இன்றைய நீதிக்கதை – முதலையும் சிறுவனும்

ஒரு கிராமம்.
சிறுவன் ஒருவன் ஏரிக்கரையில் விளையாடிக்
கொண்டு இருக்கிறான். அப்போது, “என்னை காப்பாற்று,

காப்பாற்று“ என்று ஓர் அலறல்.

ஆற்றோரத் தண்ணீரில், வலைக்குள் சிக்கி இருக்கும் முதலை
ஒன்று சிறுவனைப் பார்த்துப் பரிதாபமாக கதறுகிறது.
’மாட்டேன். உன்னை விடுவித்தால் என்னை விழுங்கி

விடுவாய். காப்பாற்ற மாட்டேன்’ என மறுக்கிறான் சிறுவன்

.
ஆனால் முதலை, “நான் உன்னை சத்தியமாகச் சாப்பிட

மாட்டேன். என்னை காப்பாற்று” என்று கண்ணீர் விடுகிறது.

முதலையின் பேச்சை நம்பி, சிறுவனும் வலையை அறுக்க
ஆரம்பிக்கிறான். அறுத்து முடிப்பதற்குள், சிறுவனின்
காலைப் பிடித்துக் கொண்டது .
”பாவி முதலையே இது

நியாயமா? என்று சிறுவன் கண்ணீருடன் கேட்க, “

அதற்கென்ன செய்வது, பசி வந்தால் பத்தும் பறந்துவிடும்.
இதுதான் உலகம். இதுதான் வாழ்க்கை” என்று சொல்லி
விட்டு விழுங்க ஆரம்பித்தது முதலை.


சிறுவனுக்கு சாவது பற்றிக்கூட கவலை இல்லை. முதலை
ஏமாற்றி விட்டதோடு மட்டும் அல்லாமல், நன்றி
கெட்டதனத்தை, ’இதுதான் உலகம்’ என்று சொல்வதை
அவனால் ஏற்றுக் கொள்ளமுடியவில்லை.


மரத்திலிருந்த பறவைகளைப் பார்த்துக் கேட்டான்.
இதுதான் உலகமா?. அதற்கு பறவைகள், ”எத்தனையோ
பாதுகாப்பாக மரத்தின் உச்சியில் நாங்கள்
முட்டையிடுகிறோம். ஆனாலும், பாம்புகள் முட்டைகளை
குடித்து விடுகின்றன. அதனால், இதுதான் உலகம்” என்று
சொல்கின்றன.


அங்கு மேய்ந்து கொண்டு இருக்கும் கழுதைகளைப்
பார்த்து கேட்கின்றான். ”நாங்கள் இளமையாக இருந்த
காலத்தில் அதிகபடியான சுமைகளை சுமக்க செய்து,

அடித்து, சக்கையாக வேலை வாங்குகிறார்கள்.

எங்களுக்கு வயதாகி, நடை தளர்ந்தவுடன், தீனி போட
முடியாது என்று விரட்டிவிடுவதால், முதலை சொல்வது

சரிதான்” என்கின்றன.

ஆடுகளை கேட்கிறான். ”எங்களுக்கு இரை போட்டு
வளர்ப்பவர்களே, எங்களை இரையாக்கி கொள்வதால்,

முதலை சொல்வது சரிதான்” என ஆமோதிக்கின்றன.

கடைசியாக ஒரு முயலைப் பார்த்துக் கேட்கின்றான்.
“இதுவல்ல உலகம். முதலை பிதற்றுகிறது” என முயல்
சொல்ல, முதலைக்கு கோபம் வந்துவிடுகிறது.

-‘சிறு முயல் உனக்கு என்ன தெரியும்?’ என்று முதலை
சொல்லவும், ’நீ பேசுவது சரியாக புரியவில்லை,

தெளிவாக பேசு’ என்கிறது முயல்.

காலை விட்டால் சிறுவன் ஓடிவிடுவான் என்ற
முதலையைப் பார்த்து, முயல் பெரிதாக சிரித்தது.
உன்
வாலை வைத்து அவனை அடித்து விடமுடியாதா?
ஒரே அடியில் அவனை வீழ்த்திவிடமுடியும் உன்னால்
என்றவுடன், கர்வத்துடன் காலை விட்டுவிட்டு, இதுதான்

உலகம் என பேச துவங்கியது முதலை.

முயல் சிறுவனைப் பார்த்து ‘நிற்காதே! ஓடிவிடு’
என்கிறது. சிறுவன் ஓடிவிடுகிறான். வாலால் அடித்து
விடலாம் என நினைத்த முதலைக்கு ஏமாற்றமாகப்
போய்விடுகிறது, வலையில் சிக்கியிருக்கும் வால்
பகுதியை விடுவிப்பதற்குள் சிறுவனை பிடித்தது
நினைவுக்கு வருகிறது.


கோபத்துடன் முயலைப் பார்க்க, ”புரிந்ததா? இதுதான்
உலகம். இதுதான் வாழ்க்கை” என்கிறது முயல்.
தப்பி ஓடிய சிறுவன் கிராமத்தினரை அழைத்துவர,
அவர்கள் முதலையை கொன்றுவிடுகின்றனர்.


சிறுவனோடு வந்த வளர்ப்பு நாய், புத்திசாலி முயலை
பாய்ந்து பிடிக்கிறது. சிறுவன் காப்பாற்றுவதற்குள்

முயலை நாய் கொன்றுவிடுகிறது.

உயிராக வளர்த்த நாய்தான் என்றாலும், உயிரைக்
காப்பாற்றிய முயலை கொன்றுவிட்டதை; அவனால்
சகித்துக் கொள்ளமுடியவில்லை.
கல்லெடுத்து எறிந்து

நாயை விரட்டிவிடுகிறான்.

உதவி செய்தவர்களுக்கு உபத்திரவம் ஏற்படுவதும்,
நேசித்தவர்களையே வெறுக்க நேரிடுவதும் அவனை
குழப்பிவிடுகிறது. இதுதான் உலகமா? இதுதான்
வாழ்க்கையா? என்ற கேள்விக்கு பதில் சொல்வார்
யாருமில்லை!.


