பாரம் சுமந்தே பயணிப்பவர்கள்!

எங்கெங்கு சென்றாலும்
எல்லாருமே எதையாவது
சுமந்தபடி தான் போகின்றனர்…

பிரமுகர்களை பார்க்க போகின்றனர்
மரியாதை நிமித்தம்
மாலைகளுடனும், சால்வைகளுடனும்…

கோவில்களுக்கு செல்கின்றனர்
அனேக வேண்டுதல்களுடனும்
கொஞ்சம் சில்லரைகளுடனும்…

சிறைக் கூடங்களுக்கு செல்கின்றனர்
சிற்றுண்டிகளுடனும்
சிதைந்த வாழ்க்கை சித்திரங்களுடனும்…

மருத்துவமனைக்கு போகின்றனர்
ஆறுதல் மொழிகளுடனும்
‘ஹார்லிக்ஸ்’ மற்றும் பழங்களுடனும்…

இழவு வீடுகளுக்கு போகின்றனர்
வலி மிகு ரணங்களுடனும்
வலிந்து வரவழைத்த கண்ணீருடனும்…

உறவுகளை தேடி போகின்றனர்
சண்டைக்கான ஆயத்தங்களுடனும்
குழந்தைகளுக்கான தின்பண்டங்களுடனும்…

நண்பர்களை நாடிப் போகின்றனர்
பொங்கிப் பெருகும் நினைவுகளுடனும்
பொசுங்கிய கனவுகளுடனும்…

இறந்த பின்பும் சுமந்து போகின்றனர்
நிறைவேறா ஆசைகளையும்

ஏகப்பட்ட பாவங்களையும்!


— சோ.சுப்புராஜ், சென்னை.
வாரமலர்

Advertisements

அப்பாவும் மழையும் – கவிதை

கீதாஞ்சலியில் ஒரு க(வி)தை:

‘நான் வீடு வீடாகச் சென்று பிச்சை எடுத்துக் கொண்டிருந்தேன்.
திடீரென்று உனது தங்க ரதம் ஒரு அற்புதமான கனவு போல
தூரத்தில் தெரிந்தது;

யார் இந்த மன்னர்களுக் கெல்லாம் மன்னன் என நான் வியந்தேன்!
(விறுவிறுவென்ற கதைத் துவக்கம்!)

‘எனது துயரங்களுக்கெல்லாம் முடிவு வந்து விட்டது என
எண்ணினேன். கேட்காமலே கொடுக்கப்படும் பிச்சைக்காகவும்,
என்னைச் சுற்றிலும் புழுதியில் வாரி இறைக்கப்படும்
செல்வங்களுக்காகவும் நான் காத்துக் கொண்டிருந்தேன்.
(என்ன நடக்கிறது, நடக்கப் போகிறது என்ற நமது எதிர்பார்ப்பு!)

‘அந்த ரதம் நான் இருந்த இடத்தில் வந்து நின்றது.
உன் பார்வை என்மீது விழுந்தது; நீ ஒரு புன்னகையுடன் கீழிறங்கி
வந்தாய். என் வாழ்வின் பேரதிர்ஷ்டம் கடைசியில் வந்தே விட்டது
என நான் கருதினேன்.

நீ திடீரென உனது வலது கையை என் முன்பு நீட்டியபடி கேட்டாய்,
“எனக்குக் கொடுப்பதற்காக உன்னிடம் என்ன உள்ளது?”
(அடடா, எப்படிப்பட்ட திருப்பம்!)

‘ஆஹா! இப்படி ஒரு பிச்சைக்காரனிடம் கைநீட்டிப் பிச்சை
கேட்பது எந்த விதத்தில் சேர்த்தியான அரசனின் வேடிக்கை?

நான் குழப்பத்திலாழ்ந்து, என்ன செய்வதென்று புரியாமல்
நின்றேன். பின்பு எனது பையினுள் கையை விட்டு, மெல்ல
ஒரு சின்னஞ்சிறு தானியத்தை எடுத்து உனக்குக் கொடுத்தேன்.
(புரியாத நிகழ்ச்சி; முடிவு என்ன?)

‘ஆனால், அந்த நாளின் இறுதியில் எனக்கு ஒரு ஆச்சரியம்
காத்திருந்தது; என் பையிலிருந்த எல்லாவற்றையும் தரையில்
கொட்டிப் பார்த்தபோது, ஒரு சின்னஞ்சிறிய தங்க தானியம்
அந்தக் குவியலில் இருந்ததைக் கண்டேன்!

என்னிடமிருக்கும் அனைத்தையும் உனக்குக் கொடுக்க
எனக்கு ஏன் மனமிருக்கவில்லை என்ற பச்சாதாபத்தில்
தவித்து அழலானேன்.’ (ஹ்ம்ம். முடிவு புரிந்தது).

ஆனால் இது தெய்வத்துக்கும் மனிதனுக்குமான ஒருவிதமான
உலகாயதமான பிணைப்பு என்பதில் நம் யாருக்கும் ஐயமில்லை!

(பத்தில் ஒன்பது பேர் இப்படித்தான் செய்கிறோம்!)
சிறுகதைக்கான வடிவத்தில் அழகான கவிதையாக இதை
(வங்க மொழியில்) தாகூர் சொல்லியிருக்கும் பாணி மிகவும்
வியக்க வைக்கிறது.

இப்போது சொல்லுங்கள். உரைநடையில் இந்தக் கதையை
இவ்வளவு அழகாகக் கூறியிருக்க முடியுமா?

ஒரு வங்காள நண்பர், இதை அழகாக வங்க மொழியில்
வாசித்துக் காண்பித்த போது கண்களில் நீரே வந்து விட்டது!

தாகூரின் கவிதைகளில் காணும் அழுத்தமான வார்த்தை
ஜாலங்களை, அவற்றின் பூரணத்துவத்தை, லா ச ராவின்
சிறுகதைகளில் நாம் உணரலாம்.

இவர்கள் இருவருடைய எழுத்துக்களுமே அவற்றின்
பொருட்செறிவுக்காகத் திரும்பத் திரும்பப் படிக்கத் தூண்டும்

சக்தி வாய்ந்தவை.


படித்ததில் பிடித்தது

நிறைவு – கவிதை

ஒரு கணவனின் வாக்குமூலம்

நிராகரிப்பு -கவிதை

வாழ்க்கையே கசந்த போது….{கவிதை}

வெற்றி -கவிதை

அம்மாவுக்கு தெரியும் – கவிதை

விஞ்ஞான வேகம் -கவிதை

« Older entries