண்ட்ஸ்கிட்ட சொல்லி
கோள் மூட்டி விட்றான் சார். இந்த சுரேஷ் ரொம்ப பொய்
சொல்றான் சார்… இவங்களோட என்னால உட்கார
முடியாது சார். வேறு எங்காவது என்னை அனுப்பிடுங்க…”

“உன்னை வேறு எங்காவது இல்லை… கிளாசைவிட்டே,
ஏன் இந்தப் பள்ளிக்கூடத்தை விட்டேதான் அனுப்பணும்.
ஆமாம்…உனக்குக் காட்டு விலங்குகளைப் பத்தித்
தெரியுமா?”
“தெரியும் சார்”
“அந்த விலங்குகள் ஒவ்வொன்றுக்கும் ஒவ்வொரு
குணம் இருக்கும். அதுவாவது தெரியுமா?”
“படிச்சிருக்கேன் சார்”
“சொல்லு பாக்கலாம்…”

“நரின்னா தந்திரம், யானைன்னா நன்றியை மறந்த
குணம், குரங்குகள் அடுத்தவதொந்தரவு தரும்,
புலி, சிங்கமெல்லாம் தன் பசிக்காக பிற விலங்குகளைக்
கொன்று சாப்பிடும், பாம்பிடம் விஷமிருக்கும்…”

“போதும்..நிறுத்து… இப்படிக் காட்டில் வாழும் ஒவ்வொரு
விலங்குக்கும் ஒவ்வொரு குணம் இருந்தாலும், அவை
அனைத்தும் அந்தக் காட்டிலேயேதான் ஒற்றுமையாக
வாழ்கின்றன. காட்டைவிட்டு ஓட நினைக்கவில்லை
இல்லையா?

அப்படித்தான் நாட்டில் வாழும் மனிதர்களும் ஒவ்வொரு
குணங்களைக் கொண்டவர்கள். அவர்களை விட்டு ஒதுங்கி,
விலகி நிற்காமல், யார் யார் எந்ததெந்த குணங்களோடு
இருக்கிறார்களோ, அவர்களை அந்தந்த குணங்களோடு
ஏற்றுக்கொள்ளப் பழகினால், நீ எந்த பெஞ்சும் மாற
வேண்டியதில்லை.

இந்தப் பள்ளி மட்டுமல்ல… நீ பெரியவனாக வளர்ந்து எந்த
அலுவலகத்துக்குப் பணிக்குப் போனாலும் அங்கும்
இப்படித்தான் மனிதர்கள் பல குணங்களோடுதான்
இருப்பார்கள். அவரவர் குணங்களோடு அவர்களை ஏற்றுக்
கொண்டு நீ அன்புடன் வாழப்பழகு”.

ராமசாமி தலைகுனிந்தபடி, தன் புத்தகப் பையைத்
தூக்கிக்கொண்டு, எழுந்துபோய் முதல் பெஞ்சில் இருந்த

கார்த்திக்கின் பக்கத்தில் உட்கார்ந்து கொண்டான்.


-இடைமருதூர் கி.மஞ்சுளா
நன்றி-சிறுவர்மணி

மன்னரும், சந்தன வியாபாரியும்!

மதுராபுரி நாட்டை, மன்னர் போஜராஜன் ஆண்டு வந்தார்.
அவர் நீதி தவறாதவர். குடிமக்கள் நலனைப் பற்றியே,
இரவு, பகலும் சிந்திப்பார். நலத்திட்டங்களை வகுத்து
மக்கள் சுபிட்சமாய் வாழச்செய்தார்.

வாரம் ஒருமுறை, நாட்டை வலம் வருவார். மக்களிடம்
குறைகளைக்கேட்டு, தீர்த்து வைப்பார். அப்போது,
பார்ப்பவர்களை எல்லாம் நலமுடன் வாழ வேண்டும் என,
மனதில் வேண்டிக்கொள்வார்.

கடைவீதியில், ஒரு சந்தன வியாபாரியை பார்க்கும் போது
மட்டும் மனதில் வெறுப்பு ஏற்படும். அவனை,
‘கொல்ல வேண்டும்’ என்ற எண்ணம் வரும்.

ஒருநாள் –
நாட்டுவலம் முடிந்து திரும்பியதும் மந்திரி மதிவாணரிடம்,
‘ஒவ்வொரு குடிமகனையும் பார்க்கும் போது, வாழ்த்த
எண்ணுகிறேன். ஆனால், சந்தன வியாபாரியை மட்டும்
கொல்லத் தோன்றுகிறது…’என்றார்.

உரிய காரணத்தை அறிந்து சொல்வதாக, உறுதி
சொன்னார் மந்திரி.

மறுநாள், மாறு வேடத்தில் சந்தன வியாபாரி கடைக்குச்
சென்றார், மந்திரி. ஒரு சந்தனக்கட்டையை விலை பேசி
வாங்கினார். பின், ‘வியாபாரம் நன்கு நடக்கிறதா…
போதுமான லாபம் கிடைக்கிறதா…’ என, விசாரித்தார்.

