உங்கள் முன்னேற்றத்திற்கு தடையாக இருப்பது இதுதான்- ஆன்மிக கதை

உங்கள் முன்னேற்றத்திற்கு தடையாக இருப்பது இதுதான்- ஆன்மிக கதை

முன்னொரு காலத்தில் ஒரு காட்டில் ஞானி ஒருவரின் குடிசை
இருந்தது. அந்த குடிசையின் அருகில் ஒரு துவாரத்தில் சின்ன
சுண்டெலி ஒன்று வாழ்ந்து கொண்டிருந்தது.

அந்தக் காட்டில் பூனையின் நடமாட்டம் அதிகம் இருந்ததால்
சுண்டெலி மிகவும் பயத்துடன் வாழ்ந்து வந்தது.

ஒரு நாள் ஒரு பூனையின் பிடியிலிருந்து தப்பிய சுண்டெலி
முனிவரிடம் சென்றது. சுண்டெலியை பார்த்து ஞானி உனக்கு
என்ன வேண்டும் என்று கேட்டார்.

அதற்கு அந்த சுண்டெலி பூனையை கண்டால் எனக்கு பயமாய்
இருக்கிறது. என்னை ஒரு பூனையாக மாற்றிவிட்டால்
உங்களுக்கு புண்ணியமா போகும் என்று மிகுந்த கவலையுடன்
கூறியது.

ஞானியும் எலி கேட்டபடியே எலியை பூனையாக மாற்றினார்.
இரண்டு நாட்கள் கழித்து மீண்டும் பூனையாக மாறிய எலி
ஞானி முன் வந்து நின்றது. பூனையை கண்ட ஞானி இப்போது
என்னப் பிரச்சனை என்று கேட்டார்.

அதற்கு அந்தப் பூனை என்னை எப்போதும் நாய் துரத்துகிறது.
என்னை நாயாக மாற்றிவிட்டால் நன்றாக இருக்கும் என்றது.
உடனே பூனையை நாயாக மாற்றினார் ஞானி. சில நாட்கள்
கழித்து அந்த நாய் வந்து ஞானியின் முன்பு நின்றது.

இப்போது உனக்கு என்ன வேண்டும் என்று கேட்டார் ஞானி.
புலி பயம் என்னை வாட்டி எடுக்கிறது. தயவு செய்து என்னை
புலியாக மாற்றிவிடுங்கள் என்றது நாய். ஞானி நாயை புலியாக
மாற்றினார். சில நாட்கள் கழித்து மீண்டும் ஞானி முன் வந்து
நின்ற புலி இந்தக் காட்டில் வேடன் என்னை வேட்டையாட
வருகிறான்.

தயவு செய்து என்னை வேடனாக மாற்றிவிடுங்கள் என்றது புலி.
உடனே புலியை வேடனாக மாற்றினார் ஞானி.

சில நாட்கள் கழித்து வேடன் ஞானி முன் வந்து நின்றான். இப்போது
உனக்கு என்ன வேண்டும் என்று கேட்டார் ஞானி. எனக்கு
மனிதர்களை கண்டால் பயமாக இருக்கிறது என்று சொல்ல
ஆரம்பித்தான். அதைக்கேட்ட ஞானி சுண்டெலியே உன்னை
எதுவாக மாற்றினால் என்ன? உன் பயம் உன்னை விட்டு போகாது.

உனக்கு சுண்டெலியின் இதயம்தான் இருக்கிறது.
நீ சுண்டெலியாக இருப்பதுதான் சரி என்று கூறி சுண்டெலியாகவே
மாற்றி விட்டார் அந்த ஞானி.

தத்துவம் :

எந்தவொரு இடத்திலும் நமது பயத்தை வெளிக்காட்டாமல்
செயல்பட்டால் எல்லா இடத்திலும் வெற்றியடையலாம். பயமானது
உங்களின் வெற்றிக்கு தடைக்கல்லாக மட்டுமே இருக்கும்.

எனவே பயத்தை விட்டுவிட்டு செயல்பட்டால் நீங்களும் வாழ்க்கையில்

வெற்றியடையலாம்.

நன்றி-சிறுவர்மலர்

வழி காட்டிய கிளி- சிறுவர்கதை

திருடன் நிதியமைச்சரான கதை!

