முல்லாவும் அவருடைய கழுதையும்

IMG_1895.jpg

Advertisements

பத்து பெண்களின் கதை

IMG_2059.jpg

தோட்டக்காரனும் குரங்குகளும் – நீதிக்கதை

The Gardener and the Monkeys 2

நீதிக்கதை

(The Gardener and the Monkeys)

அது ஒரு அழகிய கிராமம். அந்த கிராமத்தில் தோட்டக்காரன் ஒருவன் வாழ்ந்து வந்தான். அவன் தினமும் தோட்டத்தில் உள்ள செடி கொடிகளுக்கு தண்ணிர் ஊற்றி வந்தான். அவன் தண்ணிர் ஊற்றும்போதெல்லாம் அங்கு சில குரங்குகள் வந்து விளையாடும்.

பல வருடங்கள் அங்கேயே இருந்ததால் தோட்டக்காரனும் குரங்கும் நண்பர்களாயிருந்தன. தோட்டக்காரன் செய்யும் காரியங்களைப் பார்த்துப் பார்த்து குரங்குகளும் அப்படியே செய்து வந்தன.

ஒருமுறை தோட்டக்காரன் பக்கத்து ஊருக்குப் போக வேண்டியிருந்தது. குரங்குகளை அழைத்து விஷயத்தைச் சொன்னான்.

குரங்குகளுக்கு சந்தோஷம். ஆனால், அவற்றுக்கு ஒரு பிரச்னை. எந்தச் செடிக்கு எவ்வளவு தண்ணீர் ஊற்றுவது என்று தெரியவில்லை.

”அது ஒண்ணும் பெரிய பிரச்னயில்லை. வேர் பெரியதாக இருந்தால் நிறைய தண்ணீர் ஊத்துங்க. சிறிய வேரா இருந்தால் கொஞ்சமா தண்ணீர், ஊத்துங்க” என்று யோசனை சொன்னான்.

வெளியூர் போய் திரும்பி வந்து தோட்டத்தப் பார்த்த தோட்டக்காரனுக்கு அதிர்ச்சி. அத்தனை செடிகளும் பிடுங்கப்பட்டு காய்ந்து கிடந்தன. ”என்னாச்சு?” என்றான் தோட்டக்காரன்.

”வேர் பெருசா இருக்கா, சின்னதா இருக்கானு பார்க்கிறக்காக, செடியெல்லாம் பிடுங்கினோம்” என்றன குரங்குகள்.

நீதி: புத்தியில்லாதவர்களிடம் பொறுப்பை கொடுப்பது, புத்தியில்லாத செயல்.

🏵 இன்றைய செய்தி துளிகள்

1.தீபாவளி பண்டிகையொட்டி ஸ்வீட் கடைகளை ஆய்வு செய்ய குழுக்கள் : உணவு பாதுகாப்பு அதிகாரி தகவல்

2.வனத்துறை ஊழியர்களுக்கு தமிழக அரசு தீபாவளி போனஸ், கருணைத் தொகை அறிவிப்பு

3.தமிழகம், புதுச்சேரியில் வடகிழக்கு பருவமழை துவங்கிவிட்டது: சென்னை வானிலை ஆய்வு மையம்

4.தீபாவளியை முன்னிட்டு நவ.5 வரை நியாய விலை கடைகள் திறப்பு: தமிழக அரசு அறிவிப்பு

5.5-வது ஒருநாள் போட்டியில் வெ.இண்டீஸை 9 விக்கெட்டுகள் வித்தியாசத்தில் வீழத்தி தொடரை கைப்பற்றியது இந்தியா.

பரிவு! – சிறுவர் சிறுகதை

sm13
மழை நின்று சிறிது நேரமே ஆகியிருந்த நள்ளிரவில்
கதவு கீறிச்சிடும் சத்தம் கேட்டு விழித்து எழுந்தார்
தாத்தா.

வாசல் கதவை யாரோ திறப்பது போல் தோன்றியது.
உடனே சாளரத்தின் வழியே எட்டிப் பார்த்தார்.
கையில் எதையோ வைத்துக்கொண்டு வெளியே
சென்றுகொண்டிருந்தவன் அவருடைய பேரன்
பிரதீப்குமார்.

