ஒரு குட்டி நகைச்சுவை கதை!!!!

உலக அளவில் பூனைகளுக்கான குத்துச்சண்டை
போட்டி நடைபெற்றது!

அனைத்து நாட்டு பூனைகளையும் வீழ்த்தி அமெரிக்கா
பூனை முன்னனியில் இருந்தது!

இந்தியா பூனை
பாகிஸ்தான் பூனை ஜெர்மனிபூனை ஆஸ்திரேலியா பூனை
இப்படி அத்தனை நாட்டு பூனைகளும் அமெரிக்க பூனையிடம்
அடிவாங்கி சுருண்டு கிடந்தன!

அமெரிக்கா பூனையல்லவா
பாலும், இறைச்சியும் அளவிற்கு அதிகமாக உண்டு கொழுத்து
கொழு,கொழுவென இருந்தது!

கடைசி இறுதி சுற்று….
இந்தச் சுற்றில் அமெரிக்க பூனையிடம் சோமாலியா
நாட்டுப் பூனை மோதப்போவதாக அறிவித்தார்கள்!

பார்வையாளர்களுக்கு வியப்பு!
சோமாலியா நாட்டு பூனை
நோஞ்சானாக மெலிந்து
நடக்கவே தெம்பற்று தட்டுத்தடுமாறி
முக்கி முணங்கி மேடையேறியது!

இதுவா அமெரிக்க பூனையிடம் மோதப்போகிறது!
பார்வையாளர்கள் கேலியும் கிண்டலுமாய் சிரித்தார்கள்!

போட்டித்துவங்கியது!
அமெரிக்கா பூனை அலட்சியமாக
சோமாலியா பூனையின் அருகில் நெருங்கியது!

சோமாலியா பூனை முன்னங்காலை
சிரமப்பட்டு தூக்கி பறந்து ஒரேஅடி!
அமெரிக்க பூனைக்கு மண்டைக்குள்
ஒரு பல்பு பளீச் என்று எரிந்து படாரென வெடித்து சிதறியது!

கண்கள் இருண்டு மயங்கி சரிந்தது.
பார்வையாளர்கள் அதிர்ச்சியில்
வாயடைத்து நின்றார்கள்!

சற்று நேரம் சென்றபின்,
மெதுவாக கண்விழித்து பார்த்த அமெரிக்கா பூனைக்கு
ஒன்றுமே புரியவில்லை!

சோமாலியா பூனையின் கழுத்தில் தங்கப்பதக்கம் தொங்கியது.!

போட்டியில்
வென்றதற்காக சோமாலியா பூனையை
எல்லோரும் கைகுலுக்கி பாராட்டிக் கொண்டிருந்தார்கள்!

மெதுவாக எழுந்து
சோமாலியா பூனையின்அருகில் சென்று
இத்தனை நாட்டு பூனைகளை வீழ்த்திய பலசாலியான
என்னை நோஞ்சான் பூனையான நீ வீழ்த்தியது
எப்படி? என்று கேட்டது அமெரிக்க பூனை!

அமெரிக்கா பூனையின் காதில் மெதுவாக சோமாலியா
பூனை சொன்னது!

நான் பூனையே இல்லை.!
புலி…டா…!
என் நாட்டு பஞ்சத்தில் இப்படியாகி விட்டேன்!

பாலும்,கறியும் உண்டாலும் பூனை பூனைதான்!

பட்டினி கிடந்தாலும் புலி புலிதான்!


படித்ததில் பிடித்தது.
.
.
.

நம்பிக்கை வேறு,சரணாகதி வேறு

மிகவும் இதயத்தைத் தொடும் செய்தி😊

ஒரு நபர் இரண்டு உயரமான கோபுரங்களுக்கு இடையில்
கட்டப்பட்ட கயிற்றில் நடக்க ஆரம்பித்தார்.

அவர் கைகளில் ஒரு நீண்ட குச்சியை சமன் செய்து
கொண்டு மெதுவாக நடந்து கொண்டிருந்தார்.

அவர் தனது மகனை தோள்களில் அமர்த்தியிருந்தார்

தரையில் உள்ள ஒவ்வொருவரும் அவரை மூச்சுமுட்ட
பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள், மிகவும் பதட்டமாக
இருந்தார்கள்.

அவர் மெதுவாக இரண்டாவது கோபுரத்தை அடைந்ததும்,
ஒவ்வொருவரும் கைதட்டி, விசில் அடித்து பாராட்டினர்

அவர்கள் அவருடன் கைகுலுக்கி செல்ஃபி எடுத்தார்கள்

அவர் கூட்டத்தினரிடம் கேட்டார்,
“இந்த பக்கத்திலிருந்து அந்த பக்கத்திற்கு இப்போது அதே
கயிற்றில் நான் திரும்பி நடக்க முடியும் என்று நீங்கள்
அனைவரும் நினைக்கிறீர்களா?” என்று…

அனைவரும் ஒரே குரலில் “ஆம், ஆம், உங்களால் முடியும் ..”
என்று கத்தினார்கள் .

“நீங்கள் என்னை நம்புகிறீர்களா”, என்று அவர் கேட்டார்.
அவர்கள் ஆம், ஆம், நாங்கள் உங்களை வைத்து பந்தயம்
கட்ட தயாராக இருக்கிறோம் என்று சொன்னார்கள்.

அவர் சொன்னார் “சரி, உங்களில் யாராவது உங்கள்
குழந்தையை என் தோளில் உட்கார வைக்க முடியுமா?”
என்று

“நான் குழந்தையை மறுபுறம் பாதுகாப்பாக அழைத்துச்
செல்வேன்”

திகைப்பான மௌனம் நிலவியது.

ஒவ்வொருவரும் அமைதியாகிவிட்டார்கள்

நம்பிக்கை வேறு

சரணாகதி வேறு

சரணாகதி என்றால் நீங்கள் முற்றிலும் சரணடைய
வேண்டும்

இன்றைய உலகில் கடவுளிடம் சரணடைய மறுக்கிறோம்.🙏

நாம் கடவுளை நம்புகிறோம்

ஆனால் நாம் அவரை சரணடைகிறோமா?

மிக அழகான செய்தி, மீண்டும் மீண்டும் சிந்திக்கத் தகுந்தது!

சிந்தியுங்கள் செயல்படுங்கள்🙏😇

வாட்சப்

மற்றவர்களை மட்டம் தட்ட முனைந்தால்…!

“என்னப்பா! முடி வெட்ட எவ்வளவு? சவரம் பண்ண எவ்வளவு..?ஊர்லயே நீ தான் பெரிய வெட்டிப் பய போலருக்கு…”
நீதி கதை
By பாரதி Last Updated Jul 24, 2019

0 436
Share

“என்னப்பா! முடி வெட்ட எவ்வளவு? சவரம் பண்ண
எவ்வளவு?” என்றார்…

அவரும், “முடிவெட்ட நாலணா, சவரம் பண்ண ஒரணா
சாமி!” என்று பணிவுடன் கூறினார்…

பண்டிதர் சிரித்தபடியே,
“அப்படின்னா, என் தலையை சவரம் பண்ணு…” என்று
கூறிவிட்டு வெற்றிப் புன்னகையோடு அமர்ந்தார்…

வயதில் பெரியவர் என்பதால் நாவிதர் அதைப் பெரிதாக
எடுத்துக் கொள்ள வில்லை…

வேலையை ஆரம்பித்தார்…

‘நாவிதர் கோபப்படுவார்’ என்று எதிர்பார்த்திருந்த
பண்டிதருக்கு சற்று ஏமாற்றந்தான்…

பின்னர், பண்டிதர் அடுத்த கணையைத் தொடுத்தார்…

“ஏன்டாப்பா ! உன் வேலை முடி வெட்டுறது…
உன் கைகளைத்தான் பயன்படுத்தி வெட்டுறே… அப்புறம்
எதுக்கு சம்மந்தமில்லாம உன்னை நாக்கோட சம்மந்தப்
படுத்தி நாவிதன்னு சொல்றாங்க…?”

இந்தக் கேள்வி நாவிதரை நோகடிக்குமென்று நம்பினார்.
ஆனால் நாவிதர் முகத்திலோ புன்னகை.

“நல்ல சந்தேகங்க சாமி…
நாங்க தொழில் செஞ்சா மாத்திரம் பத்தாது.
முன்னால உக்காந்து இருக்கறவங்களுக்கு அலுப்புத்
தட்டாம இருக்க, நாவால இதமா நாலு வார்த்தை
பேசுறதனால தான் நாங்க நாவிதர்கள்…
எங்க பேச்சைக் கேக்குறதுக்குன்னே எத்தனை பேர்
எங்களைத் தேடி வராங்க தெரியுமா…?”

இந்த அழகான பதில் பண்டிதரை மேலும் கடுப்பேற்றியது.

அடுத்த முயற்சியைத் துவங்கினார்…
“இதென்னப்பா, கத்தரிக் கோல்னு சொல்றீங்க. கத்தரி
மட்டுந்தானே இருக்கு… கோல் எங்கே போச்சு?”

இந்தக் கேள்விக்கு பலமான சிரிப்பு மட்டுந்தான் பதிலாக
வந்தது நாவிதரிமிருந்து.

“சாமி ரொம்ப சிரிப்பா பேசுறிங்க…” என்று சொல்லி
நிறுத்திக் கொண்டார்…

இதிலும் பண்டிதருக்கு ஏமாற்றம்.
கொஞ்சம் கடுமையாகவே ஆரம்பித்தார்…

“எப்பப் பாத்தாலும் வெட்டித் தள்ளிக்கிட்டே இருக்குற…
ஊர்லயே நீ தான் பெரிய வெட்டிப் பய போலருக்கு…”

இந்த வார்த்தை நாவிதர் மனதைக் கொஞ்சம்
காயப்படுத்திவிட்டது…

அவர் முகத்தில் கொஞ்சம் வித்தியாசம்…

இதைத்தானே பண்டிதரும் எதிர்பார்த்தார்.

கொஞ்சம் உற்சாகமாகி அடுத்த நக்கலை யோசித்துக்
கொண்டிருந்தார்….

இப்போது நாவிதர் பேச ஆரம்பித்தார்… பண்டிதரின்
பிரியமான மீசையைத் தொட்டுக் காட்டிக் கேட்டார்,

“சாமிக்கு இந்த மீசை வேணுங்களா?”