முன்னுக்குப்பின் முரணனானதாகவும், எதிரும்
புதிருமான நிகழ்வுகள்தான் வாழ்க்கை!. அடுத்த
நொடிகளில் நடக்க இருப்பது, அதிர்ச்சிகளா?
ஆச்சரியங்களா? என அறியமுடியாமல் இருப்பதுதான்

வாழ்க்கையின் சுவராஸ்யம்

.
“வாழ்க்கையை புரிந்துகொள்ளமுடியாது. புரிய
வைக்கவும் முடியாது. (எதிர் வருவதை) எது நடந்தாலும்
ஏற்றுக்கொண்டு, முன்னேறுவதுதான் வாழ்க்கை”….

வாழ்க வளமுடன்.. !!


வாட்ஸ் அப் பகிர்வு

Advertisements

ஆணவம்

நீதிக்கதை

ஒரு நாள், ஏழை விவசாயி ஒருவர் அருகில் உள்ள கிராமத்திற்கு நடந்து சென்றார். அது ஒரு கோடை காலம்.
வெயில் சுட்டெரித்து விவசாயிக்கு பசி வயிற்றைக்கிள்ளியது. வெயில் காரணமாக தண்ணீர் தாகமும் எடுத்தது. சோர்வடைந்த அவர், சாலை ஓரத்தில் இருந்த மரத்தடியில் நிழலில் ஒதுங்கினார்.

அப்போது அங்கு ஒரு இளைஞன் வந்தான். அவன் மெத்தப்படித்த மேதாவி. தனக்கு மட்டுமே எல்லாம் தெரியும் என்ற எண்ணம் கொண்டவன். தான் சந்திக்கும் நபர்களிடம் தனது புத்திசாலித் தனத்தையும், மேதமை கொள்வான்.
மேலும் தனக்கு தெரியாதது எதுவும் இல்லை என் ஆணவம். அப்படி தெரிந்தால் அதை தனக்கு கூறுமாறு பிறரிடம் கேட்பான். அவனது இந்த ஆணவப்பெருக்கை அறிந்த பலரும் அவனைக்கண்டால் ஒதுங்கிச் செல்லத் தொடங்கினார்கள். இதை தனக்கு சாதகமாக எடுத்துக் கொண்ட அந்த இளைஞன், தன்னைப்போல சிறந்த கல்வியாளர் யாரும் இல்லை என்ற அகந்தயுடன் இருந்தான்.

அந்த இளைஞன் மரநிழலில் ஒதுங்கி இருந்த விவசாயியை பார்த்தான். உடனே அவரிடம் பேச ஆரம்பித்தான். ஐயா விவசாயி நான் நிறைய படித்திருக்கிறேன். எனக்கு எல்லாமே தெரியும். இருந்தாலும் எனக்கு தெரியாத எதுவும் உங்களுக்கு தெரிந்தால் அதை கூறுங்கள் பார்க்கலாம் என்று ஆனவத்துடன் பேசினான்.
அந்த இளைஞனின் ஆணவம் குறித்து அந்த விவசாயி ஏற்கனவே அறிந்திருந்தார். எனவே அவர் அமைதியாக இருந்தார்.

அது அந்த இளைஞனுக்கு ஆத்திரத்தை ஏற்படுத்தியது. அவன் என்னதான் பேசினாலும் அதற்கு எந்த பதிலும் சொல்லாமல் விவசாயி மவுனம் காத்தார்.

இந்த நிலையில் அந்த இளைஞன் தன்னிடம் இருந்த உணவுப்பொட்டலத்தை பிரித்தான். சாப்பாட்டைப் பார்த்ததும் விவசாயிக்கு பசி அதிகரித்தது. அவர் கண்களில், ‘கொஞ்சம் உணவு கிடைக்காதா?’ என்ற ஏக்கம் எட்டிப்பார்த்தது. இதை வைத்து அந்த விவசாயியை மடக்க அவன் நினைத்தான்.

இதையடுத்து அந்த விவசாயியிடம், ‘ஐயா என்னிடம் உள்ள உணவை நான் பங்கிட்டு கொடுக்க தயாராக இருக்கிறேன். ஆனால் எனக்கு தெரியாத , நான் அறியாத, நான் கற்றுக்கொள்ளாத விஷயம் ஒன்றை நீங்கள் சொல்ல வேண்டும். அப்போது தான் என்னிடம் உள்ள உணவை உங்களுக்கு கொடுக்க முடியும்’ என்றான்.

விவசாயி கொஞ்ச நேரம் அமைதியாக இருந்தார். பின்னர் அவர் அந்த இளைஞனுக்கு சரியான பதிலடி கொடுத்தால் தான் அடங்குவான் என்று கருதினார். பின்னர் அந்த இளைஞன் நோக்கி, ‘படித்த முட்டாள் தான் பெருமை பேசித்திரிவான்’ என்றார். தொடர்ந்து அவர், ‘இது தான் இது வரை நீ கற்றுக்கொள்ளாத விஷயம், நான் அறிந்த விஷயம்’ என்றார்.

விவசாயி கூறிய இந்த பதிலைக் கேட்டு அதிர்ச்சியில் உறைந்து போய் விட்டான் அந்த இளைஞன். தற்பெருமை, அகங்காரம் கொள்வது எவ்வளவு பெரிய முட்டாள்தனம் என்பதை அந்த இளைஞன் உணர்ந்து கொண்டான், தன்னை மன்னிக்கும்படி அந்த விவசாயிடம் கேட்டுக்கொண்டு, தனது உணவை மகிழ்ச்சியுடன் அவரிடம் பங்கிட்டுக்கொண்டான்.

