புதுநாத்து – சிறுகதை

kadhir8

 

நம்மூர்ல இப்ப மயிலுங்க நடமாட்டம் அதிகமாயிடுச்சுடி.
மொதல்ல ரெண்டு மயிலு வந்திருக்குன்னு கோதை சொன்னா.
நான் நம்பவேயில்ல. நாலுநாளு கழிச்சு நம்ம கொல்லை
மூங்கிகுத்து பக்கம் ரெண்டு நின்னத நானே என் கண்ணால
பாத்தேன்.

ரெண்டும் அம்புட்டு அழகு. மயிலு இங்க நின்னா தோகைங்க
அங்க கெடக்கு. அம்மாம் பெரிசு. அதுங்க கழுத்தை பாத்துகிட்டே
இருக்கலாம் போலிருக்கு. பளபளன்னு அப்புடி ஒரு நெறம்.
திருபுவனம் பட்டை வெட்டி தச்சு விட்டது மாதிரி அப்படியொரு
நெகுநெகுப்பு. அடுத்த ஒருவாரத்துல ஏகப்பட்ட மயிலுங்க
வந்துடுச்சு.”

லட்சுமி போனில் கதையளக்க, பவித்ரா ஜன்னல் கம்பிகளைப்
பிடித்தபடி ஆர்வத்துடன் கேட்டு கொண்டிருந்தாள்.

“”ஒங்கப்பாருக்குதான் மயிலுங்கள கண்டாலே ஆவறதில்ல.
அதுங்க பயிர நாசம் பண்ணிடுங்களாம். வீட்டு மேல ஏறி ஓட்டை
சரிச்சு விட்ருங்களாம். திட்டிகிட்டே கெடக்காரு” என்று நீட்டி
முழக்கியவள்,

“” ஏன்டி பவி, எனக்கொரு சந்தேகம்…” என்று நிறுத்தினாள்.

“” என்னாம்மா ?”

“”ஆண் மயிலுக்கு தோகை இருக்குமா, பொண் மயிலுக்கு தோகை
இருக்குமா?”

“”ஆண் மயிலுக்குத்தான் தோகை இருக்கும்”

“” கோதை அப்புடித்தான் சொன்னா. ஆனா எனக்குதான் டவுட்டா
இருந்துச்சு. ஏன்னு கேளேன்.”

“”சொல்லேன்”

“”பொண் மயிலு பெரிய சைசு கோழியாட்டாம் இருக்கு. பாக்கவே
சகிக்கல. ஆனா ஆண் மயிலுதான் பட்டுப்பொடவைய விரிச்சு
போட்டமாதிரி தோகைய பொரளவுட்டுகிட்டு அலையுது”

“”அதுக்காக…..?”

“”கடவுள் பொம்பளைங்களதான் அழகான உருவமா படைச்சிருக்காரு.
ஆனா மயிலு விஷயத்துல மட்டும் மாத்தி படைச்சிட்டாரு.
ஒருவேளை ஏதும் கொழப்பத்துல இருந்து அப்புடி செஞ்சிட்டாரோ
என்னவோ…” என்று சந்தேகம் கேட்டு அதற்கு தானே ஒரு தீர்வையும்
கண்டுபிடித்துவிட்ட லட்சுமி, இறுதியாக அந்த கேள்வியைக் கேட்டாள்.

“”இன்னியோட இருவத்தெட்டு நாளாவுது. இந்நேரத்துக்கு
வந்திருக்கணுமே. வந்துடுச்சா ?”

அந்த கேள்வியே, வந்திருக்கக் கூடாது என்ற ஏக்கத்தில் கேட்கப்பட்டது
என்பது புரிய பவித்ரா இல்லையென்றாள்.

“”மாரியாத்தாளுக்கு பொங்க வச்சு படைக்கிறதா வேண்டிகிட்டிருக்கேன்.
கூடிய சீக்கிரத்துல நல்லது நடக்கணும்”
கிசுகிசுப்பாய் சொன்னவள்,

“”ராத்திரிக்கு பேசுறேன்” என்று போனை வைக்க, பவித்ரா பெருமூச்சு
விட்டு கட்டிலில் அமர்ந்தாள். காலை ஆறுமணிக்கே வியர்த்து வழிந்தது.
சென்னையில் நெருக்கடி மிகுந்த பகுதியில் அமைந்திருந்த பிளாட்டின்
ஐந்தாவது தளத்தில் வீடு.

“”மேலே போகப் போக பொல்யூஷன் குறைஞ்சிடும். அதனாலதான்
ஐஞ்சாவது மாடியில வீடு பார்த்திருக்கேன்”

பிரபாகர் திருமணம் நிச்சயமான பிறகு ஒருமுறை போனில் பேசிய
போது சொன்னான். இந்த நிமிடம் கார் பார்க்கிங்கில் வாக்கிங்
போய்க் கொண்டிருக்கிறான். இருபத்தேழு வயது நிரம்பிய
அட்டகாசமான இளைஞன். பவித்ராவை பார்த்த நொடி சொக்கி
போய்விட்டான்.