பண்டிதர் உடனே, “ஆமாம்…” என்றார்…

கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் பண்டிதரின் மீசையை
வழித்தெடுத்து அவர் கையில் கொடுத்து,
“மீசை வேணுமுன்னிங்களே சாமி! இந்தாங்க…”

பல வருடங்கள் ஆசையாய் வளர்த்த மீசை இப்போது
வெறும் மயிர்க் கற்றையாய்…

அதிர்ச்சியில் உறைந்து போனார் பண்டிதர்…

நாவிதரோ அடுத்த நடவடிக்கையில் இறங்கினார்.

அவரது அடர்த்தியான புருவத்தில் கை வைத்தபடிக்
கேட்டார்,
“சாமிக்கு இந்தப் புருவம் வேணுங்களா…?”

இப்போது பண்டிதர் சுதாரித்தார்.
‘வேணும்னு சொன்னா வெட்டிக் கையிலல்ல
குடுத்துடுவான்…’ என்ற பயத்தில் உடனே சொன்னார்,
“இந்தப் புருவம் எனக்கு வேண்டாம்… வேண்டவே
வேண்டாம்…”.

நாவிதர் உடனே பண்டிதரின் புருவங்களையும்
வழித் தெடுத்தார்…

“சாமிதான் புருவம் வேண்டாம்னு சொன்னீங்கள்ல?
அதைக் குப்பைல போட்டுடுறேன். சாமி பேச்சுக்கு மறுபேச்சே
கிடையாது…” என்றபடி கண்ணாடியை பண்டிதரின்
முகத்துக்கு முன்பாகக் காட்டினார்…

நாற்பது வருஷமாய் ஆசை ஆசையாய் வளர்த்த மீசையில்லாமல்…

முகத்துக்கு கம்பீரம் சேர்த்த அடர்த்தியான புருவமும் இல்லாமல்…

அவருடைய முகம் அவருக்கே மிகுந்த கோரமாக இருந்தது…

கண்கள் கலங்கக் குனிந்த தலை நிமிராமல் ஒரணாவை
அவர் கையில் கொடுத்து விட்டு, விரக்தியில் தளர்ந்து போய்
நடையைக் கட்டினார் பண்டிதர்…

நம்முடைய அறிவும்…
புத்தியும்…
திறமையும்…
அதிகாரமும்…
அந்தஸ்தும்…
பொருளும்…
மற்றவர்களுக்கு உதவுவதற்கே தவிர மட்டம் தட்ட அல்ல…”

இதை உணராதவர்கள் இப்படித்தான் அவமானப்பட நேரும்…
தலைக்கனம் நம் தலையெழுத்தை மாற்றி விடும்…
இந்த பிரபஞ்சம் அனைத்து உயிர்களுக்கும் சொந்தமானது…

அனைத்து உயிர்களும் ஒவ்வொரு வகையில் சிறப்பு
வாய்ந்தவைகளே…நாம் பெற வேண்டியது நல்ல

அனுபவங்களை தவிர வேறோன்றுமில்லை…


  • பாரதி

சாலையோரத்து புளியமரங்கள் – சிறுகதை

Kungumam magazine, Kungumam weekly magazine, Tamil Magazine 
Kungumam, Tamil magazine, Tamil weekly magazine, Weekly magazine

வெளியே சிலீர் என்ற காற்று. கிருத்திகாவின் தலைமுடி பஸ் செல்லும் எதிர்த் திசையில் லேசாக நர்த்தனமாட, அவற்றை இடதுகை விரல்களால் அமுக்கி அணைத்தாள். கருமையான வானமும் அதில் ஆங்காங்கே மின்னிக¢கொண்டிருக்கும் நட்சத்திரங்களின் கண் சிமிட்டலும் அவளைக் கிறங்க அடித்தன.

கிருத்திகா எப்போதும் பஸ்ஸின் முன்புறம் & அதாவது டிரைவர் ஸீட்டின் பின்னால்தான் & உட்காருவாள். சிறுவயது முதலே இருந்த இந்த ஆசை இன்னும் விடவில்லை. பஸ் பயணம் அவளுக்கு மிகவும் பிடிக்கும். அதுவும் இப்படி மார்கழி இரவில் இருட்டைக் கிழித்துக்கொண்டு கருநாகம் போல வளைந்து வளைந்து வரும் தார் ரோட்டை விழுங்கும் பஸ் சக்கரங்களின் ஓசை… விருட் விருட்டென வேகமாக பஸ்ஸை நோக்கி வந்து சரேலென விலகும் மரங்கள்… அந்த புளிய மரங்கள்.

ஆ… புளிய மரங்கள்! சாலையோரத்தில் பூதாகாரமாக நின்று கொண்டிருக்கும் புளிய மரங்கள்! வரிக்குதிரையைப் போல கறுப்புப்பட்டையையும் வெண்பட்டையையும் மேனியில் தாங்கிக்கொண்டு காலம் காலமாக கம்பீரமாக நிற்கும் புளிய மரங்கள்… என்ன கம்பீரம்! என்ன அழகு!

பஸ்ஸில் போகும்போதெல்லாம் அந்த புளிய மரங்களை ரசிக்கத் தவறுவதில்லை அவள்! பகல் வேளைகளில் அந்த மரங்களின் நிழலில் யாராவது படுத்திருப்பார்கள். சிலர் ஆடுபுலி ஆட்டம் ஆடிக்கொண்டிருப்பார்கள். சிலர் பீடி பிடித்தபடி குத்துக்காலிட்டுக் கொண்டிருப்பார்கள். இரவு நேரங்களில் அந்த மரத்தடியில் யாரும் படுப்பதாகத் தெரியவில்லை. ஒருவேளை, ‘பேய் இருக்கும் புளிய மரத்தில்’ என்ற கூற்றுக்கு பயப்பட்டவர்களாகக்கூட இருக்கலாம்.

எது எப்படி இருந்தாலும், அவளுக்கு அந்த புளிய மரங்கள் நண்பர்களாகிப் போனார்கள். பஸ்ஸில் போகும்போது நலம் விசாரிப்பாள், டாட்டா சொல்வாள் & மனதுக்குள்தான்! அப்படியும் சில வேளை சிரிப்பு வெளிப்பட்டு விடும். பக்கத்தில் உட்கார்ந்திருக்கும் அம்மா பார்வதி அவள் இடுப்பை இடித்து, ‘‘என்னடி, தனக்குத்தானே சிரிச்சுக்கறது’’ என்றதும் திடுக்கிட்டு, ‘‘ஒண்ணுமில்லைம்மா’’ என்பாள்!

காலம்தான் எவ்வளவு சீக்கிரம் ஓடுகிறது.

கிருத்திகா இப்போது சின்னப்பெண் இல்லை. ஸ்கூலில் அழகான பெண்ணும் அறிவாளியான பெண்ணும் அவள்தான். பாடத்தில், விளையாட்டில், போட்டிகளில் அவள்தான் முதல் மாணவி! படிப்பு முடிந்து, ‘பசுமை நிறைந்த நினைவுகளே, பாடித்திரிந்த பறவைகளே…’ பாடலைப் பாடிவிட்டு ஒவ்வொருவரும் கைகுலுக்கி, கண்ணீர் தளும்ப விடைபெற்றபோது வகுப்பாசிரியை சொன்னார்…

‘‘நீ பெரிய ஆளா வரணும் கிருத்திகா!’’

அவளுக்குப் பெருமையாக இருந்தது. நிச்சயம் நல்ல வேலையில் அமர்ந்து பெற்றோருக்குப் புகழ் சேர்க்கப் போகிறோம், பணம் சேர்க்கப் போகிறோம் என்று நினைத்தாள். ஆனால் நினைப்பது எல்லாம் அவ்வளவு ஈஸியாக நடந்து விடுவதில்லையே!

கிருத்திகா படிப்பை முடித்தபோது அழகின் உச்சத்தில் இருந்தாள். பெற்றவளே வயிற்றில் நெருப்பைக்? கட்டிக்கொண்டுதான் அவளை வெளியே அனுப்பினாள். கிருத்திகா வர இரண்டு வினாடி தாமதமானாலும், ‘கடவுளே, ஈஸ்வரா, பிள்ளையாரப்பா’ என்று வேண்டுதல்களும் சூறைத் தேங்காய்களும் உடைத்து விடப்படும்.

வேலை கிடைத்தது. ‘ஆஹா’ என்று மகிழ்ந்தாள் கிருத்திகா.

அலுவலகத்தில் எல்லோரும் அவளைப் பார்த்தார்கள்! ‘இப்படியா வியப்பார்கள்’ என்று நினைத்தாள் கிருத்திகா. அவளது அழகு அத்தனை பேரையும் வசியம் செய்தது & வயது வித்தியாசமில்லாமல்! முதலில் கிருத்திகாவுக்கு பெருமையாகக்கூட இருந்தது. போகப் போக அது வெறுப்பாக, கோபமாக, எரிச்சலாக மாறியது!

வேலையே செய்ய முடியவில்லை. அக்கவுன்டன்ட் ஒருநாள் விபரீதமாக நடக்க முயற்சிக்க, டிபன் பாக்ஸைக்கூட எடுக்காமல் ஓடி வந்துவிட்டாள்.

பின்னர் பல கம்பெனிகளில் ஏறி இறங்க… இறங்க… அவளுக்கு அலுப்புத் தட்டிற்று.

எங்கு போனாலும் அவளைத்தான் பார்க்கிறார்கள். அவள் வேலைத் திறமையைப் பார்ப்பதில்லை. இரட்டை அர்த்தப் பேச்சுகளும் அனாவசிய கண்சிமிட்டல்களும், ‘டைப் ஒர்க் இருக்கு’ என்று அனாவசியமான பொய் சொல்லி லேட்டாக இருக்க வைத்து கிட்டே வந்து அசடு வழியும் மேனேஜர்களும்…

அழகான பெண்ணுக்கு இத்தனை பிரச்னைகளா?அவள் நிறைய வேலைகளை உதறினாள். இல்லை… உதற வைத்தார்கள்!

இது இப்படி இருக்க… மற்றொரு புயல் வீசியது. ஆம்… நேர்மையான அவள் தந்தை திடீரென்று பதவியில் இருந்து தூக்கி எறியப்பட்டார்.