குளத்தில் இருந்த நட்சத்திரங்கள் – நீதிக்கதை :

மருதாபுரியில் மூன்று சகோதரர்கள் வாழ்ந்துவந்தார்கள். அதில் மூத்தவரின் பெயர் தன்யன், இரண்டாவது சோசு, கடைசியில் பிறந்தவர் பென்கன். தன்யன் நல்லவர். கடின உழைப்பாளி. மற்ற இருவரும் சோம்பேறிகள். அவர்கள் எந்த வேலையும் செய்யாமல் எப்பொழுதும் உறங்கிக்கொண்டும், விளையாடிக்கொண்டும் பொழுதைப் போக்கினார்கள்.

ஒரு நாள் தன்யன் தன் தம்பிகளிடம், “பிரியமுள்ள தம்பிகளே, நாம் இப்படிக் கஷ்டப்பட்டு வாழ்ந்துகொண்டிருப்பது சரியில்லை. நம் குடும்பத்தைக் காப்பாற்ற வேண்டும். அதனால் நான் ஒரு பயணம் செல்லப் போகிறேன். நல்வாய்ப்பு கிடைத்தால் உழைத்து, சம்பாதித்துக்கொண்டு வருவேன்” என்றார். ஆனால் அது தம்பிகளுக்குப் பிடிக்கவில்லை.

“ஏன் நீங்கள் மட்டும் செல்வந்தனாக வேண்டும்? நாங்களும் பணம் சம்பாதிக்க வேண்டாமா? அதனால் நாங்களும் பயணம் போகிறோம்” என்று சொன்னார்கள். தன்யன் பதில் எதுவும் சொல்லவில்லை.

சோசு பயணம் சென்றார். ஒரு கிராமத்தில் மெதுவாக நடந்துகொண்டிருந்தார். ஒரு வயல்காட்டை அடைந்தார். அப்போது பசியும் தாகமும் ஏற்பட்டது. அருகில் இருந்த ஒரு குடிசையின் வாசல் கதவைத் தட்டினார். உள்ளேயிருந்து ஒரு வயதான குரல், “வெளியில யாரு?“ என்று கேட்டது.

“நான் ஒரு பயணி. இன்னிக்கு ராத்திரி இங்கே தங்கிக்கலாமா?” என்று கேட்டார் சோசு.

“இருந்துட்டுப் போகலாம். ஆனால் என் குடிசையின் பின்புறம் ஒரு குளம் இருக்கிறது. அந்தக் குளத்திலுள்ள நட்சத்திரங்களை எல்லாம் சுத்தப்படுத்தித் தர வேண்டும். முடியுமா?”

அது எப்படி முடியும்? சோசு யோசித்தார். குளத்தில் தெரிவது வானத்தில் தெரிகிற நடத்திரங்களின் பிம்பம்தானே! அவற்றை எப்படிக் குளத்திலிருந்து சுத்தப்படுத்த முடியும்? தோல்வியை ஒப்புக்கொண்டு, ஊருக்குத் திரும்பி வந்துவிட்டார். தன்னுடைய சகோதரர்களிடம் வருத்தத்துடன், “எனக்கு எங்கேயும் நல்வாய்ப்பு கிடைக்கவில்லை. அதனால் திரும்பி வந்துட்டேன்” என்றார்.

அப்போது தன்யனும் பென்கனும் வீட்டில் இருந்தார்கள். அடுத்த முறை பென்கனுடையதாக இருந்தது. பல இடங்களுக்கும் அலைந்து திரிந்து கடைசியில் அவர் அந்தப் பழைய குடிசைக்குப் போனார். சோசு கேட்டதைப்போல அவரும் அதே கேள்வியைக் கேட்டார். சோசுவிடம் சொன்ன காரியத்தையே கிழவி பென்கனிடமும் சொன்னார். சோசுவைப்போல எதுவும் செய்யாமல் பென்கனும் வீட்டுக்குத் திரும்பினார்.

எனக்கு எந்த இடத்திலும் நல்வாய்ப்பு கிடைக்கவில்லை” என்று வேதனையோடு சொன்னார்.

கடைசியில் நல்வாய்ப்பைத் தேடி தன்யன் புறப்பட்டார். பல மைல் தூரம் கடந்து அவரும் அந்தக் கிழவியின் குடிசைக்குப் போய்ச் சேர்ந்தார். அப்போதும் கிழவி அந்தப் பழைய வேலையைச் செய்யச் சொன்னார்.

ஒரு நிமிடம் யோசித்த தன்யன், கிழவியிடம் ஒரு வாளியைக் கேட்டு வாங்கினார். வாளி கையில் கிடைத்த உடனே குளத்தில் இறங்கி தண்ணீரை வெளியில் எடுத்து ஊற்ற ஆரம்பித்தார். குளத்தில் இருந்த தண்ணீர் முழுவதையும் வெளியில் எடுத்து ஊற்ற கடுமையாக உழைத்தார். வேலை முழுவதும் முடிந்த பிறகே ஓய்வெடுத்தார்.

பொழுது விடிவதற்கு முன்பு குடிசையிலிருந்து வெளியே வந்தார் கிழவி. தன்யன் மகிழ்ச்சியோடு குளத்தைக் காட்டினார். தண்ணீர் இல்லாததால் ஒரு நட்சத்திரம் கூட குளத்தில் இல்லை.

“நான் குளத்தில் இருந்த நட்சத்திரங்களை எல்லாம் வெளியே எடுத்து விட்டேன். இனி ஒரு நட்சத்திரம் கூட குளத்தில் இருக்காது.“

கிழவிக்கு மகிழ்ச்சி. தன்யனைப் பாராட்டினார். “உனக்கு முன்னால் பலரும் இங்கே வந்திருக்கிறார்கள். இந்தப் போட்டியில் கலந்துகொள்ள முயற்சி கூடச் செய்யாமல் திரும்பிப் போயிருக்கிறார்கள். உழைப்பதற்கான உறுதியோ, சிந்திப்பதற்கான புத்தியோ இல்லாதவர்கள். நீதான் சிறந்த உழைப்பாளி” என்று புகழ்ந்த கிழவி, தன்யனை உற்று நோக்கினார்.