இந்தக் காட்சியைக் கண்டதும் தாத்தா, தன்னுடைய
கம்பளியை எடுத்துப் போர்த்திக்கொண்டு அவனைப்
பின்தொடர்ந்தார். கொஞ்சம் தொலைவாகச்
சென்றுகொண்டிருந்த பிரதீப்பைக் கவனித்து வந்த
அவருக்கு இதில் எவ்வித ஆச்சரியமும் தோன்றவில்லை.

காரணம் மாலையில் டியூஷன் முடித்து வரும்போதே
அவன் முகம் ஏனோ தோய்ந்து போயிருந்தது.
உணவு உண்ணும் போதும் அமைதியாகவே இருந்தான்
பிரதீப்.

உறங்கச் செல்வதற்கு முன் வழக்கமாகச் சிரித்துப்
பேசும் அவனுடைய வழக்கமும் அன்று தொலைந்து
போயிருந்தது. அதனால் அவனுடைய மனதிலிருந்த
நோக்கத்தை அறிய விரும்பி அவன் போக்கிலேயே
போய்க்கொண்டிருந்தார்.

ஒரு பெரிய வேப்பமரத்தின் அடியில் நின்றான் பிரதீப்.
மரத்தைச் சுற்றிலும் எதையோ தேடினான்.
தாத்தா வேறொரு மரத்திற்குப் பின்னால் நின்று
கொண்டு நடப்பதைப் பார்க்கலானார்.

சிறிது நேரத்தில் மரத்தினருகே உடைந்து கிடந்த
ஒரு பீப்பாயின் துண்டுக்குள் உற்றுப்பார்த்தான்.
அதன் பக்கத்தில் வந்து அதற்குள்ளிருந்த ஏதோ
ஒன்றை எடுத்தான் பிரதீப்.

அது ஒரு நாய்க்குட்டி! கண்விழித்து அதிக நாட்கள்
ஆகியிருக்கவில்லை. இவன் கையில் எடுத்ததும்
அது உறக்கம் விழித்துக் கத்தத் தொடங்கியது.

கையில் வைத்திருந்த பால் பாக்கெட்டைக் கிழித்து
ஒரு கொட்டாங்கச்சியில் ஊற்றி வைத்தான். கொஞ்சம்
முரண்டு பண்ணிய நாய்க்குட்டி, பிறகு அதைக் குடிக்கத்
தொடங்கியது. பிரதீப் அது குடிப்பதையே பார்த்துக்
கொண்டு நின்றிருந்தான்.

” பிரதீப்,…. நாய்க்குட்டி மேல அவ்ளோ பாசமா ? ”
என்றவாறு அவன் முன்னால் வந்து நின்றார் தாத்தா.
பிரதீப் சிறிது பயந்துபோனான் . ஆனால், தாத்தா
தன்னை திட்டப்போவதில்லை என்று தெரிந்ததும்
தைரியம் அடைந்தான்.

” என்ன பண்றது தாத்தா .. இதை இப்படியே விட்டுட்டு
வந்தது ஒரு மாதிரியாவே இருக்கு .. தூக்கம் கூட வரலை.
இதே நினைப்பாவே இருந்துச்சு. ”

” நீ எப்போ இதை விட்டுட்டு வந்தே?

” தாத்தா, இந்தக் குட்டிய யாரோ எங்கேயோ விட்டுட்டுப்
போயிட்டாங்க. ஸ்கூல்லயிருந்து வந்து நான்
அப்பாவுக்காக இங்க வெயிட் பண்ணிட்டிருந்தப்ப
பார்த்தேன். பாவமா கத்திக்கிட்டிருந்துச்சு.

பாக்கெட் மணில ஏதாவது வாங்கலாமான்னு யோசிச்சேன்.
ஆனா, அப்பா வந்ததும் மழை வந்துரும்னு சொல்லி
அவசரமா கூட்டிட்டுப் போயிட்டார்”

அதன் பிறகு அவனது மனம் இதை நினைத்து எ
ப்படியெல்லாம் கஷ்டப்பட்டிருந்திருக்கும் என்பதை
தாத்தா உணர்ந்துகொண்டார். பிற உயிர்களின் மேல்
பரிவு கொள்ளும் தன் பேரனை நினைத்துப்
பெருமைப்பட்டார் தாத்தா.