சபேசன் கண்டிப்புக்காரர். மென்மையான மனமும் கொண்டவர். ‘இவரை எப்படிக் கவிழ்க்கலாம்’ என்று ஒரு கோஷ்டி இயங்கிக் கொண்டிருந்தது. அந்தத் தருணமும் வந்தது. அவர் மீது அனாவசிய குற்றச்சாட்டுகள் கூறப்பட்டு & அவருக்கு சஸ்பென்ஷன்! நிர்வாண தேசத்தில் கோவணம் கட்டி இருப்பவர் தண்டிக்கப்படுவார்தானே?

அந்தச் சிறிய குடும்பக் கப்பலின் மாலுமியின் கை, விதியால் முறித்து வீசி எறியப்பட்டது! தவித்தார் சபேசன். நெகுநெகு என வளர்ந்து, அழகுச் சிலையாக நிற்கும் ஒரே மகள். அவள் எதிர்காலம்? இருக்கிற சேமிப்பு போதுமா?

நினைக்கும்போதே கண்கள் கலங்கின!

‘‘இப்ப என்ன பண்றது?’’ என்று கவலையாகக் கேட்டாள் பார்வதி.

‘‘இருக்கிற சேவிங்ஸ் கரையறதுக்குள்ளே மகளைக் கரையேற்றணும்’’ என்றார் சபேசன்.

தங்களுக்கு இக்கட்டு வரும்போது, எந்த பெற்றோரும் எடுக்கும் முதல் தீர்மானம் இதுதானே! ‘நாம கஷ்டப்பட்டாவது நம் குழந்தைகளைக் கரையேற்ற வேண்டும்’ என்ற தீர்மானம்தானே அது! சபேசன் காரியங்களில் இறங்கினார். ஜாதகப் பரிவர்த்தனைகளும், பெண் பார்க்க வருபவர்களை வரவேற்கும் படலங்களும் தொடங்கின.

இறங்கினால்தான் தெரிகிறது ஆழம். தனக்கு வந்தால்தான் தெரிகிறது தலைவலி!

‘பெண் லட்சணமா இருக்கா. கொத்திக்கொண்டு போயிட மாட்டானா?’ என்று ஒவ்வொருவரும் பேசியதை வைத்து எவ்வளவு ஈஸியாக எடை போட்டுவிட்டார்! வருகிறவர்கள் வந்தார்கள்; பார்த்தார்கள்; டிபன் சாப்பிட்டார்கள். நமஸ்கரிக்கச் சொன்னார்கள். புடவையை லேசாகத் தூக்கி, ‘கொலுசு நல்லா இருக்கே’ என்று சொல்லுவது மாதிரி ‘யானைக் காலோ’ என்று பார்த்தார்கள். ‘பேர் என்னம்மா’ என்று தெரிந்த விஷயத்தையே மிகமிக மெல்லக் கேட்டு, ‘காது மந்தமா’ என்று டெஸ்ட் பண்ணினார்கள். பாடச்சொல்லிப் பார்த்தார்கள்… ‘திக்குவாயா’ என்று.

கிருத்திகாவுக்கு அலுத்துப் போயிற்று. அலுவலகத்தில் அருகிலிருந்த டெஸ்பாட்ச் ராமசாமியின் பார்வைக்கும், மேனேஜரின் கண்சிமிட்டலுக்கும் பயந்து வேலையே வேண்டாம் என்று வந்தவளுக்கு, இப்போது நடப்பதை நினைத்து அழுகையே வந்தது. ஒரு பெரிய பட்டாளம் புடை சூழ, அவர்கள் ஆசியுடனேயே தன்னை சைட் அடிக்க வருகிறான் ஒருத்தன். அதற்கு சொஜ்ஜி, பஜ்ஜி உபசரிப்பு வேறு.

எல்லாம் முடிந்த பிறகு ‘சீர் செனத்தி’ பேச்சு. அங்குதான் எல்லாம் போச்சு. அவர்கள் கேட்பதற்கும் இவர்கள் வைத்திருக்கும் அளவுக்கும் ஏணி வைத்தால்கூட எட்டாத நிலை. எப்படித் தகையும்? அலுத்துவிட்டார் சபேசன்.

‘என்ன செய்யலாம்’ என்று யோசித்தபோதுதான் சேகர் நினைவுக்கு வந்தான்.

சேகர் அவருக்கு ரொம்பத் தெரிந்தவன். அவர் வேலை பார்த்த கம்பெனிக்கு அடுத்த கம்பெனி. பஸ் ஸ்டாப்பில் நெருக்கமாகி, ‘‘மாமா’’ என்று கூப்பிடும்வரை வளர்ந்தது. ஒருநாள் சொன்னான்… ‘‘மாமா, உங்க பொண்ணை நான் கல்யாணம் பண்ணிக்கிறேன். ஒரு பைசா செலவு வேண்டாம். ஸிம்பிளா கோயில்ல வைத்து…’’

இடைமறித்த சபேசன், ‘‘இதப்பாரு சேகர். இப்ப அவளுக்கு வேண்டியது வேலை. நானும் சம்பாதிச்சிக்கிட்டு இருக்கேன். கொஞ்சம் பணம் சேரட்டும்… பிறகு யோசிக்கலாம்…’’ என்றார். இப்போதும் அவன் அதே நினைப்போடுதானே இருப்பான்! கிளம்பினார் அவனைப் பார்க்க!

சேகர் அவரை வரவேற்றான் பரபரப்பாக. சபேசன் தயக்கத்தில் இருந்தார். ஒரு காலத்தில் அவன் ‘கிருத்திகாவைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கிறேன்’ என்று சொன்னபோது மறுத்துவிட்ட நாம், இப்போது வலியக் கேட்பது நியாயமாக இருக்குமா?

‘‘என்னவோ மாமா… கேட்கவே கஷ்டமாயிருக்கு. வேலையை விட்டு போகச் சொல்லிட்டாங்களாமே? ம்…’’ என்று பெரிதாக அங்கலாய்த்தான். அதில் ஒரு செயற்கைத்தனம் இருப்பதாகப்பட்டது சபேசனுக்கு. குத்திக் காட்டுகிறானோ?

‘‘அப்புறம்… கிருத்திகா எப்படி இருக்கா? அவளுக்கு இப்பவாவது தெரியுதா… வேலைக்குப் போகாம இருக்கிறது தப்புன்னு..?’’

சுருக்கென நிமிர்ந்தார் சபேசன். சேகர் குரலில் இருந்த இளக்காரமும், கண்களில் இருந்த அந்த அலட்சியமும்… தான் வந்த விஷயம் தெரிந்துவிட்டதா?

‘‘இப்ப அவளுக்கு மாப்பிள்ளை தேடறதா கேள்விப்பட்டேன்..?’’

‘‘ம்… நீ கூட அவளைக் கல்யாணம் பண்ணிக்க விரும்பினே..!’’

பேச்சு திசைக்கு வந்துவிட்டதால் அவருக்குத் தெம்பு வந்தது. வார்த்தையில் பிசிறில்லை.

‘‘என்ன சொல்றது… எனக்கு கிருத்திகாவை கல்யாணம் பண்ணிக்கிறதுக்கு இஷ்டம்தான். ஆனா, நான் இப்ப ஒரு வீடு வாங்கலாம்னு இருக்கேன். அதுக்கு கொஞ்சம் பணம் தேவைப்படுது. பணம் கொடுத்தா பத்திரம் ரிஜிஸ்தர் பண்ணிறலாம்… அதுக்குப் பிறகு கல்யாணம் வச்சுக்கலாமே..?’’

‘‘எவ்வளவு..?’’

‘‘ரொம்ப இல்லை… ஒரு லட்சம்!’’

அதிர்ந்தார் சபேசன். ‘‘என்ன… ஒரு லட்சமா?’’

‘‘என்ன மாமா அப்படி மலைச்சிட்டீங்க! ஒரு வீடு வாங்கப் போறேன். ஒரு லட்சம் என்கிறது பாதிதான்…’’

‘‘அப்ப..?’’

‘‘மாமா… நடைமுறை வாழ்க்கைக்கு உண்டான வழிய நான் பார்க்கிறேன். உங்களுக்கு ஒரு லட்சம் ஒரு பிரச்னை இல்லேன்னா கிருத்திகாவுக்கு நான்தான் மாப்பிள்ளை…’’

கூசிப் போனார் சபேசன். இப்படி நேரடியான பேரத் தாக்குதலுக்கு ஒருநாளும் ஆளாகியதில்லை அவர். துண்டால் முகத்தைத் துடைத்தபடி எழுந்தார்.

கூடத்தில் பேசிக்கொண்டிருக்கும் அப்பாவையும் அம்மாவையும் கிச்சனில் இருந்து கவலையுடன் கவனித்துக் கொண்டிருந்தாள் கிருத்திகா. ஏன் இத்தனை பிரச்னைகள்… இத்தனை இன்னல்கள்… சே! பறவைகளும் விலங்குகளும் செடிகளும் கொடிகளும் உயிருடன் இருக்கின்றன. ஆனால், இந்த மாதிரி இல்லையே?

அந்த புளிய மரங்களின் நினைவு அவளுக்கு வந்தது! அவற்றுக்கு ஏதாவது கவலை இருக்குமா?

அம்மாவிடம் அப்பா கிசுகிசுப்பாகச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தாலும் அவள் காதில் விழுந்துவிட்டது. கோயிலிலிருந்து இன்னும் மகள் திரும்பியிருக்க மாட்டாள் என்ற நினைப்பில் அவர்கள் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

‘‘என்ன பண்றது பார்வதி. இதவிட நல்ல இடம் அமையப் போறதில்ல… மனுஷர் ஒரு பைசா வேண்டாம்னு சொல்லிட்டார்… இத நழுவ விட்டா நாம கிருத்திகா கல்யாணத்த மறந்துட வேண்டியதுதான்!’’

அம்மா ஏன் பதில் சொல்லாமல் விசும்புகிறாள்?

‘‘நீ எதுக்கு கலங்கறே பார்வதி… தங்க ஊஞ்சல்ல ஆடப்போறா உன் பொண்ணு…’’

அம்மாவின் கேவல் தொடர்கிறது.

‘‘இப்படி நீ மூக்க சிந்தறதுல அர்த்தம் இல்லே… ஆள் எப்படி இருக்கார் தெரியுமா? கறுகறுன்னு தலைமுடி… பல்லு ஒண்ணுகூட விழல… அவரைப் பார்த்தா அறுபது வயசுன்னு யாராலும் நம்ப முடியாது…’’

‘மடேர்’ என்று உச்சந்தலையில் அடி விழுந்த மாதிரி இருந்தது கிருத்திகாவுக்கு. கால்களுக்கடியில் தரை நழுவியது.