“இனிமேல் இந்த நிலம் முழுவதும் உனக்குதான். இங்கே நீ உன் விருப்பம்போல் விவசாயம் செய்து சம்பாதிக்கலாம்!”

அந்த மகிழ்ச்சியான செய்தியைத் தம்பிகளிடம் சொல்வதற்காக வீட்டுக்கு ஓடினார் தன்யன். “நான் என்னுடைய நல்வாய்ப்பைக் கண்டுபிடித்துவிட்டேன்.” அவர்கள் திகைத்து நின்றனர்.

“எங்கே?”

தம்பிகளிடம் நடந்ததை எல்லாம் சொன்னார். அவர்கள் ஆச்சரியப்பட்டார்கள். அன்று முதல் சோம்பலை மறந்து உழைத்துப் பிழைக்க வேண்டும் என்று முடிவு எடுத்தார்கள்.
———————-
வாட்ஸ் அப் பகிர்வு

போலந்து நாடோடிக் கதை! சிட்டுக்குருவியின் நட்பு!

ஒரு மாந்தோப்பில் சிட்டுக்குருவி ஒன்று வாழ்ந்து வந்தது.
ஒருநாள் அது பக்கத்து ஊருக்குப் பறந்து சென்றது.

அங்கு ஒரு சாலை ஓரத்தில் இறைச்சிக் கடை ஒன்று
இருப்பதை அது கண்டது. அங்கு குட்டிநாய் ஒன்று
பசியோடு அந்த இறைச்சித் துண்டுகளைப் பார்த்துக்
கொண்டிருப்பதைக் குருவி கவனித்தது.

கடைக்காரன் அயர்ந்த நேர்த்தில் ஓர் இறைச்சித்
துண்டைக் கொத்தியது. அதைக் குட்டிநாயின் அருகே
போட்டது. ஆசையுடன் இறைச்சித் துண்டைக் கவ்விய
நாய்க்குட்டி ஒரு மரத்தின் பின்னால் அமர்ந்து உண்டது.
குருவியைப் பார்த்து “நன்றி” என்றது.

நாளடைவில் இரண்டும் நண்பர்களாகின. தினமும்
குருவியும் நாய்க்குட்டியும் சந்தித்து மகிழ்ச்சியாக
விளையாடின. ஒருநாள் குடிகாரன் ஒருவன், குதிரை
வண்டி ஓட்டிக் கொண்டு அந்த வழியில் வந்தான்.
வேண்டுமென்றே சாலை ஓரத்தில் அவன் வந்தான்.

“ஓரமாக வராதே” எனக் குருவி எச்சரித்தது. இருந்தாலும்
அவன் கேட்வில்லை. சாலை ஓரத்தில் தூங்கிக்
கொண்டிருந்த நாய்க்குட்டி மீது வண்டி ஏறியது,
சிறிது நேரத்தில் நாய்க்குட்டி இறந்தது.

இதைக் கண்டு வருந்திய குருவி, வண்டிக்காரன் மீது,
கோபம் கொண்டது. இனிமேல் உனக்குக் கேடு
காலம்தான் எனக் கத்தியது. அவன் வந்த வண்டியில்
இரண்டு பீப்பாய்களில் தேன் இருப்பதைக் கண்டது.

ஒரு பீப்பாயின் மூடியைப் பலங்கொண்ட மட்டும்
கொத்திக் கொத்தி இழுத்தது. அதனால் பீப்பாயில்
இருந்த தேன் தெருவில் கொட்டி பிறகு காலியானது.

மீண்டும் குருவி பறந்துசென்று மற்றொரு பீப்பாயின்
மூடியைக் கொத்தி இழுத்தது. அதிலிருந்த தேனும்
சாலையில் கொட்டியது.

பிறகு வண்டியின் முன்னால் சென்ற குருவி, முதல்
குதிரையின் கண்களைக் கொத்தியது. வேதனையால்
குதிரை துள்ளியது; கனைத்துக் கொண்டே திமிறியது.

வண்டிக்காரன் மிகுந்த கோபத்துடன், சவுக்கை
எடுத்து குருவியின் மீது வீசினான். குருவி சட்டென்று
பறந்துவிட்டது.

அதனால், சவுக்கின் நுனி குதிரையின் நெற்றியில்
பட்டு வலி உண்டாக்கியது. வலி பொறுக்காத குதிரை
அந்த இடத்திலேயே விழுந்து இறந்துவிட்டது.

குருவி பறந்து வந்து இரண்டாவது குதிரையின்
கண்களைக் கொத்தத் தொடங்கியது. மீண்டும்
வண்டிக்காரன் சவுக்கை எடுத்தான். முன்பு போலவே
சவுக்கடி குதிரையின் மீது பட்டு, அந்தக் குதிரையும்
இறந்தது.

வண்டிக்காரன் தன் மனைவியிடம் நடந்த
நிகழ்ச்சிகளை மிகவும் வருத்தத்துடன் கூறினான்.
” என் கையில் குருவி அகப்படட்டும்… அதன் கழுத்தை
இறுக்கிக் கொன்று விடுகிறேன்” என்றான்.

அந்த நேரம் குருவி, ஜன்னலின் மீது வந்து அமர்ந்தது.
“இதுதான் நமக்கு கஷ்டத்தைத் தந்த குருவி” என்று
கத்தினான். உடனே அவன் மனைவி, கொள்ளிக்
கட்டையை எடுத்து வந்து குருவி மீது வீசினாள்.

குருவி தப்பித்தது. ஆனால் ஜன்னலில் இருந்த திரைச்
சீலையில் தீப்பிடித்தது. அது “சரசர’வெனப் பரவி
வீட்டையே எரிக்கும் அளவுக்கு வந்தது.

“என் நண்பனைக் கொன்ற உனக்கு, இந்த தண்டனை
போதுமென்று நினைக்கிறேன்; இனிமேல் தீங்கு
செய்யும் எண்ணத்தை அடியோடு விட்டுவிடு” என்று

கூறிவிட்டு அந்த இடத்திலிருந்து பறந்து சென்றது குருவி.