எனினும் இந்த நேரத்தில் இப்படித் தனியாக
ப் புறப்பட்டு வந்த அவனது அசட்டுத் துணிச்சலைக்
கண்டித்தார். ” சரிப்பா. . இனி வீட்டுக்குப் போலாமா ?

பிரதீப் தயங்ஙகினான். ” தாத்தா.. நீங்க அப்பாகிட்ட
பர்மிஷன் வாங்கிக்கொடுத்தீங்கனா.. இதை நாமே
வளர்க்கலாம். ” என்றான் .

அவனைப் புரிந்துகொண்டவனாக அதற்கு ஒப்புக்
கொண்டார். மிக்க மகிழ்ச்சியுடன் நாய்க்குட்டிக்கு
என்ன பெயர் வைக்கலாம் என்று நினைத்துக்கொண்டே
அதைத் தூக்கினான் பிரதீப்.

——————————–
– க. சங்கர்
சிறுவர் மணி

 

மேகம் கறுக்கையிலே

sm12


வைகறைப் பொழுது. பெரிய மேகம் ஒன்று தான் இருந்த
நிலப்பரப்பில் மழை தர எண்ணி சற்றுக் கீழிறங்கி வந்தது.
ஒரு வீட்டின் கூரை மீத நின்றிருந்த சேவல் ஒன்று
மேகத்திடம் “என்ன செய்யப் போறே?” என்று கேட்டது.

“மழை பெய்யப் போறேன்!” சொன்னது மேகம்.

“ஒவ்வொரு நாள் காலையிலும் கூவி சூரியனை எழுப்பறதே
நான்தான்! நீ இப்ப வந்து வானத்தை மறைச்சுக்கிட்டேன்னா
எல்லோரும் இன்னும் பொழுது விடியலைன்னு
நினைச்சுக்குவாங்க….அப்புறம் நான் எப்படி என் கடமையைச்
செய்யறதாம்?….

நீ வேறொரு சந்தர்ப்பத்துலே வந்து பெய்!” என்றது சேவல்.

மேகம் யோசித்தது. தினமும் காலையில் சூரியனை
எழுப்புவதுதான் சேவலின் வேலை. அந்த சமயத்தில் நான்
வந்து குறுக்கிட்டால் அது என்ன செய்யும் பாவம்?
மேகத்திற்கு சேவலின் மீது பரிதாபம் வந்தது.

“சரி, நான் இன்னொரு சந்தர்ப்பத்துல வந்து மழை
தர்றேன்!” என்றபடி அங்கிருந்து நகர்ந்து போனது.

இரவுப்பொழுது அந்த மேகம் மீண்டும் அந்த இடத்திற்கு
வந்தது. மழை தர இது உகந்த நேரம் என அது எண்ணியது.
அப்போது ஒரு சிறு குட்டையில் தலையை மட்டும்
வெளியே நீட்டி “கொர்…கொர்…’ என சத்தம் இட்டுக்
கொண்டிருந்த தவளைக் கூட்டம் மேகத்திடம்
“என்ன செய்யப்போறே?” என்ற கேட்டது.

“இப்பத்தான் நாங்க எல்லாம் ஒண்ணாக்கூடி ராப்பாட்டுப்
பாடிக்கிட்டிருக்கோம்!….பூச்சிகளும் வண்டுகளும் எங்க
பாட்டுக்கு எதிர்பாட்டு பாடுதுங்க!……இந்த நேரத்துலே
நீ மழை பெஞ்சேனா அந்த இரைச்சல் சத்தத்துல எங்க
எசப்பாட்டு காணாமப் போயிரும்!” என்றன தவளைகள்!

மேகம் யோசித்தது. “பகல் நேரம் முழுவதும் வெயிலுக்குப்
பயந்து மண்ணுக்குள்ள புதைஞ்சு கிடந்துட்டு இப்பதான்
வெளியிலே தலைகாட்டுது இந்தத் தவளைங்க….