3 பேர் இன் படமாக இருக்கக்கூடும்

கொஞ்சம் நீளமான (அரசியல்) அரசாங்க கதைதான்..
பொறுமையா படிச்சிடுங்க…

ஒரு ஊரில் ஒரு திருடன் இருந்தான். அவன் தினமும்
திருடப் போவதற்கு முன்னர், ஒரு கோவிலுக்குள்
நுழைந்து “சாமி, இன்னிக்கு எனக்கு நல்ல வரும்படி
கிடைக்க வேண்டும்” என்று வேண்டிக்கொண்டு
புறப்படுவான்.

அந்தக் கோவில் மண்டபத்தில் தினமும் ஒரு சாமியார்
உபந்யாசம்/ சொற்பொழிவு ஆற்றிவந்தார். சில
நேரங்களில் அங்கிருக்கும் கூட்டம் சிரிப்பதைக் கேட்டு
நாமும் சாமியார் சொல்லும் ‘நகைச்சுவையைக்
கேட்போமே என்று போவான்.

நல்ல குட்டிக் கதைகள் சொன்னால் அதையும் கேட்டு
விட்டு திருடப் போவான்.

ஒரு நாள் அவனுக்கு பூர்வ ஜன்ம வாசனையால்
ஞானோதயம் ஏற்பட்டது. பகற்பொழுதில் அந்த சாமியார்
இருக்கும் குடிலுக்குச் சென்று, “குருவே! வணக்கம் பல!
எனக்கு ஒரு மந்திரம் சொல்லித் தாருங்களேன்”
என்றான்.

அவரும் , “மகனே! நீ யார்?” என்று கேட்டார்.
அவன் கூசாமல் உண்மையைச் சொன்னான்: “நான் ஒரு
பக்காத்திருடன்! பத்து வயது முதல் திருட்டுத் தொழில்தான்
செய்து வருகிறேன்”

சாமியார் : அடக் கடவுளே! வேறு எதுவும் நல்ல தொழில்
செய்யக்கூடாதா?

திருடன்: இப்போதைக்கு எனக்குத் தெரிந்த தொழில் அது
ஒன்றுதான். மனைவி மைந்தர்களைக் காப்பாற்ற
30 ஆண்டுகளாகச் செய்யும் தொழில் இது.

சாமியார்:
சரி, போ. நீ உண்மை பேசுவதால் உனது உள்ளத்தில்
ஏதோ சில நல்ல அம்சங்களிருப்பதை உணர்கிறேன்.
இன்று, வேதத்திலுள்ள, எல்லோருக்கும் சொல்லித் தரும்
முதலாவது மந்திரத்தை உனக்கும் போதிக்கிறேன்.
அதைப் பின்பற்றினால் அந்த மந்திரம் பலித்து சில
அற்புதங்களைச் செய்யும்.

திருடன்: சரிங்க சாமி! அப்படியே செய்வேன்.

சாமியார்: முதல் மந்திரம்: ‘சத்தியம் வத’ –
அதாவது, ‘உண்மையே பேசு”

திருடன்: சாமி, இது ரொம்ப எளிதான மந்திரம்.
பின்பற்றுவதும் எளிது. கைகள் தானே திருட்டுத் தொழில்
செய்யும்; வாய், உண்மையைப் பேசுவது ஒன்றும்
கடினமில்லையே’ என்றான்.

சாமியார் புன்னகை பூத்தார்; அவனும் விடை பெற்றுச்
சென்றான்.
மனைவியிடம் போய் நடந்ததைச் சொன்னான். அவளுக்கு
ஒரே சிரிப்பு. இது என்னங்க? நெசவாளி குரங்கு வளர்த்த
கதையாய் இருக்கு’ என்றாள்.

அது என்னடி கதை? என்றான்.

ஒரு நெசவாளி குரங்கு வளர்க்க ஆசைப்பட்டு குரங்கை
வாங்கினான். அது அவன் செய்த ஒவ்வொரு துணியையும்,
நூலாக இருக்கையிலேயே பிய்த்துப் போட்டது. அது போல
நீர் உண்மை பேசினால் திருடும் முன்னரே அகப்பட்டுக்
கொள்வீர்” என்றாள்.