தினமணி

  • குடந்தை பாலு

நரகம், சொர்க்கம் – உங்கள் கையில்….!!

கடவுளை பார்க்க அவரது நண்பர் ஒருவர் வந்து இருந்தார்.
கடவுளிடம் பேசிக் கொண்டு இருந்தவர், ” இங்கு நீங்கள்
சொர்க்கம், நரகம் என்று இரண்டு இடங்களை உருவாக்கி
வைத்து உள்ளீர்கள் என்றும், நல்லவர்கள் சொர்க்கத்திற்குச்
செல்வார்கள் என்றும்
கெட்டவர்கள் நரகத்திற்குச்
செல்வார்கள் என்றும்
பூமியில் பேசிக் கொள்கிறார்களே”
என்று கேட்டார்.

மேலும் நான் அதனை பார்க்கலாமா? “அது இரண்டும் எப்படி
இருக்கும் என்று கேட்டார்?” என்றும் கடவுளிடம் கேட்டார்.

கடவுளும் முதலில் நீங்கள் அந்த இரண்டையும் பாருங்கள்,

பின்னர் நான் நீங்கள் கேட்ட கேள்விக்கு பதிலைச்
சொல்கிறேன்
என்று அந்த நண்பரை முதலில் நரகத்திற்கு அழைத்துச் சென்றார்.

நண்பர் நரகத்தை பார்வையிட சென்ற நேரம் மதிய வேலை
சாப்பாடு நேரம். நரகத்தில் உள்ளவர்களுக்கு சாப்பாட்டிற்க்
கான அழைப்பு விடுக்கப்பட்டது. அனைவரும் வந்து சாப்பாடு
மேசையில் அமர்ந்தனர்.

அவர்களுக்கு சாதம், அப்பளம், பாயசம், கூட்டு,பொரியல்,
அவியல், இனிப்பு எல்லாம்வழங்கப்பட்டது.

அனைவரும் மிக
தாராளமாக அமரும் வகையில் இட வசதி இல்லாமையால்,
சற்று நெருக்கியே அமர்நது இருந்தனர்.முறையாக சாப்பிட
முடியவில்லை.

ஒருவர் சாப்பாடு எடுத்து
வாயில் வைக்கும் போது அவரின்
கையானது மற்றவரை இடித்தது.அவரது சாப்பாடு கீழே
விழுந்தது. அவர் கோபம்கொண்டு இடித்தவரை அடித்தார்.

அவர் அருகில்இருந்த மற்றவரின் மேல் விழுந்தார்.
அவர் இவரை அடிக்க,இவ்வாறாக ஒருவர் மேல் ஒருவர் மேல்
விழுந்து அந்த இடமே
போர்க்களமானது.

சாப்பாடு எல்லாம் தரையில்
கொட்டி யாரும் சாப்பிட வில்லை.
பட்டினியாக
இருந்தனர்.

இதனை பார்த்த நண்பர், கடவுளிடம்
என்ன இப்படி இருக்கிறது நரகம், சொர்க்கத்தில் எப்படி வைத்து
இருக்கிறீர்கள்?,

அங்கு தாராளமான இட வசதி,
ஒவ்வொருவருக்கும் தனி தனி
மேசை, இதை விட
அதிகமான, தரமான சாப்பாடு என்று வைத்து
இருப்பீர்கள் தானே என்று கேட்டார்

.
கடவுள், சிரித்துக் கொன்டே சரி, வாருங்கள் அதையும் பார்த்து
விடலாம் என்று அழைத்து சென்றார். அங்கு சாப்பாட்டிற்கு
அனைவரும் அழைக்கப்பட்டனர்.

அங்கும் அதே மாதிரி இட வசதி இல்லாத மேசை, அதே சாதம்,
அப்பளம்,
பாயசம், கூட்டு, பொரியல், அவியல், இனிப்பு ஒன்றும்
பெரிய வித்தியாசம் இல்லை. இதனை பார்த்து அதிர்ந்த நண்பர்
என்ன கடவுளே, சொர்க்கத்திற்கும் -நரகத்திற்கும் நீங்கள்
எந்த ஒரு வித்தியசமும் வைக்க வில்லையே?.

அப்படி என்றால் இரண்டிலும் இருப்பதும் ஒன்றுதானா?.என்று
கேட்டார்.

மேலும் நீங்கள் கண்டிப்பாக சொர்க்கத்திற்கும் –
நரகத்திற்கும் கொஞ்சமாவது வேறுபாடு வைத்து இருக்க
வேண்டும் என்று உரிமையுடன் நண்பர் கடிந்து கொண்டார்.

கடவுள் அவரிடம், சற்று பொறுங்கள் நடப்பதை பாருங்கள்
என்றார். சொர்க்கத்தில் அனைவரும் சாப்பிட வந்தனர். ஒருவர்
எடுத்து சாப்பாட்டை வாயில்வைத்தால் அருகில் உள்ளவரை
இடிக்கும் நிலை. இரண்டு இரண்டு பேராக திரும்பிக் கொண்டு
ஒருவருக்கு ஒருவர் ஊட்டி விட்டனர்.

யாரும் யாரையும் இடிக்க வில்லை, சண்டையும் இல்லை,
உணவும் கீழே விழ வில்லை. அனைவரும் எந்த வித
பிரச்சினையும்
இன்றி பசி அமர்ந்தனர்.

இப்போது கடவுள்
நண்பரை பார்த்து சொன்னார்,

இங்கு சொர்க்கம்-நரகம் என்று எதுவுமில்லை,
எல்லாமே
ஒன்றுதான், மனிதர்கள்தான் தங்கள்
சுயநலத்தால் ஒரு
இடத்தை சொர்க்கமாகவும்,
நரகமாகவும் மாற்றுகின்றனர்.

எங்கு அன்பு உள்ளவர்கள்..அதிகமாக உள்ளார்களோ,
எங்கு விட்டுக்கொடுக்கும் மனப்பான்மை அனைவரிடமும்
இருக்கிறதோ அந்த இடமே
சொர்க்கம் என்றார்.