இதுக ஒண்ணாக் கூடிப் பாடிக்கிட்டுருக்கும்போது
இதுகளோட சந்தோஷத்தைக் கெடுக்கறதா? ….
வேண்டாம்!…’ என முடிவு செய்து கலைந்து சென்றது மேகம்.

மறுநாள் பகற்பொழுது….சூரியன் “சுள்’ எனச் சுட்டுக்
கொண்டிருந்தது. இதுதான் மழை பெய்ய சரியான சமயம்
என்றெண்ணிய மேகம் அந்தப் பகுதியில் மீண்டும்
திரண்டது! அப்போது எங்கிருந்தோ மயில் ஒன்று
மேகத்திடம் ஒடி வந்தது.

“என்ன செய்யப்போறே?”

“மழை பெய்யப் போறேன்!…”…என்றது மேகம்!

மாலைப்பொழுதுலதான் நான் மொட்டைப் பாறை மேலே
நின்னு தோகை விரித்தாடுவேன்!….

நான் ஆடுனாலே அது மழை வருவதற்கான அறிகுறின்னு
எல்லாரும் சொல்லுவாங்க!…..கீழ்திசையில் ஒருபுறம்
வானவில் தோன்ற, மறுபுறம் வானம் பூத்தூவலாய்த் தூற,
மாலை இளம் மஞ்சள் வெயிலின் பின்னணியில் ஒரு மயில்
ஆடுவதைக் காண்பது கொள்ளை அழகல்லவா?….
நீ மாலையில் வந்து பெய்!…” என்றது மயில்.

மேகம் யோசித்தது. “மாலைப்பொழுதுதானே ஆடல், பாடல்
முதலான மனதை மயக்கும் கலைகளுக்கான நேரம்?….
மயில் சொல்வதும் சரிதானே!….’ ….மேகத்திற்கு மயிலின்
மீது பரிவு வந்தது. “சரி,…. மாலையில் வந்து பெய்கிறேன்”….
என்றபடி அங்கிருந்து நகர்ந்து சென்றது.

மாலையில் மழை பெய்ய எண்ணி மேகம் அந்தப் பகுதியில்
மீண்டும் திரண்டது. அப்போது மைனா, புறா, கிளி, காகம்
முதலான பறவைகள் அந்த மேகத்தை வழி மறித்தன.

“என்ன செய்யப் போறே?”

“மழை பெய்யப்போறேன்” ….என்று மேகம் சொன்னது!

பகல் பூராவும் இரை தேடிவிட்டு இப்பத்தான் திரும்பிப்
போய்க்கிட்டிருக்கிறோம்!….இப்ப நீ மழை பெய்ஞ்சால்
எங்களால் மழைக்குள்ள பறக்க முடிôது!

அங்கங்க அடையற மாதிரிதான் இருக்கும்!….
இறக்கையெல்லாம் நனைஞ்சுடும்! பறக்கக்
கஷ்டமாயிருக்கும்!….நாங்க பாதுகாப்பா கூடு போய்ச்
சேர வேண்டாமா?….” என்று கேட்டன அவைகள்.

மேகம் யோசித்தது. “இந்த பெரிய பறவைகளின்
வருகையை எதிர்பார்த்துக் குஞ்சுகள் எல்லாம் ஆவலாய்க்
காத்துக்கிட்டு இருக்கும்!…..அதுக்கு நான் இடைஞ்சலா
இருக்கலாமா?’

அந்தப் பறவைகளின் வார்த்தைகளிலும் நியாயம்
இருப்பதாகப் பட்டது!

“சரி,….நான் அப்புறமா வந்து பெய்யறேன்…” என்றபடி
அங்கிருந்து நகர்ந்து சென்றது மேகம்!

ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு நேரத்தில் வந்து மழை
பெய்யச் சொன்னால் நான் எங்கே போவது?
மேகத்திற்குக் குழப்பம் வந்து விட்டது. அது வருண
பகவானிடத்தில் கேட்டது.

“எல்லோருக்கும் மழை தேவையா இருக்கு!….
இருந்தாலும் தங்களோட அற்ப சந்தோஷங்களை
விட்டுக் கொடுக்க மனமில்லாம மழை
வேண்டாங்கிறாங்க!….