“கண்மணி! கவலைப்படாதே, குருவருள் கிட்டும்” என்று
சொல்லிவிட்டுப் புறப்பட்டான்.

இரவு நெருங்கியதும், கன்னக் கோல், நூலேணி, சுத்தியல்,
கடப்பாரை, அளவுபார்க்கும் நூல் எல்லாவறையும் எடுத்துக்
கொண்டுபோனான்.

இன்று மந்திர உபதேசம் இருப்பதால், பெரிய இடத்தில் கை
வைத்து பெரிய சாதனைபுரியவேண்டுமென்றெண்ணி,
அரண்மனையில் திருடப் போனான்.

நள்ளிரவுக்குப் பின், கும்மிருட்டு. அரண்மனை மதிலைச்
சுற்றி வருகையில், அந்நாட்டு மன்னரும் கையில் விளக்குடன்
மாறு வேடத்தில் வந்தார். இந்து சமய ராஜாக்கள் நாட்டு
மக்களின் நாடி பிடித்துப் பார்க்க இப்படி நள்ளிரவில் மாறு
வேடத்தில் நகர் வலம் வருவதுண்டு.

ராஜா: நில், யார் அங்கே?
திருடன்: ஐயா, நான் பக்காத் திருடன்.

ராஜா: அட நான் பாக்தாத் திருடன். அசலூரிலிருந்து
வந்திருக்கிறேன். எனக்கும் பணம் வேண்டும். உன்னுடன்
வரட்டுமா? பங்கில் பாதி கொடுத்தால் போதும்
திருடன்: மிக நல்லது. வா போவோம் என்றான்.

ராஜாவுக்கு அவரது அரண்மனை வழியெல்லாம் அத்துபடி
என்பதால்திருடனை நேரே கஜானாவுக்கு அழைத்துச்
சென்றார்.

இருவரும் ஒரு பெரிய பெட்டியைத் திறந்தனர். அதில் மூன்று
விலையுயர்ந்த பெரிய மாணிக்கக் கற்கள் இருந்தன.

திருடன்: இன்று நமக்கு அதிர்ஷ்ட நாள். உனக்கு ஒன்று ,
எனக்கு ஒன்று. மூன்றாவது ரத்தினக் கல்லை அதன்
சொந்தக் காரனுக்குஇந்தப்பெட்டியிலேயே வைத்துவிடுவோம்.

ராஜா: அட உனக்கு என்ன பைத்தியமா? நாமோ திருடர்கள்
இதில், சொந்தக்காரனுக்கு ஒரு பங்கா?

திருடன்: நண்பா! நான் உனக்கு பாதி தருவதாக ஒப்புக்
கொண்டேன். இப்பொழுது இந்த மூன்றாவது ரத்தினக் கல்லை
நான் எடுத்தாலும், நீ எடுத்தாலும், 50-50 வராது ஒருவருக்குக்
கூடுதலாகி விடும். அதுமட்டுமல்ல. இதை இவ்வளவு காலம்
கஜானாவில் வைத்திருக்கும் மன்னன் , ஒரு கல்லாவது திருடு
போகாமல் இருந்ததே என்று சந்தோஷப் படுவானில்லையா?

ராஜாவும் அவன் சொன்ன வாதத்தில் பசையிருப்பதை ஒப்புக்
கொண்டு வீடு திரும்பலாம் என்றார். அந்தத் திருடன் விடை
பெற்றுச் சென்றபோதும், அவனுக்குத் தெரியாமல் அவனைப்
பின் தொடர்ந்து சென்று அவன் எங்கேவசிக்கிறான்என்பதை
குறித்துக்கொண்டார்.

மறு நாள் அரசவை கூடியது.

ராஜா:
ஒரு முக்கிய அறிவிப்பு! நமது அரண்மனை கஜானாவில் திருடு
நடந்திருப்பதாக் நமது உளவாளிகள் எனக்குத் தகவல்
தந்துள்ளனர்.

நிதி அமைச்சர்: மன்னர் மன்னவா! சிறிது நேரத்துக்கு முன்
நாங்கள் மந்திரிசபை கூட்டம் நடத்தினோம். அதில் கூட யாரும்
இதுபற்றிச் சொல்லவில்லை. இதோ, உடனே சென்று பார்த்து
அறிக்கை சமர்ப்பிபேன்.