‘‘மசமசன்னு நிற்காதே பார்வதி… நாளைக்கு நாம கிளம்பறோம். அவங்களும் மலையடி சத்திரத்துக்கு வர்றாங்க… சிம்பிளா கல்யாணம்…’’

புளியமரமே… உன்னிடம் வந்து நான் தூக்கில் தொங்கிவிடட்டுமா?

கிருத்திகா தொப்பென கட்டிலில் விழுகிறாள்.

பஸ் கிளம்பிற்று.

வழக்கம்போல கிருத்திகா ஜன்னலோரம் டிரைவர் சீட்டுக்குப் பின்னால். நாளை காலை திருமணம். அழுது அழுது கண்களும் கன்னங்களும் வீங்கி இருந்தன.

‘இல்லாமை’ என்ற நோய் தாக்கினால் மனிதர்கள் எப்படிக் கொடூரமாகி விடுகிறார்கள்! ஆம்பளைக்கு அறுபது வயதெல்லாம் வயதா என்று சொல்லி தன் சொந்தப் பெண்ணை, தன்னைவிட வயதில் மூத்தவனுக்கு… சே… கொடூரம்!

திடீரென்று ஒரு கூட்டம் பஸ்ஸை சூழ்ந்து கொள்கிறது.

‘‘என்னப்பா விஷயம்?’’ என்கிறார் டிரைவர்.

‘‘பஸ் போகாதுங்க…’’

‘‘எதுக்குப்பா?’’

‘‘மறியல் போராட்டம் நடக்குதுல்ல… மரத்தை வெட்டிப் போட்டுட்டாங்க…’’

‘‘அடக்கடவுளே…’’ என்று பலர் அறினார்கள் & சபேசன், பார்வதி உள்பட.

‘‘நாளைக்கு முகூர்த்தம் இருக்கு…’’ & சபேசன் குரல் தழுதழுத்தது.

விலுக்கென எழுந்தாள் கிருத்திகா.

‘‘என்னது… மரத்தை வெட்டிட்டாங்களா? எந்த மரத்தை?’’

‘‘அதான்மா… அந்த புளிய மரங்களை அப்படியே வெட்டி ரோட்டை அடைச்சிட்டாங்க… கிளியராகறதுக்கு நாளை மதியத்துக்கு மேல கூட ஆகும்..’’’

அதைக் கேட்ட மறுகணம், கிருத்திகா பெருத்த சத்தத்துடன் தன் மடியில் முகத்தைப் புதைத்து விசும்பி விசும்பி அழ ஆரம்பித்தாள். அவளைப் பொறுத்தவரை, அந்தப் புளிய மரங்கள் அவளது வாழ்வைப் பாதுகாக்கவே தங்கள் உயிரைத் தியாகம் செய்து விழுந்து கிடப்பதாகத் தோன்றியது.

(குங்குமம் 1989  ஜனவரி 27&பிப்ரவரி 2 இதழில் வெளியான நட்சத்திரக்கதை)
 நடிகர் பிரபு

வெண்ணிற அன்னம்! -சிறுகதை

நாங்கள் ஏர்போர்ட்டை சென்றடைந்தபோது காலை மணி ஒன்பது.
என் மகள் ஆர்த்தி என்னை உட்காரச் சொல்லிவிட்டு, போர்டிங் பாஸ்
வாங்கி வந்தாள். நான் போவோர் வருவோரைப் பார்த்துக்
கொண்டிருந்தேன். இளைஞர்களைக் காட்டிலும் இளைஞிகளே அதிகம்.

இளைஞிகள் எல்லார் முத்திலும் தன்னம்பிக்கை! எனக்கு எல்லாமே புதிது.
இந்தக் கூட்டம், இளைஞர்கள், பெண்கள்!

ஐந்தாறு வருடங்களாக வீல்சேரில் அடைபட்டுக் கிடந்த எனக்கு இந்த
மாற்றங்கள் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தன. இந்த வருடம் மும்பைக்கு இது
என்னுடைய நான்காவது விஸிட்.

முதல் தடவை டி.பி.எஸ். என்ற மூளை அறுவைச் சிகிச்சை செய்துகொள்ள.
ஏனைய மூன்று ஃபாலோ அப்புக்காக. இந்த நான்கு முறையும் தீர்க்கமாத்
தேடியும் யாரும் அகப்படவில்லை. என்ன தேடுகிறேன்? யாரைத் தேடுகிறேன்?

கூட்டத்தில் தெரிந்தவர் யாராவது தென்படுகிறார்களா என்று ஆவலோடு
பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். ஒருவரும் தென்படவில்லை. நான்
காலாவதியாகிவிட்டேன் என்பது அப்பட்டமாக தெரிந்தது. என் பழைய
அடையாளம் மதிப்பிழந்து செல்லாக் காசாகிவிட்டது. என் படிப்பு, அதன்
பின்னர் நான் ஈடுபட்டு இருந்த வேலைகள், அதில் நான் நிகழ்த்திய அல்லது
நிகழ்த்திய தாய் நினைத்த சாகசங்கள் ஆகியன பொருளின் காலாவதியான
வெர்ஷனைப் போல எல்லார் மனத்திலிருந்தும் அழிக்கப் பட்டுவிட்டன.

உலகம் கடந்து ஐந்தாறு வருடங்களில் எவ்வளவு மாறிவிட்டது!
இத்தக் கதையுடன் சகஜமாக உறவாட வேண்டுமென்றால் என்னைப் பற்றிய
சில முக்கிய தகவல்களை நீங்கள் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

நான் பார்கின்சன்ஸ் என்னும் கொடுமையான பக்கவிளைவுகளைக் கொண்ட
மூளை மற்றும் நரம்பியல் நோயினால் கடுமையாகப் பாதிக்கப்பட்டிருந்தேன்
சென்ற வருடம் வரை. இந்நோய் கண்டவர் தம் கடைசி நாட்களை சிரமத்துடன்
வீல் சேரில் தான் கழிக்க வேண்டும்.

நானும் வீல் சேரைத் தஞ்சம் அடைந்து வருடங்கள் பலவாகிவிட்டன. கடந்த
பிப்ரவரியில், மும்பையில் எனக்கு எந்தவொரு சிக்கலுமின்றி டி.பி.எஸ். என்ற
மூளை ஆப்பரேஷன் நடந்தது. நோயின் கொடிய பக்க விளைவுகளில் இருந்தும்
வீல்சேரிலிருந்தும் ஒருசேர விடுதலை பெற்றேன்.

ஆறு வருடங்களுக்கு முன்னால், நானும் ஒரு மென்பொருள் தயாரிக்கும் கம்பெனி
வைத்திருந்தேன் என்றால் நம்புவீர்களா? என் கம்பெனி ஒரு காலகட்டத்தில்
சுமார் 200 பணியாளர்களைக் கொண்டிருந்தது. என் பிரதான கஸ்டமரெல்லாம்
மும்பை சார்ந்திருந்ததால் நானும் வாரத்துக்கு ஒருமுறையேனும் மும்பை சென்று
வருவேன்.

எவ்வளவு முறை இங்கே அமர்ந்திருப்பேன்! என்னுடன் எப்போதும் கூட்டமிருக்கும்.
பின்னர் பார்கின்சன்ஸ் வந்தது. கம்பெனியில் கவனம் பிசகியது. கவனிப்பின்றி
பணியாளர்கள் சிதறிப்போயினர். இருந்ததையெல்லாம் பேரீச்சம்பழம் போல
எடைக்கு எடை போட்டாயிற்று.

பந்தம் தொலைந்தது. எனது இரண்டாவது இன்னிங்ஸில் நான் ஒரு மலர துடிக்கும்
கதாசிரியர். ஒரு அமச்சூர் ஜோதிடர்.

ஆர்த்தி முதல் மகள். அமெரிக்காவில் சிகாகோவில் பணிபுரிகிறாள். லீவுக்கு
சென்னை வந்திருக்கிறாள். எனக்கு ஆப்பரேஷன் செய்த டாக்டரை நேரில் பார்த்து
நன்றி சொல்ல விழைந்ததால், இம்முறை மும்பை வந்திருக்கிறாள். முதல் மூன்று
முறையும் என்னை இரண்டாம் மகள் அனன்யா கூட்டி வந்தாள்.

பாதுகாப்பு சோதனை முடித்து ஃபரீயாக உட்கார்ந்துக்கலாமே என்றாள் ஆர்த்தி.

பாதுகாப்பு சோதனையின்போது பாதுகாப்பு வளையத்தினூடே நான் செல்லக்
கூடாது. சென்றால், அதிலுள்ள மின்காந்த அலைகள் எனக்குள் வைக்கப்பட்டிருக்கும்
பேஸ்மேக்கரில் உள்ள செய்திகளையெல்லாம் அழித்துவிடும்.

பேஸ்மேக்கர் தன் செயல்பாடு இழந்து, பார்கின்சன்ஸ் மறுபடியும் தலைதூக்கிக்
கொடூர முகத்தைக் காட்டும் என்பது நிச்சயம். என் நிலைமையை விளக்கி டாக்டர்
எழுதிக் கொடுத்த கடிதம் ஒன்று எப்போதும் என்னுடன் இருக்கும்.

ஆர்த்தி வேகமாகச் சென்று பாதுகாப்பு அதிகாரியிடம் தனக்கு தெரிந்து ஹிந்தியில்
என் நிலைமை பற்றி விளக்கினாள். அவர் காதில் வாங்கிக் கொண்ட மாதிரியே
தெரியவில்லை. டாக்டர் அளித்த கடிதத்தை ஆர்த்தி அவரிடம் கொடுத்தாள்.
“யாருக்கு தேவையோ அவருக்கு’ என்று ஆரம்பிக்கும் அக்கடிதம் எனக்கு மின்காந்த
அலைகளிலிருந்து விலக்கு அளிக்கக் கோரியது.

அதை வாங்கிப் படித்த அந்த அதிகாரி க்கடிதத்தில் இருக்கும் என் பெயரைப் பார்த்ததும்
உஷாரானார். உஷாராவதற்கு என்ன இருக்கிறது? என் பெயரை நின்று நிறுத்தி, தப்பும்
தவறுமாக ஒருமுறை படித்தார். ஆர்த்தியைப் பார்த்து சைகையில் சரியா என்றார்.
ஆர்த்தி சரியென்று தலையாட்டினார்.