இது தப்பு!…..நீ அவங்க வார்த்தைகளைப் பொருட்
படுத்தாதே!….உனக்கு எப்பப் பெய்யணும்னு தோணுதோ,
அப்பப் பெய்! என்ற வருண பகவான் மறைந்து போனார்.

மேகம் இப்போது யார் வார்த்தைகளையும்
பொருட்படுத்துவதில்லை…..அதற்கு எப்போது பெய்ய
வேண்டும் என்று தோன்றுகிறதோ அப்போது பெய்கிறது.

சில சமயம் பகலில்….சில சமயம் இரவில்….என்று பருவம்
பார்த்துப் பெய்கிறது…..சில சமயங்களில் பெய்யாமலும்
இருந்து வடுகிறது.

அது பெய்யாமல் இருந்து விடும்போது உயிரினங்கள்
அதன் அருமையை நன்கு உணர்ந்து கொள்கின்றன.
மழையை வேண்டிப் பிரார்த்தனை செய்கின்றன.

மழையின் சிறப்பை அவை நன்கு உணர்ந்து கொண்டன.

மேகம் எப்போது மழை பெய்தாலும் அதை அவைகள்
மகிழ்ச்சியுடனும், ஆரவாரத்துடனும் ஏற்றுக்
கொள்கின்றன.

——————————
– மா.பிரபாகரன்
சிறுவர் மணி

 

முத்துக் கதை: சக்தியின் மைந்தன்!

sm5
விநாயகர் குழந்தைப் பருவத்தில் இருந்தபோது ஒரு பெண்
பூனையுடன் விளையாடிக்கொண்டிருந்தார். பூனை
விநாயகருக்குப் போக்குக் காட்டிக் கொண்டு மரத்தின்
மேல் ஏறியது!

பின் குதித்தது! விநாயகரை அலைக்கழித்தது! விநாயகருக்குக்
கோபம் வந்துவிட்டது! அதைப் பிடித்துத் துன்புறுத்தி அடித்து
விட்டார். அடிபட்ட பூனை எங்கோ சென்று மறைந்துவிட்டது.
பிறகு அம்மாவைக் காண ஓடினார் விநாயகர்.

அன்னையைப் பார்த்த விநாயகருக்கு தூக்கிவாரிப் போட்டது!
அம்மாவின் கன்னத்திலும் நெற்றியிலும் காயங்கள்!

“”என்னம்மா ஆச்சு?….ஏன் இப்படி உடம்பெல்லாம் காயமா
இருக்கிறது?” என்று கேட்டார்.

“”ம்…இதெற்கெல்லாம் காரணம் நீதான்!…”

“”என்னம்மா சொல்கிறாய்?…நானா இதெற்கெல்லாம் காரணம்?”

“”ஆமாம்…நீ இன்று யாரையாவது துன்புறுத்தினாயா?’

விநாயகருக்கு தான் பூனைகூட விளையாடினதும், அதைத்
துன்புறுத்தியதும் நினைவுக்கு வந்தது.

“”ஆமாம்மா…சற்று நேரத்திற்கு முன் ஒரு பூனையை அடித்தேன்…
ஐய்யய்யோ!…அந்தப் பூனையின் அன்னையோ, தந்தையோ,
அண்ணனோ உங்களை இப்படித் துன்புறுத்திட்டாங்களாம்மா!…”
என்று கேட்டார்

அம்மாவின் காயத்தைப் பார்த்ததும் விநாயகருக்கு அழுகையாய்
வந்தது.

அழுகின்ற பிள்ளையை அணைத்தபடி, “”மகனே!….என்னை
யாரும் அடிக்கவில்லை. உயிர்கள் அனைத்திலும் நான்
இருக்கிறேன் இல்லையா….அந்தப் பூனையில் இருப்பதும்
நான்தானே….அதனால் நீ பூனையை அடித்த அடிகள் என்மீது
விழுந்திருக்கின்றன!….

நீ அறியாமல் செய்து விட்டாய்….வருந்தாதே…உயிர்கள் அனைத்திலும்
சிவசக்தி வடிவமாக நானும் உன் தந்தையும் இருக்கிறோம்…
யாருக்கு தீங்கு நேர்ந்தாலும் அது எங்களுக்கு நேர்ந்ததாகும்.