நீங்கள் இருக்கும் இடத்தை
சொர்க்கமாகவோ இல்லை
நரகமாகவோ வைத்துக்
கொள்வது உங்கள் கையில் தான்
உள்ளது என்றும்

கூறி முடித்தார் கடவுள்.


வாட்ஸ் அப் பகிர்வு

பட்டத்து யானை -நீதிக்கதை

முன்னொரு காலத்தில் மகத நாட்டு அரண்மனையில்
பட்டத்து யானை ஒன்று இருந்தது. அதன் மீது அமர்ந்து
செல்வதைப் பெருமையாக நினைத்தான் அரசன்.

அதற்கு எந்தக் குறையும் இல்லாமல் பார்த்துக் கொண்டான்.
அரண்மனை லாயத்தில் அந்த யானை உண்டு கொண்டிருந்தது.

பசியால் வாடிய நாய் ஒன்று அங்கே வந்தது. எலும்பும்,
தோலுமாகப் பார்ப்பதற்கே பரிதாபமாக இருந்தது அது.

யானை உண்ட போது சிந்திய உணவை அது பரபரப்புடன்
உண்டது. இதைப் பார்த்து இரக்கப்பட்ட யானை அதற்கு
நிறைய உணவைத் தந்தது. அதுவும் மகிழ்ச்சியுடன் உண்டது.

அதன் பிறகு அது நாள்தோறும் அங்கே வரத் தொடங்கியது.
யானையும் தன் உணவை அதற்குத் தந்தது.

நாளாக நாளாக
அவை இரண்டும் நெருங்கிய நண்பர்கள் ஆயின.

எப்போதும் இணை பிரியாமல் இருந்தன. நாள்தோறும் நிறைய
உணவு உண்டதால் அந்த நாய் கொழுத்துப் பருத்தது. அழகாகக்
காட்சி அளித்தது.

அங்கே வந்த செல்வர் ஒருவர் அந்த நாயைப் பார்த்தார்.
அதைத் தன் வீட்டில் வளர்க்க விரும்பினார்.

பாகனிடம் அவர்,
“இந்த நாய்க்கு விலையாக நூறு பணம் தருகிறேன்!” என்றார்.

பணத்தாசை கொண்ட அவன் அந்த நாயை அவரிடம் விற்று
விட்டான். தன் நண்பனை நினைத்து அந்த யானை உணவு
உண்ணவில்லை. எப்போதும் கண்ணீர் வடித்தபடியே இருந்தது.

அதை அறிந்த அரசன் அரண்மனை மருத்துவர்களை அனுப்பி
யானையை சோதிக்கச் சொன்னான். பட்டத்து யானையைச்
சோதித்த அவர்கள் அரசனிடம் வந்தனர்.

”அரசே! பட்டத்து யானைக்கு எந்த நோயும் இல்லை. அது ஏன்
உணவு உண்ணவில்லை? கண்ணீர் வடிக்கிறது என்பது
புரியவில்லை!” என்றனர்.

என்ன செய்வது என்று குழம்பிய
அரசன் அமைச்சரை அழைத்தான்.

“பட்டத்து யானைக்கு எந்த நோயும் இல்லை என்று மருத்துவர்கள்
சொல்கின்றனர். நீங்கள்தான் எப்படியாவது அதைக்
குணப்படுத்த வேண்டும்!” என்றான்.
அறிவு நிறைந்த அந்த
அமைச்சர் லாயத்திற்கு வந்தார்.

உடல் மெலிந்து கண்ணீர் வடித்தபடி இருந்த யானையைப்
பார்த்தார். அதன் முன் வைக்கப்பட்டு இருந்த சுவையான
உணவு வகைகள் அப்படியே இருந்தன.

“இந்த யானைக்கு ஏதோ துன்பம் நிகழ்ந்து உள்ளது. கண்டிப்பாக
அது பாகனுக்குத் தெரிந்து இருக்கும்,’ என்று நினைத்தார்
அவர்.

பாகனை அழைத்த அவர், “அண்மையில் இந்த யானையைத்
துன்பப்படுத்தும் நிகழ்ச்சி ஒன்று நடந்துள்ளது.

அது உனக்குத் தெரிந்து இருக்கும். அது என்ன என்ற உண்மையைச்
சொன்னால் நீ உயிர் பிழைப்பாய்,” என்று மிரட்டினார்.

வேறு வழியில்லாத அவன், “”இங்கே கொழு கொழுவென்று நாய்
ஒன்று இருந்தது. அதுவும் இந்த யானையும் எப்போதும் ஒன்றாகவே
இருந்தன. அந்த நாயைச் செல்வந்தர் ஒருவர் விலைக்குக் கேட்டார்.

நானும் விற்று விட்டேன். அன்றிலிருந்து இந்த யானை எதையும்
உண்பது இல்லை. கண்ணீர் வடித்தபடி உள்ளது!” என்றான்.

அந்த நாயை மீண்டும் இங்கே கொண்டுவா!” என்றார் அமைச்சர்.

அவனும் நாயுடன் அங்கே வந்தான். படுத்து இருந்த யானை தன்
நண்பனைப் பார்த்ததும் எழுந்தது. அந்த நாய் வாலை ஆட்டியபடியே
யானையின் அருகே ஓடியது. மகிழ்ச்சியாகக் குரைத்தது.

யானை அதைத் தன் துதிக்கையால் தடவிக் கொடுத்தது.

உணர்ச்சி
மிகுந்த இந்தக் காட்சியைப் பார்த்து உள்ளம் நெகிழ்ந்தார் அமைச்சர்.

விலங்குகளுக்குள் இப்படி ஒரு நட்பா என்று வியப்பு அடைந்தார்.
அரசனைச் சந்தித்த அவர் நடந்ததை எல்லாம் சொன்னார்.

“சில நாட்களில் பட்டத்து யானை பழைய நிலையை அடைந்து விடும்!”
என்றார். அவர் சொன்னது போலவே அந்த யானையும் பழைய
பெருமித நிலையை அடைந்தது.