எங்களுக்கு முன் அந்த அதிகாரி க்ளியர் செய்த ஒரு பெரியவரை அழைத்து,
எங்களருகில் இருந்த பெஞ்சில் அமரச் சொன்னார். என்னையும் ஆர்த்தியையும்
அங்கேயிருந்த இன்னொரு பெஞ்சில் அமரச் சொல்லிவிட்டு அருகில் உள்ள அறையில்
சென்று மறைந்தார்.

எங்களுக்கு முன் அந்த பெஞ்சில் உட்கார்ந்து கொண்டிருந்த வயதானவருக்கு
சுமார் 55/60 வயது இருக்கும். அவருடன் இளைஞன் உட்கார்ந்துகொண்டிருந்தான்.
அந்த வயதானவர் முகத்தில் மெலிதான கோபம் தெரிந்தது. ஐந்து நிமிடம்
கழித்திருக்கும். அந்த அறையிலிருந்து மேலதிகாரி ஒருவர் வந்தார். நேராக என்னிடமும்
அந்தப் பெரியவரிடமும் வந்தார்,

“தம் கீழ் வேலை செய்யும் அதிகாரி எங்களை ஆர்வ மிகுதியால் நிறுத்தி
வைத்ததற்கு மன்னிப்பு’ கேட்டுக் கொண்டார்.

பிறகுதான் தெரிந்தது அந்தப் பெரியவர் பெயரும் ஆராவமுதன் என்றும், அவர் தந்தை
பெயரும் கோபாலன் என்றும், அவரும் டி.பி.எஸ். செய்து கொண்டவர் என்றும்.
“என்ன ஒரு அபார் கோ-இன்ஸிடன்ஸ். இதில், சந்தேகப் பட ஒன்றுமில்லை.
ஆச்சர்யப்படத்தான் விஷயம் இருக்கிறது. மறுபடியும் ஒருமுறை மன்னிப்பு கேட்டுக்
கொள்கிறேன்’ என்றார் அவர்.

எங்களிருவருக்கும் முகமன் கூறி வழியனுப்பி வைத்தார்.

இதற்குள் ஆர்த்தி அவருடன் வந்த பையனுடன் சகஜமாகப் பேச ஆரம்பித்திருந்தாள்.
அவன் பெயர் ரகுராம் என்று எனக்கு அறிமுகம் செய்துவைத்தாள். ரகுராம் என்னிடம்
மிகவும் மெலிதான குரலில், “தம் தந்தை ஒரு நான்-பிலீவர் என்றும், சற்று முன்
கோபக்காரர் என்றும், அவருடன் ஏதேனும் காரசாரமான வாக்குவாதம் ஏற்பட்டால்
கடைசியில் அவர் சொல்வதே சரி என்று ஒப்புக் கொள்ளுமாறும்’ கேட்டுக் கொண்டான்.

மேலும் சில கோ-இன்ஸிடன்ஸ்களை ரகுராம் மூலம் தெரிந்துகொண்டேன்.
அவரும் கடந்த பிப்ரவரியில் டி.பி.எஸ். பண்ணிக் கொண்டார். அவர் மனைவி
பெயரும் கல்யாணி. அவருக்கும் என்னைப் போலவே வயது 53தான்.

நான் ஆர்த்திக்கு தீவிரமாக வரன் பார்த்துக் கொண்டிருப்பது போலவே அவரும் அவர்
பையனுக்குத் தீவிரமாக வரன் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார். அவர் பையனுக்கும்
ஆர்த்தி போலவே 26 வயதாகிறது. அவர் பையனும் சிகாகோவில் தான் பணிபுரிகிறான்.
மிகவும் ஆச்சர்யமான விஷயங்கள்!

“என்ன ஒரு அமேசிங் கோ-இன்ஸிடென்ஸ். இது எதைக் காட்டுகிறது?’ என்றேன்.
“எதையும் காட்டவில்லை. லிஸ்ட் ஆப் கோ-இன்ஸிடென்ஸ் என்பதைத் தவிர’ என்றார்.
“லிஸ்ட் ஆப் மீனிங்ஃபுல் கோ இன்ஸிடன்ஸ்’.

“கோ-இன்ஸிடன்ஸ்சில் என்ன மீனிங் வேண்டியிருக்கிறது, ரப்பிஷ்’ என்றார் மெலிதான
கோபத்துடன். “ஆனால், உங்களைச் சந்தித்ததில் மிக்க மகிழ்ச்சி. என் மனைவியிடம்
சொன்னால் சந்தோஷப்படுவாள். உங்களிடம் நிவர்த்தி செய்து கொள்ள அவளிடம்
கேள்விகள் நிறைய உண்டு,’ என்றார் உண்மையான சந்தோஷத்துடன்.

“அப்படியா, எனக்கும் மிக்க மகிழ்ச்சி’ என்றேன். பிறகு விட்ட இடத்தில் தொடர்ந்தேன்.
“இப்படி கோ-இன்ஸிடன்ஸ் சாதாரணமாக நடக்கும் என்கிறீர்களா? நமது சந்திப்புக்கு
வேறு ஏதும் பர்பஸ் இருக்கக் கூடும் என்றே தோன்றுகிறது.’

“கோ-இன்ஸிடன்ஸ் என்றாலே போதும். இதில் மீனிங், பர்ப்ஸ் ஆகிவற்றை கொண்டு
சேர்ப்பது மனிதனின் எதிர்காலம் பற்றிய பயத்தையே காட்டுகிறது. மீனிங்ஃபுல்
கோ-இன்ஸிடன்ஸ், பர்பஸ் ஃபுல் கோ-இன்ஸிடன்ஸ் எல்லாம் ஆக்ஸிமொரொன்ஸ்.’

ரகுராம் என்னிடம் வந்து “காஃபி சாப்பிடுகிறீர்களா, அங்கிள்’ என்றான். நான் அவரைப்
பார்த்தேன். “சாப்பிடலாம். சூடான விவாதங்களுக்கு காஃபி தான் சரி’ என்றார்.

“சரி நமது விவாதம் முடிவுக்கு வராது. வேறு ஏதேனும் பேசுவோம். காஃபி சாப்பிட்ட
பிறகு தொடர்வோம்,’ என்றார். தமது வெள்ளை கர்சிஃபை வெளியே எடுத்துக் கொடி
அசைத்தார். நான் என் பார்கின்சன்ஸ் பூர்வாங்கக் கதையை அவரிடம் சொன்னேன்.
உண்மையான அக்கறையோடு கேட்டுக் கொண்டார். அவர் கதையை சொன்னார்.

எதனாலோ இவரை எனக்கு மிகவும் பிடித்துப்போனது. ஒருவேளை, பார்க்கின்சன்ஸ்
இருப்பதால் இருக்கலாம். காஃபி சாப்பிட்டோம்.

நான் தற்போது எழுத்தாளனாக முயற்சிக்கிறேன் என்றவுடன்,
“அதானே பார்த்தேன். நமது இந்தச் சந்திப்பை நீங்கள் ஒரு கதையாக்கப் பார்க்கிறீர்கள்.
அதை ஸ்திரப்படுத்தும் பொருட்டு, இதில் மீனிங், பர்பஸ் ஆகியவற்றை வெளியிலிருந்து
கொண்ட வந்து நுழைக்கிறீர்கள். சரிதானே நான் சொல்வது?’ என்றார் சிரித்துக் கொண்டே.

“நிச்சயம் நான் இந்த விநோத சந்திப்பை வைத்து ஒரு கதை புனைய முயற்சிப்பேன்.
ஆனால், அதற்கு எதை நான் ஸ்திரப்படுத்த வேண்டும்? என் கதை சொல்லும் திறமை
மேல் எனக்கு அபார நம்பிக்கையிருக்கிறது. எதையும் வெளியிலிருந்து கொண்டு வந்து
நுழைக்காமல் வாசகரின் கவனிப்பை என்னால் பெற முடியும் எனவும் நம்புகிறேன்.’

“தயவு செய்து மன்னிக்க வேண்டும். நான் தங்களைக் காயப்படுத்திவிட்டேன்
போலிருக்கிறது. எந்த நம்பிக்கையுமற்ற நான் இந்த நம்பிக்கைசார் மனிதர் வாழும்
உலகத்தில் பிறரைக் காயப்படுத்தாமல் ஜீவிக்க எவ்வளவு கஷ்டப்படவேண்டும் பாருங்கள்.’

“நான் நிச்சயம் காயப்படவில்லை. ஆகவே, நீங்கள் கேட்ட மன்னிப்பு தேவையற்றது.
மன்னிப்பு கேட்பவர்கள் நல்லவர்கள் என்று நான் நினைக்கிறேன்’ என்றவன் தொடர்ந்து,
“எந்த நம்பிக்கையும் இல்லை என்று எவ்வாறு சொல்கிறீர்கள்? நாளைய பொழுது
நல்லதாய் விடியும் என்று நம்புகிறீர்களா? அல்லது தங்கள் மகன் ரகுராம் தங்களை
வீட்டுக்கு பத்திரமாகக் கொண்டு சேர்ப்பான் என்றாவது நம்புகிறீர்களா?

மனித உறவுகளெல்லாம் நம்பிக்கை பரஸ்பரம் சார்ந்தது தானே. நம்பிக்கை என்று எதை
மீன் பண்ணுகிறீர்கள் என்பதை பொறுத்தது.’

“நம்பிக்கை என்ற வார்த்தையின் அர்த்தமே நம் இருவர் அகராதிகளிலும் வேறுபடுகிறது
என்று நினைக்கிறேன். அதை சரி செய்து கொண்டு மேற்கொண்டு பேசலாம்.’

“என் அகராதி நம்பிக்கை என்பது மனிதனின் ஆதார உணர்வு. வாழ்வின் அடிப்படை.
நம்பிக்கையில்லையேல் வாழ்க்கையில்லை. தீயைத் தொடாதே, சுடும் என்கிறாள்
அம்மா. இதைக் கேட்டுக் கொண்டு தீயைத் தொடாமல் இருத்தல் நம்பிக்கையின்
வெளிப்பாடா?’

“நீங்கள் உங்களையும் குழப்பிக் கொண்டு என்னையும் குழப்புகிறீர்கள்.
நான் சொன்ன நம்பிக்கை மெடா-பிஸிகல் விஷயங்கள் சம்பந்தப்பட்டவை.
உதாரணமாக, கடவுள், ஜோதிடம் போன்றவை. நிரூபிக்க முடியாதவை. முடிவில்லாத
தர்க்கம். நம்புகிறவனை அவன் நம்பும் கடவுள் தான் காப்பாற்ற வேண்டும்.