அவர் கஜானாவுக்குச் சென்று பார்த்ததில் திருடன் ஒரு
மாணிக்கக் கல்லை மட்டும் விட்டுச் சென்றிருப்பதைக்
கண்டார். திடீரென அவருக்குப் பேராசை வரவே அதை
இடுப்பில் வேட்டியில் முடிந்து வைத்துக் கொண்டார்.

அரசவைக்கு ஓடோடி வந்தார்.

நிதியமைச்சர்: மன்னரே, நமது உளவாளிகள் மிகவும்
திறமைசாலிகள், ராஜ விசுவாசிகள். அவர்கள் சொன்னது
சரியே. கஜானாவில் உள்ள ஒரு பெட்டி உடைக்கப்பட்டு,
மூன்று மாணிக்கக் கற்கள் திருடப்பட்டிருக்கின்றன.

ராஜா: அப்படியா? ஒரு கல்லைக் கூட அவர்கள் விட்டுச்
செல்லவில்லையா?

நிதியமைச்சர்: மன்னவா, திருடர்கள் என்ன முட்டாள்களா?
ஒரு கல்லை நமக்கு விட்டுச் செல்ல. இருப்பதையெலாம்
சுருட்டுவதுதானே அவர்கள் தொழில்

ராஜா: போகட்டும் எனக்கு இன்னும் ஒரு உளவுத் தகவலும்
வந்துள்ளது. யார் அங்கே? காவலர்கள் எங்கே?

அவர்கள் ஓடி வந்து, மன்னவன் முன் நிற்க, இதோ இந்த
முகவரியிலுள்ள திருடனை உடனே பிடித்து வாருங்கள்.
ஆனால் அவனை ஒன்றும் செய்துவிடாதீர்கள்.

குதிரை மீது விரைந்து சென்ற காவலர், அந்தத் திருடனைப்
பிடித்துவந்து, அரசன் முன்னர் நிறுத்தினர்.

திருடன்: ராஜா, வணக்கமுங்க (நடுங்கிக் கொண்டே)
ராஜா: நேற்று இரவு என்ன நடந்தது? சொல்.

திருடன்: நானும் இன்னொருவனும் உங்கள் அரண்மனை
கஜானாவுக்குள் நுழைந்து பெட்டியை உடைத்தோம். அதில்
மூன்று மாணிக்கக் கற்கள் இருந்தன.

நான்ஒன்றைஎடுத்து கொண்டு, என்னுடன் வந்த
மற்றொருவனுக்கு ஒன்றைக் கொடுத்தேன். மூன்றாவது
ரத்தினக் கல்லை உங்களுக்கே இருக்கட்டும் என்று வைத்து
விட்டேன். இதோ நான் எடுத்த மாணிக்கம். (அதை அரசர்
முன் பயபக்தியுடன் சமர்ப்பிக்கிறான்)

ராஜா: உன்னுடன் வந்தவன் திருடனில்லை. நான்தான் மாறு
வேடத்தில் வந்து உன்னுடன் கஜானாவில் நுழைந்தேன்.
இதோ நீ என் பங்காகக் கொடுத்த மாணிக்கக் கல் (அரசனும்
அதை முதல் கல்லுடன் வைக்கிறார்.)

நிதி அமைச்சரே, மூன்றாவது கல்லை வையுங்கள்.

நிதியமைச்சர்: மன்னர் மன்னவா! என்ன அபவாதம் இது?
மூன்று தலைமுறைகளாக எங்கள் குடும்பம் உங்களுக்குச்
சேவை செய்துவருகிறது. ஒரு நிமிடத்தில் எனக்குத் திருட்டுப்
பட்டம் கட்டிவிட்டீர்களே. அந்தக் கல்லையும் இந்தத் திருடன்
தான்எடுத்திருப்பான் திருடர்களுக்குக் கண்கட்டு வித்தை
தெரியும்

ராஜா: நிதியமைச்சரே! இன்னும் ஒரு நிமிடத்தில் அந்த
ரத்தினக் கல்லை சமர்ப்பிக்கவில்லையானால், உமது
வேட்டியை உருவி சோதனை செய்ய உத்தரவிடுவேன்.
உமது வீடு முழுவதையும் சோதனையிட உத்தரவிடுவேன்.