வாட்ஸ் அப் பகிர்வு

யாரையும் மட்டமாக எடை போடாதே

ஒரு வயதான முதிய பெண்மணி அவருடைய செக்கை பேங்க் கேஷியரிடம் கொடுத்து,”எனக்கு ஐநூறு ரூபாய் பணம் எடுக்க வேண்டும்” என்றார்.


உடனே அந்த பேங்க் கேஷியர் பெண் அந்த முதிய பெண்மணியிடம்,”ஐயாயிரம் ரூபாய்க்கு கீழே தொகை எடுக்க வேண்டும் என்றால், நீங்கள் உங்கள் ATM கார்டை பயன்படுத்தி எடுங்கள்” என்றாள். உடனே அந்த முதியவள்,”ஏன்?” என்று கேட்டார்.


உடனே அந்த பெண் கேஷியர் சற்று எரிச்சலுடன் அந்த முதியவளிடம்,”இது தான் பேங்க் சட்டம். வேற எந்த விஷயமும் இல்லைனா இடத்தை காலி பண்ணுங்க, உங்களுக்கு பின்னால் நிறைய பேர் வெயிட் பண்றங்க” என்று கூறினாள் சற்றே கடுமையுடன் அந்த முதிய பெண்மணி இப்பொழுது அமைதியாக நின்றார்.


அவர் தனது செக்கை மீண்டும் அந்த கேஷியர் பெண்ணிடம் கொடுத்து,”தயவு செய்து என் அக்கவுண்ட்டில் உள்ள பணம் முழுவதும் எனக்கு திரும்ப கொடுத்துவிடுங்கள்” என்றார்.
அந்த கேஷியர் பெண் அந்த முதியவர் அக்கவுண்டில் உள்ள பண நிலுவையை பார்த்த பொழுது அதிர்ச்சியானாள்.

அவள் தனது தலையை ஆட்டிக் கொண்டு அந்த முதியவளிடம், “என்னை மன்னித்து கொள்ளுங்கள் பாட்டி, உங்கள் கணக்கில் மூன்றரை கோடி ரூபாய் உள்ளது, எங்கள் வங்கியில் இப்பொழுது அவ்வளவு பணம் இல்லை. எனவே தாங்கள் தயவுசெயுது நாளை ஒரு நேரம் ஒதுக்கி வர இயலுமா? என்று மிக பணிவோடு பவ்யமாக கேட்டாள்.


உடனே அந்த முதிய பெண்மணி”இப்பொழுது நான் எவ்வளவு பணம் எனது அக்கவுண்டில் எடுக்க இயலும்?” என்று கேட்டார். உடனே அந்த பெண்,”மூ்ன்று லட்சம் வரை நீங்கள் எடுத்துக் கொள்ளலாம்” என்றாள்.


உடனே அந்த முதியவள் அந்த பெண்ணிடம் மூன்று லட்சம் ரூபாய் தனக்கு வேண்டும் என்று கூறினார். அந்த பெண்ணும் மூன்று லட்சம் ரூபாய் வேகமாக மிக பணிவுடன் கொடுத்தாள்.


அந்த முதியவள் இப்பொழுது ஐநூறு ரூபாயை அவளது கைப்பையில் வைத்துவிட்டு மீதம் இருந்த 2,99,500 ரூபாயை மீண்டும் அவளது அக்கவுண்டில் டெபாசிட் செய்ய சொன்னார்.
அந்த கேஷியர் பெண் இப்பொழுது வாயடைத்து நின்றாள்…..


சட்டங்கள் தளர்க்கப்படாதவையாக இருந்தாலும், நாம் மனிதர்கள் சில சூழ்நிலைக்கு ஏற்ப அனுசரித்து போகலாம்.
ஒருவருடைய தோற்றத்தையோ, உடையையோ வைத்து ஒருவரை எடை போட கூடாது.


மாறாக அனைவரையும் மரியாதையாக நடத்த வேண்டும். ஒரு அட்டைப் படத்தை வைத்து அந்த புத்தகத்தை கணிக்க கூடாது…

படித்ததில் பிடித்தது

ஞானம்

download (2)

ஓ__நாமி என்ற மல்யுத்த வீரன் மிகவும் புகழ் பெற்று திகழ்ந்தான். அவனுக்கு மல்யுத்தம் கற்றுத் தந்த குருவையும் வெல்லும் ஆற்றல் பெற்றவன். ஆனால் ஓர் போட்டியில் தோல்வியைத் தழுவினான்.download

ஒரு ஜென் குருவிடம் சென்று சந்தித்து தனது பிரச்னையைக் கூறினான்.  குரு ஓ___நாமியை பார்த்து “ ஓ__நாமி என்றால் பேரலைகள் என்பது உனது பெயர். இன்ற்  இரவு முழுவதும் இந்த இடத்திலேயே தங்கி இரு. நீ ஒரு மல்யுத்த வீரன் என்பதையே மறந்துவிடு. இந்த அதிவேகமாக கரையை முட்டும் அலைகளைப் போல பேரலைகள் உருவாகி பெரும் சப்தத்துடன் அதிவேகமாக வரும்போது எதிரில் உள்ள அனைத்தையும் தவிடு பொடியாக்கும். அந்த பேரலையைக் கவனி  நீயே அலைகள் என உணர் அலையாகி விடு……………….” என்று அறிவுரை கூறிவிட்டு கிளம்பி விட்டார்.download (1)

ஓ__நாமி தரையில் அமர்ந்து தானே அந்த அலைகளாக எண்ணி தியானம் செய்ய ஆரம்பித்தான். நேரம் ஆக ஆக அலைகளின் வேகமும் உயரமும் பெரிதாகிக் கொண்டே வருவதை உணர்ந்தான். அந்த அலைகள் மடத்தின் உள்ளே இருந்த பூந்தொட்டிகளை வேகமாக தள்ளி விழவைத்தன. கொஞ்ச நேரத்தில் புத்த விக்ரகத்தையும் அந்த அலைகள் விட்டு வைக்கவில்லை.   காலை ஆவதற்குள் அந்த மடம் அலைகளின் நுரைகளும் சப்தமும் கொண்டு முழுவதுமாக பேரலைகளில் சிக்கி மூழ்கியது.images