இந்தச் சொற்கள் விநாயகரின் உள்ளத்தில் பதிந்து விட்டன.
அனைத்து உயிர்களிலும் அன்னையின் வடிவாகவே கண்ட அவர்
திருமணமே செய்து கொள்ளவில்லை! அண்டங்கள் அனைத்தையும்
சிவசக்தி வடிவாகக் கண்டதால் ஞானியருள் தலைசிறந்த
ஞானியாகத் திகழ்கிறார் விநாயகர்!

—————————
By – மயிலை மாதவன்
சிறுவர் மணி

நினைவுச் சுடர் !: அமுதம்!

sm4

ராமகிருஷ்ணர் ஒரு நாள் சீடர்களை அழைத்து,
“”நீங்கள் ஒரு ஈயின் உருவத்தைப் பெற்றிருக்கிறீர்கள்
என வைத்துக் கொள்ளுங்கள்!….உங்கள் எதிரில் அமுதம்
நிறைந்த ஒரு கோப்பை இருந்தால் என்ன செய்வீர்கள்?”
எனக் கேட்டார்.

கேள்வியின் தன்மையைப் புரிந்து கொள்ளாத சீடர்கள்
பதில் தெரியாமல் திகைத்தனர்.

ஒரு சீடர் மட்டும், “”நான் அந்தக் கோப்பையில் உள்ள
அமுதத்தை மெல்ல பறந்து கொண்டே பருகுவேன்!….
அவசரப்பட்டு கோப்பையில் விழுந்து உயிரை விட
மாட்டேன்!” என்றார்.

ராமகிருஷ்ணர் சிரித்துக்கொண்டே,
“”நீ ஒரு விஷயத்தை அடியோடு மறந்து விட்டாய்!….”

“”என்ன அது?” என்று கேட்டான் சீடன்.

அதற்கு ராமகிருஷ்ணர், “”கோப்பையில் இருப்பதோ
அமுதம்!….அமுதத்தை உண்டால் மரணமே இல்லை!…..
அப்படியிருக்க கோப்பையின் பறந்து கொண்டே
உட்கார்ந்தாலும், அமுதத்திலேயே விழுந்தாலும் என்ன
ஆகிவிடும்?” என்றார்.

சீடன் திகைத்து நின்றான்!

அந்த சீடன்தான் பின்னாளில் விவேகானந்தர்
என அழைக்கப்பட்டார்!

—————————-
By – உ.இராஜமாணிக்கம்
சிறுவர் மணி

முத்துக் கதை: உபத்திரவம்!

sm5
ஆமை ஒன்று ஆற்றைக் கடககும் நேரத்தில்
தேள் ஒன்று ஓடி வந்தது.

“”நான் அவசரமாக அக்கரைக்குப் போகணும்.
கொஞ்சம் உதவுங்கள்…”” என்று கெஞ்சிக்
கேட்டு கொண்டது தேள்.

ஆனந்தமாய் ஆமையில் முதுகில் ஏறிக்கொண்ட
தேளுக்கு ஒரு சந்தேகம்…..” பாறை மாதிரி இருக்கிற
ஆமையின் ஓட்டின் மேல் கொட்டினால் வலிக்குமா,
வலிக்காதா’….என்று.

“சரி, லேசாகக் கொட்டித்தான் பார்ப்போமே’
என்று ஒரு கொட்டு கொட்டியது! ஆமை பேசாமல்
இருந்தது.

தேளுக்கு சந்தேகம். “லேசாகக் கொட்டியதால்
வலிக்கவில்லையோ?…கொஞ்சம் பலமாக கொட்டினால்
என்ன…’ என்று அழுத்தமாகக் கொட்டியது.

“”என்ன தம்பி உன் புத்தியைக் காட்டுறியே?” என்றது
ஆமை.

“”இல்லண்ணே….கொஞ்சம் வழுக்கிற மாதிரி இருந்தது!….
அதனால கொடுக்கால அழுத்திப் பிடிச்சுக்கிட்டேன்!…
அவ்வளவுதான்…” என்று கூறிச் சமாளித்தது.
கரை நெருங்கியது.