நிதியமைச்சர் (நடுங்கிக் கொண்டே): மன்னவா! என்னை
மன்னித்துவிடுங்கள்அரை நிமிட காலத்தில் பேராசை என்
கண்களை மறைத்துவிட்டது. நான்தான் திருடினேன்; இதோ
அந்தக் கல் என்று வேட்டியின் முடிச்சிலிருந்து எடுத்து
வைத்தார்.

ராஜா: யார் அங்கே? (காவலர்கள் ஓடி வருகின்றனர்);
இந்த நிதியமைச்சரை சிறையில் தள்ளுங்கள்.

முக்கிய அறிவிப்பு: (அனைவரும் கவனத்துடன்
கேட்கின்றனர்);
இன்று முதல் நமது நாட்டின் நிதியமைச்சராக இந்தத்
திருடனை நியமிக்கிறேன். உங்கள் அனைவரையும் விட
உண்மையுடனும் ராஜ விசுவாசத்துடனும் இருந்தமைக்காக
அவரே இப்பதவிக்குதகுதியுடையவர்

அனைவரும்: புதிய நிதி அமைச்சர் வாழ்க! வாழ்க, வாழ்க;
மன்னர் மன்னவர் வாழ்க, வாழ்க!!

புதிய நிதியமைச்சர் (பழைய திருடன்), மறு நாளைக்குச்
சாமியாரைச் சந்தித்து உண்மை விளம்பியதால் ஏற்பட்ட
நன்மைகளைக் குருநாதரிடம் ஒப்புவித்தார்.

சாமியார்: சத்தியம் வத (உண்மையே பேசு) என்பதுதான்
வேதத்தின் முக்கியக் கட்டளை. நீ அதைக் கடைபிடித்தால்
வேறு எதுவும் தேவையில்லை.
.
அடுத்த முறை சந்திக்கும்போது உனக்கு வேறு ஒரு மந்திரம்
உபதேசம் செய்கிறேன் இன்னும் உயர்வாய்- என்றார்.

நன்றி- முகநூல் (படித்ததில் பிடித்தது)

மைக்ரோ கதை

கதிர்-தினமணி

நேர்மறை எண்ணம் – சிறுகதை

நன்றி- தினத்தந்தி-தேவதை

ஆடுபுலி! – சிறுவர் கதை

கௌரவம் – சிறுகதை

-ராஜா செல்ல முத்து – சென்னை மக்கள்குரல்

பலி கொடுக்கப்பட இருந்த ஆடு! – ஜென தத்துவ கதை

மினி பஸ்..! – லாக்டெளன் குறுங்கதை

மினி பஸ்..! - லாக்டெளன் குறுங்கதை #MyVikatan

அரை மணி நேரக் காத்திருப்புக்குப்பின் மினி பஸ் மெல்ல
கிளம்பியது. கூட்டத் தள்ளுமுள்ளுக்குள் சக்கையாய்
பிழியப்பட்டிருந்தேன் நான். பட்டணம் சென்று திரும்பும்
எனக்குள் டன்டன்னாக அலுப்பு அப்பிக் கிடந்தது.
போன காரியம் நடக்கவில்லை. அதுவே மிகவும் சோர்வூட்டியது.

உடன் படித்த சக மாணவர்கள் ஊரில் கிடைத்த சிறுசிறு
வேலையில் தேங்கிவிட்டனர். நான் மேலே படிக்கவும், அப்படியே
வேலையில் அமரும் எண்ணத்தில் பட்டணம் சென்றவன்.
வெறுங்கையுடன் வரும் எனக்குள் குடும்பத்தார் முகத்தில்
விழிக்கக் கூச்சமாக இருக்கிறது.

பட்டணத்திலிருந்து டவுன் வந்ததும் ரொம்ப நேரம்
காத்திருப்புக்குப் பின் இந்த மினி பஸ் வந்தது. இங்கு இன்னும்
பஸ் வசதி நடைமுறைப்படுத்தவில்லை. கொரோனாவை
காரணம் காட்டி நிறுத்தி வைத்துள்ளனர்.