அதை விடுங்கள். நான் என் மகனுக்கு வரன் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன். அவன் ஜாதகம்
இதோ இருக்கிறது. உங்கள் அமச்சூர் ஜோதிடம் என்ன சொல்கிறது.’
“உங்களுக்குத்தான் ஜோதிடத்தின் மேல் நம்பிக்கை இல்லையே.’

“அதனாலென்ன, நீங்கள் ஜோதிடம் பார்க்கும் எல்லோரும் நம்பிக்கை சார்ந்தவர்களா?
கேட்டுக் கொண்டுதான் ஜோதிடம் பார்ப்பீர்களா.’

“நான் இதுவரையில் நம்பிக்கையுள்ளவருக்கோ அல்லது அவ்வாறு நான் நினைத்துக்
கொண்டிருந்தவருக்கோ தான் என் ஜோதிடக் கணிப்புகளைச் சொல்லியிருக்கிறேன்.
நம்பிக்கை இல்லாதவருக்கு ஜோதிடம் பார்ப்பது சிரமமான காரியம். மன்னிக்கவும்.’

“உங்கள் வாதம் சரிதான். நம்பிக்கை இல்லாதவருக்கு ஜோதிடம் பார்ப்பது சிரமம்தான்.
அதற்கு முன்னால் வேறு ஒரு விஷயம். நம் குழந்தைகளுக்கு ஒருத்தரையொருத்தர்
பிடித்து போயிற்று என்று நினைக்கிறேன். மேற்கொண்டு பேசலாமா?’

“மன்னிக்கவும். மேற்கொண்டு பேச ஒன்றும் இருக்காது. கோ-இன்ஸிடன்ஸ் பற்றி என
நம்பிக்கை சரியாக இருக்கும் பட்சத்தில், நம் இரு குடும்பங்களும் ஒரே கோத்ரம்
சார்ந்திருக்கும். நமக்கு சம்பந்தியாக வாய்க்காது என்றே தோன்றுகிறது.’

“அப்படி வாருங்கள் வழிக்கு. அப்படி கோத்ரம் வேறாயிருந்து அவர்களும் சரியென்றால்
மேற்கொண்டு எந்தத் தடையுமின்றி பேசலாம் சரியா? நீங்கள் என்ன கோத்ரம்?’

“ஸ்ரீவத்ஸ கோத்ரம்’ என்றேன்.

ரகுராம் ஜாதகமும் ஸ்ரீவத்ஸ கோத்ரம் என்றது. அதெப்படி என்று உண்மையாகவே
ஆச்சர்யப்பட்டவர், பின்பு “மற்றுமொரு கோ-இன்ஸிடன்ஸ் தவிர வேறேதுமில்லை’
என்றார். இவருடன் சம்பந்தியாக வாய்க்கவில்லையே என்ற வருத்தம்தான் மேலோங்கி
நின்றது. இவர்தான் எதையும் நம்புவதில்லை என்று தமக்குள் நம்பி கொண்டிருப்பதாகப்
பட்டது. ஒருவேளை, நம்பிக்கைக்கு வேறேதேனும் விளக்கம் இருக்கிறதோ?

பாவம், கோத்ரம் விஷயத்தில் நான் சாகசம் செய்துவிட்டதாக நம்புகிறார். அவருக்கென்ன
தெரியும்? துரதிஷ்டத்தில் என் நம்பிக்கை மிக வலுவானது.

“நமது சந்திப்புக்கு வேறு ஏதும் பர்பஸ் இருக்கக்கூடும் என்று தோன்றுகிறது என்று
சொன்னேன், ஞாபகம் இருக்கிறதல்லவா? அது என்ன பர்பஸ் என்று இப்போதேனும்
தெரிந்ததா?’

“இன்னும் தெரியவில்லை. எப்படியேனும் நமது நட்பு மற்ற பிளேன் சினேகிதம் போல
இத்துடன் முடியப்போவதில்லை. தெரிந்தவுடன் சொல்கிறேன்.’

“எனக்கென்னவோ என் மகளின் திருமணம் தங்கள் வீட்டாரின் உதவியுடனேயே
நடக்கும் எனத் தோன்றுகிறது’ என்றேன்.

“அப்படி நடந்தால் என்னை விடவும் சந்தோஷம் அடைபவர் யாரும் இருக்கமுடியாது.
பிளாக் ஸ்வான் சின்ட்ரோம் பற்றித் தெரியுமா?’

“தெரியாது. சொன்னால் தெரிந்து கொள்கிறேன்.’

“ஸ்வான் அல்லது அன்னப்பறவை வெள்ளை நிறமுடையதென்று நமக்குத் தெரியும்.
சர்வ நிச்சயமாக தெரியுமா என்றால் இல்லை என்றுதான் சொல்லமுடியும். எவ்வளவு
வெள்ளை நிறமுடைய ஸ்வானைப் பார்த்தால் அதன் நிறம் வெள்ளையென்று
அறுதியிட்டுச் சொல்லமுடியும்? உலகிலுள்ள எல்லா ஸ்வான்களையும் பார்த்தால்
சொல்லலாம். உலகில் மொத்தம் இவ்வளவு ஸ்வான்கள்தான் இருக்கின்றன என்று
உறுதியாகச் சொல்ல முடியுமா?’

“என்ன சொல்ல வருகிறீர்கள்?’

“அதாவது, எவ்வளவு சரியாக இருந்தாலும் ஜோதிடர் உண்மையென்று சொல்லிவிட
முடியாது. அடுத்து வரும் கணிப்பு தவறாக வாய்ப்பு உண்டு.’

“நான் எல்லா அன்னப்பறவைகளும் வெள்ளை நிறம் கொண்டவை என்று நம்புகிறேன்.
ஆகவே, அடுத்து வரும் கணிப்பும் சரியாகவே இருக்குமென்றும் நம்புகிறேன்.’

“நம்புகிறவர்களை அவர்கள் நம்பும் கடவுள் தான் காப்பாற்ற வேண்டும்.’

அப்போது, ரகுராம் என்னைக் கூப்பிட்டான்.
“அங்கிள், என் நண்பன் ஒருவன் சிகாகோ வர இருக்கிறான். மிகவும் நல்லவன்.
அவனைப் பற்றிச் சொன்னதைக் கேட்டு ஆர்த்தியே தனக்கு எல்லாவிதத்திலும்
ஏற்றவன் போல என்கிறாள். நான் சொன்னால் கேட்டுக் கொள்வான். ஜாதகம்
பொருந்தியிருந்தால் பேசி முடிக்கப் பார்க்கட்டுமா?’ என்றான்.

“பர்பஸ் சரிதான் போலிருக்கிறது! இன்னுமொரு வொய்ட் ஸ்வான்’ என்றார்.


ரங்க ராமானுஜம்
நன்றி – க்ல்கி (8-11-2012)

சிறப்பு நட்பு


சிறப்பு நட்பு E_1310010756


முன்னொரு காலத்தில் சோழ நாட்டைக்
கோப்பெருஞ்சோழன் என்ற அரசர் ஆண்டு வந்தார்.
நல்லாட்சி செய்த அவர் புலமையிலும் சிறந்து விளங்கினார்.
புலவர்களை மதித்த அவர், வந்தவர்களுக்கு எல்லாம் வாரி
வழங்கினார்.

இப்படி அவர் செல்வத்தை வாரி வழங்குவது அவர்
மகன்களுக்குப் பிடிக்கவில்லை. பொருளாசை அவர்கள்
கண்களை மறைத்தது. தந்தையை எதிர்த்துப் போர் முரசும்
கொட்டினர்.

“பெற்ற மகன்களே தன்னை எதிர்க்கிறார்களே…
என் மானமே போய் விட்டது!’ என்று கலங்கினார் அவர்.
மானம் அழிந்த பின் உயிர் வாழ வேண்டாம் என்ற முடிவுக்கு
வந்தார். யார் தடுத்தும் கேளாமல் வடக்கிருந்து உண்ணா
நோன்பிருக்கத் தொடங்கினார்.

அவரிடம் அன்பு கொண்ட பலர் அவருடன் வடக்கிருந்து
உயிர் துறக்க முன்வந்தனர். இதனால் அவர் வடக்கிருந்த
இடத்தில் மிகுந்த கூட்டமாக இருந்தது. சிலர் அமர்வதற்கு
இடம் இல்லாமல் துன்பப்பட்டனர்.

இந்த நிலையைப் பார்த்தார் அவர். தன் அருகே இருந்த
பொத்தியாரிடம், “”என் அருமை நண்பர் பிசிராந்தையார்
வடக்கிருக்க இங்கே வருவார். என் அருகே அவருக்கு ஒரு
இடத்தை ஒதுக்கி வையுங்கள்!” என்றார்.

இதைக் கேட்டு வியப்பு அடைந்த பொத்தியார்,

“அரசே! நான் உங்களுடன் நீண்ட காலமாகப் பழகி
வருகிறேன். பாண்டிய நாட்டுப் புலவர் பிசிராந்தையார்
உங்களைச் சந்தித்ததாகவோ பழகியதாகவோ
தெரியவில்லை.

உங்களுக்காக அவர் இவ்வளவு தொலைவு வந்து
வடக்கிருப்பாரா? எனக்கு ஐயமாக உள்ளது!” என்றார்.

“”பொத்தியாரே! நீர் சொன்னது போல நானும் பிசிராந்தையாரும்
நேரில் சந்தித்தது இல்லை. பழகாமலேயே நாங்கள் இருவரும்
நெருங்கிய நட்பு கொண்டுள்ளோம். நான் பேருடனும், புகழுடனும்
இருந்த போது அவர் வராமல் இருக்கலாம்.

இப்போது உள்ள சூழலில் கண்டிப்பாக வருவார்!”
என்று உறுதியுடன் சொன்னார்.

கோப்பெருஞ்சோழன் வடக்கிருக்கும் செய்தியை அறிந்தார்
பிசிராந்தையார். நண்பருக்காக உயிரைவிட முடிவு செய்தார்.
தன் கடமையை எல்லாம் விரைந்து முடித்துவிட்டுச் சோழ நாடு
வந்தார். சோழன் வடக்கிருக்கும் இடத்தை அடைந்தார்.