“”நான் கொட்டினால் எவ்வளவு பெரிய மிருகமும்
அலறி ஓடும். இந்த ஆமை கொஞ்சம்கூட அசைய
மாட்டேங்குதே…. கரைதான் நெருங்கியாச்சே!……
கொஞ்சம் வேகமாக கொட்டுவோம்..””என்று வேகமாக
கொட்டியது!

“”நீ சரியாக வரமாட்டே போலிருக்கே?” என்று ஆமை
கடிந்துகொண்டது.

“”பிறந்தது முதலே கொட்டிப் பழகிட்டேன்….
உனக்காக என் பழக்கத்தை மாத்திக்க முடியாது!….
நீதான் அனுசரித்துப் போகணும்!…” என்று திமிராகப்
பேசியது.

“”எனக்கும் ஒரு பழக்கம் உண்டு!” என்று சொல்லி
ஆமை நீரில் மூழ்கியது. நீருக்குள் நீந்தியே கரையை
அடைந்தது.

தேள் நீரில் இறந்து மிதந்தது.

உதவி செய்பவருக்கு உபத்திரவம் செய்தால் இதுதான்
நடக்கும்.

—————————-
By – மயிலை மாதவன்.
சிறுவர் மணி

சேதி சொல்லும் சித்திரம்

IMG_0987.jpg

IMG_0988.jpg

 

முத்துக் கதை: தாம்பாளம்!


அலமேலு பாட்டி அடுத்த வீட்டில் சத்தம் ஏதோ வருவதைக்
கேட்டு எட்டிப் பார்த்தாள். பல மாதங்களாக பூட்டிக்
கிடக்கும் வீடு.

மூன்று பேர் ஏணி பெயிண்ட் டப்பா சகிதம் வந்து வேலை
செய்ய வந்திருப்பது தெரிந்தது. வீட்டுச் சொந்தக்காரர்
வெளி நாட்டில் இருக்கார். பெயிண்ட் அடித்து வாடகைக்கு
விடுவார் என நினைத்தபடி உள்ளே வந்தாள்.

மதியம் மூன்று மணி இருக்கும். வேலை பார்த்துக்
கொண்டிருந்தவர்களில் ஒருவன், “”டேய் ரங்கா.. பக்கத்து
வீட்டில் பாட்டி இருக்கு. வெளியே பித்தளை சாமான்கள்
கிடக்கு. எடுத்துப் போய் போட்டால் ஒரு ஆயிரம் தேறும்!”

“”ம்ம்…ம்ம்…கபாலி…..பார்த்து” என்றான் ரங்கன்.

“”ஏண்டா கபாலி.. ஜெயிலை விட்டு வந்து மூணு மாசம் கூட
ஆகலே.. உன் பழைய புத்தி தலை காட்டறியா?” என்றான்
முனியன்.

“”ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்…பேசாம இருடா…” என்ற கபாலி, காம்பவுண்டில்
ஏறி குதித்து பித்தளை தாம்பாளத்தை தூக்கி ஒரு சிமெண்ட்
சாக்குப் பையில் போட்டுக்கொண்டான்

சாயந்திரம் பாட்டி வந்து சாமான் களை எடுத்து உள்ளே
வைத்தாள். தாம்பாளம் காணாமல் போனதைக்
கவனிக்கவில்லை.

அன்று வேலையை முடித்து விட்டுக் கிளம்பும் போது பாட்டி
இவர்களைக் கூப்பிட்டாள். “”ஏ, தம்பிங்களா!… சித்தே வாங்க!…..”

மூவரும் உள்ளே வந்தார்கள்.

ஆளுக்கு ஒரு டம்ளர் பாயசம் கொடுத்தாள்.
“இன்னிக்கு என் கணவர் நினைவு நாள்….. சாம்பிராணி
போட்டேன்..

…சாப்பிடுங்க….நல்லா இருக்கா!”

“”நல்லா இருக்கு பாட்டி!”