பரவல் அதிகம் உள்ள பட்டணத்தில் அனைத்து வாகனமும்
ஓடுகிறது. தொற்று அறவே இல்லாத ஊரில் எந்த வாகன
வசதியும் இல்லை. அன்றாடம் மக்கள்படும் அவதி, துயரம்
அவர்கள்விடும் பெருமூச்சில் தெரிந்தது.

வண்டி ஒரு குறுகலான வளைவில் திரும்பியது. பெரியவர்
ஒருவர் இரண்டு கைகளிலும் பைகளை வைத்துக்கொண்டு
வண்டியை மறித்தார். பசுவைக்கண்ட கன்றுபோல் அவர்
அருகே பவ்வியமாக நின்றது மினி பஸ்.

“ஏய்யா… அடுத்த வண்டிக்கு வரவேண்டியது தானே…
உள்ளவங்களுக்கே நிற்க இடமில்ல, இதுல இவர் லக்கேஜ்
உடன் ஏறுராரு.”

“அய்யா மன்னிச்சுக்கோங்க. ரொம்ப நேரம் காத்துக்
கிடந்தேன். ஒரு வண்டியும் போகல. கால் கடுக்குது.
ஏறிக்கிறேன்.”

ஐந்துபேர் இறங்கி அவரை ஏற்றி விட்டனர். அவர்கள்
ஏறிக்கொண்டதும் வண்டி நகர்ந்தது. ஒத்த கை பேலன்ஸில்,
ஒன்றைக்காலில் நின்றுக்கொண்டிருந்த என்னருகே அவர்
வந்ததும், பைகளைத் தொப்பென என் கால்மேல் போட்டார்.
பாரம் தாங்காமல் உதரினேன். ஒன்னு இரண்டு அழுக்குத்
துணி சிதறியது.

“கோச்சிக்காத தம்பி” என்றவர், குனிந்து அதனைச்
சரிசெய்துவிட்டு, அவரது பாக்கெட்டுக்குள் கைவிட்டு
கொத்தாக பணம் எடுத்தார்.

“தம்பி நான் கொஞ்சம் குடிச்சிருக்கேன். தப்பா
நினைச்சுக்காதே. இதுல டிக்கெட்டுக்கு மட்டும் பணம்
எடுத்துக்கிட்டு, ஒன்னு வாங்கிக் கொடு” என்றார்.

ஐநூறு, நூறு, ஐம்பது, இருபது, பத்து என மொத்தமும்
கசங்கிப் பிரசங்கி சுருண்டு இருந்தது. பட்டும் படாமல்
பத்து ரூபாய் எடுத்து டிக்கெட் வாங்கிக் கொடுத்தேன்.

“ஏன் பெரியவரே இப்படிக் குடித்து உடம்பைக்
கெடுத்துக்கனுமா” எனக் கேட்டேன்.

“தம்பி நான் மூட்டை தூக்கிறவன். டவுன்ல ஒரு வாரம் தங்கி,
இராப்பகலா கிடைக்கிற வேலை எல்லாம் பார்த்தேன். அலுப்பு
தீரக் கொஞ்சம் குடிச்சேன். அதுமட்டும் இல்ல தம்பி, ஒருவாரம்
கழிச்சி மனைவி மக்களைப் பார்க்கப் போறேன்லே அந்த
சந்தோஷம். இன்ன ஒன்னும் இருக்கு தம்பி.

நான் படுற கஷ்டத்தை அவுங்க கண்டுபிடிச்சிட கூடாது
பாருங்க. கொஞ்சம் போட்டுட்டுப் போனா எதுவும் தெரியாது
பாருங்க. எல்லாம் அவுங்கள சந்தோசப்படுத்த தானே,
தப்பில்லையே” என்றவரை திரும்பி பார்த்தேன், இருக்கையில்
அமர்ந்திருந்தார்.
அதன்பின் என் மனதைவிட்டு அவர் இறங்கவேவில்லை.

-மம்சை செல்வக்குமார்
-விகடன்

ரோஷம் – சிறுகதை

-ஆவடி ரமேஷ்குமார் – மக்கள்குரல்

« Older entries