காலையில் வ்ந்த குரு ஓ__நாமி தியானம் செய்து கொண்டு இருப்பதை பார்த்தார்.  புன்னகையோடு மல்யுத்த வீரனின் தோளில் தட்டி “ இனி எதுவும் உன்னைத் தடை செய்ய முடியாது  நீ அந்த அலையாகிவிட்டாய்.” என்றார்   அவன் முகத்தில் புன்முறுவல் தோன்றியது.  அன்றே ஒரு  மல்யுத்த போட்டியில் கலந்து கொண்டு வென்றான். அதன் பிறகு ஜப்பானில் யாராலும் அவனை வெல்ல முடியவில்லை. உண்மை குரு எதையும் நமக்கு உபதேசிப்பது இல்லை. நம்மை நமக்கு அடையாளம் காட்டுகிறார் அவ்வளவுதான். தன்னைத் தானுணர்தல் ஞானம்,

=/chinnuadhithya.wordpress.com

 

பிளான் – ஒரு பக்க கதை

என்னப்பா ஹரி! நீ எதிலும் ரொம்ப கவனமாக பிளான் பண்ணி செய்வே. உன் பிள்ளை கல்யாணத்துக்கு எத்தனை பேர் வருவாங்க… எத்தனை சாப்பாடு தயார் பண்ணணும்னு கரெக்டா திட்டம் போட்டிருப்பே! இப்ப நூறு பேருக்கான சாப்பாடு மிஞ்சிருச்சுன்னு சமையல்காரர் சொல்றார்… எப்படி?’’ என்றார் நண்பர் குமரேசன்.

குமரேசனை கை அமர்த்தி நிறுத்தி, தன் செல்போனில் ஏதோ ஒரு நம்பரை அழுத்தினார் ஹரிஹரன். இணைப்பு கிடைத்ததும், ‘‘ஹலோ! அமர்சேவா ஆதரவற்றோர் இல்லம்தானே? நான் பிஎஸ்எஸ் கல்யாண மண்டபத்தில் இருந்து பேசுறேன். நூறு பிள்ளைகள் சாப்பிடுற மாதிரி சாப்பாடு இருக்கு! அனுப்பி வைக்கலாமா?’’ என்றார்.அடுத்த சில நொடிகளில் இசைவு பதில் கிடைத்து. உடனே வேன் ஒன்றில் சாப்பாடு வகைகளை ஏற்றி துரிதமாக அனுப்பி வைத்தார்.

குமரேசன் விடவில்லை… ‘‘என்னப்பா! நான் கேட்டதுக்கு நீ பதில் சொல்லலியே?’’ என்றார்.‘‘குமரேசா, இதுவும் நான் பிளான் பண்ணினதுதான். என் மனைவிகிட்ட ஆரம்பத்துலயே அந்த ஆதரவற்றோர் இல்லப் பிள்ளைகளையும் கல்யாண விருந்துக்குக் கூப்பிடலாம்னு சொன்னேன். அவளுக்கு அதுல விருப்பம் இல்லை. மீறி வற்புறுத்த முடியாது. அதனால கூடுதலா நூறு சாப்பாடு தயாரிக்க வச்சி, மிச்சப்படுத்தி, அனுப்பியும் வச்சிட்டேன்!’’ என்றார் ஹரி.                          

கு.அருணாசலம்
குங்குமம்

வருஷப்பிறப்பு…! – ஒரு பக்க கதை

‘‘ஏங்க, நேரம் ஆச்சே! கிளினிக் போகலையா?’’ – தன் கணவன் டாக்டர் செல்வமணியைக் கேட்டாள் அவள்.  செல்வமணி ஒரு சிறு நகரத்தில் மெடிக்கல் ஷாப்புக்குப் பக்கத்தில் கிளினிக் வைத்திருக்கிறார். சுற்றிலும் நிறைய கிராமங்கள் இருக்க, ‘ராசியான டாக்டர்’ என்ற பேரும் இருக்க, தினம் கும்பல் இருக்கும்.

‘‘இன்னிக்கு வருஷப் பிறப்பு. அதான் லீவு விட்டுடலாம்னு நினைக்கிறேன்!’’‘‘வருஷப் பிறப்பும் அதுவுமா போகாம இருக்கக்கூடாது. இன்னிக்கு போகலன்னா வருஷம் முழுக்க சரியா கேஸ் வராது, அதனால போயிட்டு வாங்க!’’எதுவும் பதில் சொல்லாமல் செல்வமணி புறப்பட்டு விட்டான்.

மார்க்கெட் சென்று காய்கறிகள் வாங்கிக்கொண்டு வீட்டுக்கு வந்த சந்திரன், ‘‘காலையில் டிபன் சாப்பிட்டதிலிருந்து வயிறு சரியில்லை. இந்நேரம் டாக்டர் வந்திருப்பார். நீ சமையலை கவனி. நான் கிளினிக் போய்ட்டு வர்றேன்’’ என்றான் மனைவியிடம்.‘‘ஒண்ணும் வேணாம். கொஞ்சம் இஞ்சி சாறு வைத்துத் தர்றேன். குடிங்க, சரியாயிடும்!’’

‘‘டாக்டரையே பார்த்துட்டு வந்துடறேனே!’’‘‘ஏங்க, சொன்னா கேட்க மாட்டீங்களா? இன்னிக்கு போக வேணாம். வருஷப் பிறப்பும் அதுவுமா டாக்டரைப் பார்க்க போனா வருஷம் முழுக்க ஆஸ்பத்திரிக்கு அலைய வேண்டியிருக்கும். இந்த ஒருநாள் விட்டுடுங்க’’ என்றாள் மனைவி.

குங்குமம்

« Older entries