ஆளுக்கு ஒரு பை தந்தாள். “”இதில் உங்களுக்கு ஆளுக்கு
ஒரு சட்டை புது வேட்டி இருக்கு. உடுத்திக்குங்க!…”

கபாலி, ரங்கன் முகத்தில் ஈயாடவில்லை. முனியன் ரங்கனை
முறைத்தான். “”என்னா ஆளுங்கடா நீங்க?” என்பது அவன்
முகத்தில் தெரிந்தது.

“”யோசிக்காதீங்க தம்பிங்களா. அவர் நினைவு நாளில்
இது மாதிரி புது சட்டை வேட்டி தர்றதை வழக்கமா
வச்சிருக்கேன்…..அப்புறம் ஒரு சின்ன உதவி செய்ய
முடியுமாப்பா!”

ரங்கனும், முனியனும், “”சொல்லுங்க பாட்டி” என்றனர்.

“”பழைய பித்தளை பாத்திரங்கள் கொஞ்சம் வச்சிருக்கேன்.
அதை எடைக்குப் போட்டு பணம் வாங்கித் தர்றீங்களா.
இந்த மாசம் மாத்திரை மருந்து வாங்க உதவும்!”

— கபாலிக்கு மனசு ரொம்பவும் உறுத்த ஆரம்பித்து
விட்டது. மூடிய சிமென்ட் பையில் பாட்டியின் தாம்பாளம்!–

“”சரி பாட்டி இரண்டு நாளில் வேலை முடிஞ்சுடும்….
போகும் போது வித்து பணம் வாங்கி வர்றேன்” என்றான்
கபாலி.

தாம்பாளத்தை அவன் கடையில் போடவே இல்லை…
மனதில் ஏதோ தீர்மானித்தான்.

இரண்டு நாள் கழித்து ஒரு ஆட்டோவில் பாட்டி தந்த
பித்தளைச் சாமான்களை எடைக்குப் போட்டான்!

“”எடை போட்டு பணம் தாங்க…”

மொத்தம் மூவாயிரத்து ஐநூறைத் தந்தார் கடைக்காரர்.

சிமென்ட் பையிலிருந்த தாம்பாளத்தயும் எடைக்குப்
போட்டான். அதற்குத் தனியாக இருநூறு கிடைத்தது.

மூவாயிரத்து ஐநூறோடு இருநூறு ரூபாயையும் சேர்த்து
ரூபாய் மூவாயிரத்து எழுநூறு ரூபாயைப் பாட்டியிடம்
தந்தான்.

பாட்டி அவனிடம் இரு நூறு கொடுத்தாள்.
“வச்சுக்கப்பா செலவுக்கு”

“”வேண்டாம் பாட்டி.. நீங்க வயசானவங்க.. வச்சுக்குங்க.
உங்க பிள்ளையா இருந்தா பணம் கொடுப்பீங்களா?”

“என் பிள்ளையா நினைச்சுதாம்ப்பா தர்றேன்…வச்சுக்க!”

மேலும் ஒரு நூறை எடுத்து கபாலி, முனியனிடம்,
“தம்பிங்களா.. ஹோட்டலில் டிபன் சாப்பிடுங்க..இன்னியோட
வேலை முடிஞ்சிட்டு இல்லே..இந்த பக்கம் வந்தா வாங்க!”

கபாலியின் கண்களில் பொல பொல வென்று கண்ணீர்
அருவி போல கொட்டுகிறது. ரங்கனும் தன் கண்களில்
தளும்பிய கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொள்கிறான்.

“”ஏன் தம்பி அழுவறே?”

“”இல்லே பாட்டி தூசு விழுந்திட்டுது!”

பல மாதங்கள் கழித்து ரங்கனையும், கபாலியையும் பார்த்த
முனியன், இப்பவெல்லாம் திருந்திட்டீங்க போலிருக்கு.

கபாலி,
“அன்பு, பாசம் இதெல்லாம் ரொம்ப வலிமையானதுடா!…”
என்றான். ரங்கனும் அதை ஆமோதிப்பது போல்
புன்னகைத்தான். இப்போது இருவரும் நேர்மையான
உழைப்பாளிகள்!

———————————
By – என்.எஸ்.வி.குருமூர்த்தி

சிறுவர் மணி

« Older entries