அதற்குள் கோப்பெருஞ் சோழன் உயிர் நீத்துவிட்டார்.
பலர் அங்கே வடக்கிருந்தனர். அவர்களிடம் அவர்,
“”நான் பிசிராந்தையார்; கோப்பெருஞ் சோழனுடன்
வடக்கிருக்க வந்தேன். அதற்குள் நண்பர் உயிர் நீங்கி
விட்டதே. அவரைப் பார்க்க கொடுத்து வைக்கவில்லையே!”
என்று கண் கலங்கினார்.

அங்கிருந்த பொத்தியார் இதைக் கேட்டார்.
பிசிராந்தையாரைப் பார்த்து, “”உங்களுக்காக ஒரு இடத்தை
ஒதுக்கி வைக்கச் சொன்னார் கோப்பெருஞ்சோழன். நான்
ஐயப்பட்டுக் கேட்டதற்கு என் அருமை நண்பர் கண்டிப்பாக
வருவார் என்றார்.

உங்களுக்கு உரிய இந்த இடத்தில் அமருங்கள். பழகாமலே
உங்களுக்குள் ஏற்பட்ட ஆழ்ந்த நட்பைப் போற்றுகிறேன்!” என்று
உணர்ச்சி பொங்கச் சொன்னார்.

இதைக் கேட்டு அங்கே இருந்தவர்கள் வியப்பு அடைந்தனர்.
அங்கேயே வடக்கிருந்து பிசிராந்தையாரும் உயிர் நீத்தார்.
***

சிறுவர் மலர்

புத்திசாலி வைத்தியர்!


புத்திசாலி வைத்தியர்! E_1310010738


ஒரு ராஜா தான் நோய்வாய்ப் பட்டிருப்பதாக
நினைத்துக் கொண்டிருந்தார். அவருடைய முகமும்,
கண்களும் பிரகாசமாக இருந்தன.

நன்றாகச் சாப்பிட்டுக் கொண்டும், இரவில் நன்றாகக்
குறட்டை விட்டுத் தூங்கிக் கொண்டும் இருந்தார்.
ஆனாலும், தாம் நோய்வாய்ப் பட்டிருப்பதாக அவர்
சொன்னார்.

எத்தனையோ வைத்தியர்கள் வந்து பார்த்தனர்.
ஒருவராலும் அவர் நோயைக் குணப்படுத்த
முடியவில்லை. அதனால், ராஜா அவர்களுடைய
தலையை வெட்டி விடும்படி உத்தரவிட்டார்.

ஒருநாள் இரண்டு பிரபல வைத்தியர்கள் வந்தனர்.
ஒருவர் பரம ஏழை; வைத்திய சாஸ்திரங்களைக்
கரைத்துக் குடித்தவர். மற்றொருவர் வைத்திய
சாஸ்திரங்களில் ஒரு பக்கம் கூடப் புரட்டிப்
பார்க்காதவர்.

ஆனால், அவரிடம் சிகிச்சை பெற்ற நோயாளிகள்
உடனே சுகமடைந்தனர்.

இரண்டு வைத்தியர்களும் அரசரை நன்கு
பரிசோதித்துப் பார்த்தனர். பரிசோதித்துப் பார்த்த
பிறகு, வைத்திய சாஸ்திரங்களைக் கரைத்துக்
குடித்தவர் “அரசருக்கு ஒரு நோயும் இல்லை!’ என்று
சொன்னார். அப்போதே அவருடைய தலையை
வெட்டிவிட உத்தரவு பிறப்பித்தார் அரசர்.

மற்றொரு வைத்தியர், “”மகிழ்ச்சியோடு இருக்கும்
ஒருவருடைய சட்டையை அரசர் தம் உடம்பில் போட்டுக்
கொண்டு, ஒருநாள் இரவு தூங்கினால் போதும் நோய்
குணமாகிவிடும்,” என்றார்.

அரண்மனை வேலையாட்கள் குதிரைகளில் ஏறிக்
கொண்டு, மகிழ்ச்சியோடு இருக்கும் மனிதனைத்
தேடி நாலா பக்கமும் சென்றனர்.

பணக்காரர்களாக மாட்டோமா என்று ஏங்கும்
ஏழைகளையும், தங்களை ஏழைகளாக நினைத்துக்
கொண்டு கவலைப்படும் பணக்காரர்களையும்
பார்த்தனர்.

மனைவி இறந்ததற்காக அழும் ஒருவனையும்
பார்த்தனர். யாருமே மகிழ்ச்சியோடு இல்லை.
கடைசியில் ஒரு கிராமத்தின் அருகில் ஒரு
பிச்சைக்காரனைப் பார்த்தனர். அவன் உற்சாகமாக
விசில் அடித்துக் கொண்டு பாடிக் கொண்டும்,
சிரித்துக் கொண்டும், புல் தரையில் புரண்டு
கொண்டும் இருந்தான்.

அவன்தான் மகிழ்ச்சியோடு இருப்பவன் என்று
தீர்மானித்த அரண்மனைச் சேவகர்கள், “”அய்யா!
உன் சட்டையை ஒருநாள் இரவுக்கு நீ இரவல் கொடு.
நாங்கள் நூறு ரூபாய் தருகிறோம்!” என்றனர்.

பிச்சைக்காரனோ,
“சட்டையா? என்னிடம் ஏது சட்டை?” என்று சொல்லி
விட்டு விழுந்து விழுந்து சிரித்தான். கடைசி வரையில்
அவர்களால் மகிழ்ச்சியோடு இருக்கும் ஒருவனை
பார்க்கவே முடியவில்லை. தேடிச் சென்ற அத்தனை
பேரும் வெறுங்கையோடு திரும்பி வந்தனர்.

அரசர் பார்த்தார்; உலகில் மனிதர்கள் எல்லாரும்
ஒருவகையில் கஷ்டப்பட்டுக் கொண்டு இருப்பதைக்
கவனித்தார். தான் மட்டும் அரண்மனையில் அடைந்து
கொண்டு கிடப்பதையும், நோயாளி என்று நினைத்து
அவஸ்தைப் படுவதையும் எண்ணி மனம் வெட்கினார்.

எல்லா ஜன்னல்களையும் திறந்துவிட்டு உள்ளே
சுத்தமான காற்று வீசும்படி செய்தார். வெளியே
சென்று மக்களை சந்தித்தார். ஏழைகளுக்கு உதவினார்.
மக்கள் அவரை வாழ்த்தினர். நாட்டில் மகிழ்ச்சி பூத்தது.
அரசரும் ஆரோக்கியமும் உற்சாகமும் அடைந்தார்.
***
சிறுவர் மலர்

அம்பு பாலம்!


அம்பு பாலம்! E_1310010704


ஒருமுறை கண்ணனும், அர்ச்சுனனும் யமுனை
ஆற்றங்கரையில் உலாவிக் கொண்டிருந்தனர்.

அர்ச்சுனனோ நடக்க இருக்கும் குருட்சேத்திரப்
போரில் தன் வில் ஆற்றலால், எதிரிகளை வெல்லப்
போவதைப் பற்றிக் கற்பனை செய்து கொண்டிருந்தான்.

தன்னைப் போன்ற வில் ஆற்றல் யாருக்கும் இல்லை
என்ற பெருமை அவனுக்கு இருந்தது. “கடலைக் கடந்து
இலங்கை செல்ல ராமர், அம்புகளினால் பாலம்
அமைத்து இருக்கலாமே.

நானாக இருந்தால் அப்படித்தான் செய்து இருப்பேன்’
என்று நினைத்துச் சிரித்தான்.

அர்ச்சுனனின் எண்ண ஓட்டத்தைப் புரிந்து கொண்ட
கண்ணன், “”எதற்காகச் சிரித்தாய்?” என்று கேட்டார்.

“”கடல் கடந்து இலங்கை செல்ல ராமர் குரங்குகளின்
உதவியால் பாலம் கட்டினார். ஏன் அவர்
அம்புகளாலேயே பாலம் கட்டி இருக்கக் கூடாது.
நானாக இருந்தால் அப்படித்தானே செய்திருப்பேன்.
இவ்வளவு கடும் முயற்சி வேண்டாமே. எவ்வளவு பெரும்
படையாக இருந்தாலும் எளிதாகக் கடந்து இருக்குமே.
ராமருக்கு இது தெரியாமல் போயிற்றே என்று
நினைத்துச் சிரித்தேன்!”

அர்ச்சுனனின் ஆணவத்தைப் போக்க நினைத்த
கண்ணன், “”அர்ச்சுனா! நீ நினைப்பது தவறு.
குரங்குகளின் வலிமையைப் பற்றி உனக்குத் தெரியாது.
அவற்றைத் தாங்கக் கூடிய ஆற்றல் எந்த அம்புப்
பாலத்திற்கும் கிடையாது. அந்த படையிலிருந்த குரங்கு
ஒன்று இன்றும் உள்ளது.

நீ வேண்டுமானால் இந்த யமுனை ஆற்றில் அம்புப்
பாலம் கட்டு. நான் அந்தக் குரங்கை வரவழைக்கிறேன்!”
என்றார் கண்ணன்.

மகிழ்ச்சி அடைந்த அர்ச்சுனன், தன் வில்லில்
அம்புகளைப் பூட்டி யமுனை ஆற்றில் அம்புப் பாலம்
ஒன்றை அமைத்தான்.

“”கண்ணா! அந்தக் குரங்கை வரவழை. ஒரு குரங்கு
என்ன? கோடிக் கணக்கான குரங்குகளால் கூட வலிமை
வாய்ந்த இந்தப் பாலத்தை ஒன்றும் செய்ய முடியாது!”
என்று ஆணவத்துடன் சொன்னான்.

“”அனுமன்! விரைந்து வா!” என்று குரல் கொடுத்தார்
கண்ணன். கிழக் குரங்கு ஒன்று அங்கே வந்தது.

அதைப் பார்த்த அர்ச்சுனன், “இந்தக் குரங்கால் என்ன
செய்ய முடியும்?’ என்று நினைத்துச் சிரித்தான்.

அந்தக் குரங்கு அம்புப் பாலத்தின் மீது தன் ஒரு காலைத்
தயக்கத்துடன் வைத்தது. தன் இன்னொரு காலைத்
தூக்கியது. அவ்வளவுதான், அம்புப் பாலம் அந்தக்
குரங்கின் எடை தாங்காமல் நொறுங்கி விழுந்தது.