‘சந்தனக்கட்டை விலை அதிகம் என்பதால், வியாபாரம்
அவ்வளவாக இல்லை. வருமானம் மிக குறைவு. மன்னரின்
தந்தை இறந்த போது, ஒருக்கட்டு சந்தனக்கட்டை வாங்கினர்.

ஆயிரம் பொற்காசுகள் கிடைத்தன. இனி, மன்னர்
இறந்தால் தான், நிறைய பொற்காசுகள் கிடைக்கும்…’
என்று, பெருமூச்சு விட்டான், வியாபாரி.

அவன் எண்ணத்தை புரிந்து அரண்மனைக்கு திரும்பினார்
மந்திரி.

மறுநாள், மந்திரியாக, சந்தன வியாபாரியை சந்தித்தார்
மந்திரி. அவனுக்கு, ஆயிரம் பொற்காசுகள் கொடுத்து,
‘மன்னர் உனக்கு வழங்கியுள்ள பரிசு…’ என, கூறினார்.

மிகவும் மகிழ்ச்சியுடன் பெற்றுக்கொண்ட வியாபாரி,
‘மன்னர், நுாறாண்டுகள் நலமுடன் வாழ வேண்டும்…’ என,
வாழ்த்தினான்.

அடுத்த வாரம் –
மன்னர், நாட்டுவலம் சென்றார். சந்தன வியாபாரியைக்
கண்டார். அவனைக் கொல்லத் தோன்றவில்லை. மாறாக,
வாழ்த்த தோன்றியது.

அரண்மனை திரும்பிய மன்னர், மந்திரியை சந்தித்தார்.
வியாபாரி மீதிருந்த எண்ணம் மாறியுள்ளதை சொன்னார்.
மகிழ்ச்சியடைந்த மந்திரி, வியாபாரியை சந்தித்து,
பொற்காசுகள் கொடுத்த விவரத்தை தெரிவித்தார்.

மன்னர் போஜராஜன், அந்த அனுபவத்தை, மக்கள் மனதை
புரியும் பாடமாக, கற்றுக் கொண்டார்.

குட்டீஸ்… எண்ணங்களுக்கு எவ்வளவு சக்தி இருக்கு
பாத்தீங்களா… மனதை நற்சிந்தனைகளால் நிரப்பி,

துாய்மையாக வைத்துக் கொள்ளுங்கள்!


  • ஜி.தர்ஷிணி
    சிறுவர் மலர்

யார் பலசாலி

நல்ல பாம்பு ஒன்று புற்றில் வாழ்ந்து வந்தது.
அதற்கு ரொம்ப நாட்களாக தன்னுடைய இனத்தார் பெரிய மிருகங்களை கூட அப்படியே விழுங்கி விடுவதால், தாங்கள்தான் பலசாலி என்று நினைத்திருந்தது.


இருந்தாலும், இதை சோதித்து பார்க்க எண்ணி, புற்றை விட்டு வெளியே வந்தது.அப்போது அங்கு ஒரு கீரி வரவே, பாம்பு பயத்துடன் மறைந்துக் கொண்டு, “”ஆகா! கீரிதான் பலசாலி” என்று நினைத்துக் கொண்டது.அச்சமயம் அங்கு வந்த பூனை, கீரியை விரட்டியது.

அதைப் பார்த்ததும், “பூனைத்தான் பலசாலி’ என்று எண்ணியது பாம்பு.அந்தப் பூனையை ஒரு நாய் விரட்டத் தொடங்கியது. அதைக் கண்டதும், “”பூனையை விரட்டுகிற நாய்தான் பலசாலி’ என்று நினைத்தது பாம்பு.

பூனையை விரட்டிக் கொண்டு ஓடிய நாய், ஒரு மனிதன் செய்து கொண்டிருந்த பச்சைப் பானையில் விழுந்தது. அதைக் கண்டு கோபம் அடைந்த மனிதன், நாயைத் தடியால் அடித்தான்.நாய் அலறிக் கொண்டு ஓடியது.

அதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த பாம்பு, “”நாயை விட மனிதன்தான் பலசாலி” என்று எண்ணிக் கொண்டே மறைவை விட்டு வெளியே வந்தது.மனிதன் அதைக் கண்டதும், “”ஐயோ பாம்பு!” என்று அலறிக் கொண்டு ஓடினான்.அந்தக் காட்சியை கண்ட பாம்பு, “இந்த உலகில் எல்லாரையும் விட நான்தான் பலசாலி’ என்று எண்ணிக் கொண்டது.

அப்போதுதான் முன்பு பார்த்த கீரி மீண்டும் அங்கே வரவே, “அய்யோ… அம்மா!’ என்று அலறிக்கொண்டு ஓட்டம் எடுத்தது பாம்பு.

இந்த உலகில் ஒவ்வொருவரும் தான் தான் பெரியவர் என்று நினைத்துகொள்ளக் கூடாது என்பதற்காகவே.”ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு எதிரியை
கடவுள் படைத்துள்ளார்

Posted by Kanchana Radhakrishnan

உணவு பங்கீடு – சிறுவர் கதை




« Older entries