இதைப்பார்த்த அர்ச்சுனன் அவமானம் தாங்காமல்
தன் கையிலிருந்து வில்லையும், அம்புகளையும் தூக்கி
எறிந்தான். கண்ணனின் பாதத்தில் விழுந்து அழுதான்.

“”அர்ச்சுனா! கலங்காதே. இந்தக் குரங்குகளின்
வலிமையைத் தாங்க முடியாது என்பதால்தான் ராமர்
அம்புப் பாலம் கட்டவில்லை. அவரால் முடியாததை
உன்னால் எப்படிச் செய்ய முடியும்?

இனியாவது உன் உள்ளத்தில் ஆணவத்திற்கு இடம்
கொடாதே. பெரிய வீரர்கள் வீழ்ச்சி அடைவதற்கு அதுவே
காரணம்!” என்று அறிவுரை சொன்னார்.
ஆணவத்தை விட்டொழித்தான் அர்ச்சுனன்.
***
சிறுவர் மலர்

அன்பைவிட இவ்வுலகில் சுவையானது வேறு எதுவும் இல்லை

அன்பைவிட இவ்வுலகில் சுவையானது வேறு எதுவும் இல்லை 6lnUXNbmQRI5rgukdPTt+14047179_1139296286131550_6115355749994145560_o

ஒரு குட்டிக்கதை…

ஒரு இளைஞன் வெளியூர் சென்று திரும்பும்போது பாலைவனத்தின்
வழியே திரும்ப நேர்ந்தது. அப்போது ஒரு சுனையில் நீரை கண்டான்.

ஆவலுடன் ஓடிச்சென்று நீரை பருகியவன், அந்த நீரின் சுவையில்
அளவற்ற மகிழ்ச்சியடைந்தான்.

குடிமக்களை சிறந்த முறையில் பரிபாலனம் செய்யக்கூடிய தனது
நாட்டு மன்னனுக்கு அந்த நீரை கொடுத்தால் அவர் மிகவும்
மகிழ்ச்சியடைவார் என்று கருதி, தன்னுடைய தோல் பையில் அந்த
நீரை கொஞ்சம் நிரப்பிக் கொண்டான்.

நான்கு நாட்கள் பயண முடிவில் தன்னுடைய ஊரைச் சென்றடைந்தவன்,
அரண்மனைக்கு சென்று அரசனிடம் அந்த நீரின் அருமை பெருமைகளை
கூறி, உலகிலேயே இது போல சுவையான நீர் இருக்கமுடியாது என்று கூறி,
அதை அவருக்கு அளித்தான்.

மன்னன் சிறிதும் தாமதிக்காமல் மொத்த நீரையும் குடிக்க ஆரம்பித்தான்.

இதை அருகே அமர்ந்து கவனித்துக்கொண்டிருந்த பட்டத்து ராணி,
“எனக்கும் கொஞ்சம் அந்த நீரை கொடுங்களேன். எனக்கும் அதை குடிக்க
ஆசையாக இருக்கிறது” என்று கூற, அவள் கூறியதை காதில் வாங்கிக்
கொள்ளாமல் மொத்த நீரையும் குடித்து முடித்துவிட்டான் மன்னன்.

“பிரமாதம்… உண்மையில் இதுபோல ஒரு சுவையான ஒரு நீரை நான்
இது வரை என் வாழ்க்கையில் அருந்தி யதேயில்லை. உனக்கு எவ்வளவு
நன்றி சொன்னாலும் தகும். நீ நீடூழி வாழ்க!” என்று வாழ்த்தி பரிசுகள்
வழங்கி அனுப்புகிறார்.

இளைஞன் தனது மன்னனுக்கு அந்த அதிசய நீரை கொடுத்த சந்தோஷத்தில்
விடைபெற்று சென்றான்.

அவன் சென்ற பிறகு,
ராணி“இருந்தாலும் உங்களுக்கு இத்தனை சுயநலம் ஆகாது. அந்த நீரை
எனக்கும் கொஞ்சம் கொடுத்தால் என்ன குறைந்தா போய்விடுவீர்கள்? என்றாள்

“இல்லை ராணி … நான் மொத்த நீரையும் குடிக்கவில்லை. அதில் கொஞ்சம் நீர்
இன்னும் இருக்கிறது. வேண்டுமானால் நீ கொஞ்சம் குடித்துப் பாரேன்”

அரசன் சொல்ல,ஆர்வமுடன் எடுத்து குடிப்பவள், ஒரு வாய் குடித்ததும்….
“சே… சே… என்ன தண்ணீர் என்ன இப்படி நாற்றமடிக்கிறது?” என்று கூறி அ
ந்த நீரை உடனடியாக துப்பி விடுகிறாள்.

“தேவி… நீ நீரை தான் சுவைத்தாய். ஆனால் நான் அவன் என் மீது வைத்திருந்த
அன்பை சுவைத்தேன்.

பாலைவனத்தில் தாகமெடுத்து அலைந்து திரிந்த அவனுக்கு ஒரு சாதாரண
சுனை நீரே தேவாமிர்தம் போல இருந்திருக்கிறது. அதை மன்னனாகிய எனக்கு
கொடுக்கவேண்டும் என்று கருதி தனது தோல் பையில் நிரப்பி கொண்டுவந்தான்.
எனவே தோலின் வாடையும் நீரில் ஏறிவிட்டது. நீரின் சுவை முற்றிலும் மாறிவிட்டது.

அவன் இருக்கும்போது நீரை உனக்கு கொடுத்திருந்தால் நீ இப்போது செய்ததைப்
போலவே அவன் முன்பு செய்திருப்பாய். அவன் மனம்வேதனைப் பட்டிருக்கும்.
அன்பைவிட இவ்வுலகில் சுவையானது வேறு எதுவும் இல்லை

நம்மில் பெரும்பாலானோர் பொருளின் மதிப்பைத் தான் எடைபோடுகிறோமே
தவிர அதனுள் பொதிந்திருக்கும் அன்பை அல்ல. அப்படி செய்வது, உள்ளிருக்கும்
முத்தை அறியாமல் சிப்பியை ஒதுக்குவது போன்று. நீங்கள் வாழ்க்கையில் அது
போன்று எத்தனை முத்துக்களை தவறவிட்டிருக்கிறீர்கள் தெரியுமா?
இனியாவது விழித்துக்கொள்ளுங்கள்!

மனித உணர்வுகளை
நாம் மதிக்க கற்றுக் கொள்ளவேண்டும் . நம் குழந்தைகளுக்கும் அவற்றை
கற்றுத் தரவேண்டும்.

இதயப்பூர்வமாக தருப்படும் பரிசு இதயங்களின் பரிசேயல்லாமல் வேறு
ஒன்றுமில்லை.

அதே போன்று நாம் யாருக்காவது நன்றி தெரிவிக்கும்போது அவை வெறும்
வார்த்தையாக நின்றுவிடாமல் செயலிலும் நன்றியை காட்டவேண்டும்.
அதுவே உண்மையான நன்றி.

அடுத்த முறை உங்களுக்கு யாராவது ஏதேனும் பரிசு கொடுத்தால் அதன்
விலை மதிப்பையோ அது எத்தனை பெரிது என்பதையோ பார்க்காதீர்கள்.
அதன் பின்னணியில் உள்ள அன்பை, அந்த எண்ணத்தை பாருங்கள்.

யார் மூலம் என்ன கிடைத்தாலும் எந்த வடிவில் கிடைத்தாலும் அவர்களுக்கு
மனப்பூர்வமான ஒரு ‘நன்றி’ சொல்வோம்.மனிதம் வாழட்டும்

————————-
நன்றி-முகநூல்

தைரியமும் சமயோசிதமான புத்தியும் இருந்தால் பிழைத்துக் கொள்ளலாம்…!

ஒரு குட்டி கதை
—————

ஒரு ஊரில் அரசன் ஒருவன் இருந்தார். அதிகாலையில்
எழுந்தவுடன் சூரிய உதயத்தைப் பார்ப்பது அவரது வழக்கம்.

வழக்கம் போல் அன்றும் சாளரத்தை த் திறந்த அரசருக்கு
ஏமாற்றம்! சூரிய உதயத்துக்குப் பதில் அவர் கண்களி ல்
ஒரு பிச்சைக்காரன் தான் தோன்றினான். போயும் போயும்
இவன் முக த்தில் தான் விழிப்பதா என்று கடும் வெறுப்புடன்
திரும்பினார் அரசர். திரும்பிய வேகத்தில் சுவற்றில் அவரது
தலை அடிபட்டு இரத்தம் கொட்டி யது. வலியோ பொறுக்க
முடியவில்லை.

அத்துடன் கோபம் வேறு பொங்கியது…

பிச்சைக்காரனை இழுத்து வருமாறு கட்டளையிட்டார்.
காவலர்கள் அவனை இழுத்துக் கொண்டு வந்து மன்னர்
முன்னே நிறுத்தினர். அரச சபை கூடியது. தனது காயத்துக்கு
காரணமாக இருந்த அந்த பிச் சைக்காரனை தூக்கிலிடுமாறு
தண்டனையும் கொடுத்தார்.

பிச்சைக்காரன் கலங்கவில்லை; கலகலவெனச் சிரிக்கத்
தொடங்கினான். சபையில் இருந்தவர்கள் திகைப்புடன்
விழித்தனர்.

அரசனுக்கோ, கோபம் கட்டுக்கடங்காமல் போய் விட்டது…
பைத்திய க்காரனே! எதற்குச் சிரிக்கிறாய் என்று ஆத்திரத்துடன்
கேட்டார்.

அரசே! என் முகத்தில் விழித்ததால் உங்கள் தலையில் சிறு
காயம் மட்டு ம் தான் ஏற்பட்டது.

ஆனால், உங்கள் முகத்தில் நான் விழித்ததால், என் தலையே
போகப் போகிறதே…அதை நினைத்தேன் சிரித்தேன் என்றான்.
மன்னன் தலை தானாகவே கவிழ்ந் து விட்டது.
தவறை உணர்ந்தவன் தண்டனையை ரத்துசெய்து
பிச்சைக்காரனை விடுவித்தான்.

தைரியம் என்பது தன்னம்பிக்கையின் மறுபெயர்.
அது இல்லையென்றால், சமயத்தில் உயிரைக் கூட காப்பாற்றிக்
கொள்ள முடியாமல் போய் விடும்.

———————————-
படித்ததில் பிடித்தது

« Older entries