“”மாருதி வரைஞ்ச ஓவியம் மாதிரி பிசிறில்லாம அழகா, அம்சமா
இருக்கே. உன்னை எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு. உனக்கு…?”

அவன் தனிமையில் பட்டென்று கேட்டபோது, பவித்ராவுக்கு
வெட்கத்தில் முகம் சிவந்துபோனது. முகம் நிமிர்த்தாமலே
தலையசைத்தாள். அடுத்த மாதம் திருமணம். ஹனிமூன் போய்
வந்த கையோடு தனிக்குடித்தனம்.

“”அம்மாகிட்ட தெனமும் சமையல் பழகிக்கடி. அழகைப் பாத்து
மயங்குற ஆம்பளைங்கள அடிமையா வச்சிக்கணும்னா நல்லா
சமைக்க தெரிஞ்சிருக்கணும். வாய்க்கு ருசியா சமைச்சு போட்டா
புருஷனுங்க நாய்க்குட்டிமாதிரி சுத்தி வருவானுங்க”

அத்தை கண்ணடித்து கூறினாள். பவித்ராவுக்கு வெட்கமாக
இருந்தது. இப்போது அதை நினைத்தபோது உண்மைதான் என்று
புரிந்தது.

“”வாவ்… காலிஃபிளார் மன்சூரியன் எக்ஸலண்ட்டா இருக்கு.
உன் கையைக் கொண்டா” என்று இழுத்து பிடித்து முத்தமிட்ட
பிரபாகர் அன்று மாலையே ஒரு மோதிரம் வாங்கி பரிசளித்தான்.
அந்த ஆறு மாதத்துக்குள் பவித்ராவுக்கு நிறைய கிஃப்ட் கிடைத்து
விட்டது.

“”நானுந்தான் இருவத்திரெண்டு வருசமா சமைக்கிறேன்.
ஒங்கப்பாரு வாயத் தொறந்து நல்லாயிருக்குன்னு ஒரு வார்த்தை
சொன்னதில்ல. ம்ஹூம்… அதுக்கெல்லாம் ஒரு கொடுப்பினை
வேணும்டி” என்ற லட்சுமிக்கு உள்ளூர மருமகனை நினைத்து
அவ்வளவு சந்தோஷம்.

“”என் மாப்ள பவிக்கு வைர டாலர் வாங்கி குடுத்திருக்காராம்…”
என்று பக்கத்து வீட்டு கோதையிடம் சொல்லி பெருமைப்பட்டுக்
கொண்டாள்.

பிரபாகர் வாக்கிங் முடித்து வியர்த்து வழிந்து வந்தான்.

“” ஹேய் பவி, ஏசியை எதுக்கு ஆஃப் பண்ணினே….உனக்கு எப்படி
வேர்த்திருக்கு பாரு…” என்றபடி துண்டெடுத்து அவள் நெற்றியைத்
துடைத்தான்.

“” பொழுதுக்கும் ஏசியை ஓட விட்டுக்கிட்டிருந்தா கரண்ட் பில்
எகிறிடாதா..”
கேட்ட பவித்ரா அதே துண்டால் அவன் முகத்தை துடைத்துவிட்டாள்.

“” கரண்ட் பில் எவ்ளோ ஆனாலும் பரவாயில்ல. என் பட்டு ரோஸ்
வாடாம இருந்தா போதும்”

செல்லமாய் அவளை அணைத்தவன் அடுத்தநொடியே ஞாபகம்
வந்தவனாய் அலறியடித்துகொண்டு பாத்ரூமுக்குள் நுழைந்தான்.

“” இன்னிக்கு எட்டு மணிக்கெல்லாம் ஆபீஸ்ல இருக்கணும்.
முக்கியமான மீட்டிங் இருக்கு”

சொல்லிவிட்டு கதவடைத்து கொண்டவன், அடுத்த பத்து நிமிடத்தில்
கிளம்பி ஷூவை மாட்டிக்கொண்டு பை சொல்லி போய்விட, பவித்ரா
அயற்சியோடு சோபாவில் அமர்ந்தாள்.

புது வீடு. வசதிகளுக்கு குறைவில்லை. அத்தனை ஜடப்பொருட்களும்
அதனதன் இடத்தில் பாந்தமாய் உட்கார்ந்திருந்தன. அசையும் பொருள்
அவள் மட்டுமே. அவளுக்கும் அங்கே, இங்கே அசைய வாய்ப்பில்லை.

சமையலறை வேலை முடிந்துவிட்டது. மற்ற வேலைகளை கவனிக்க
செண்பகம் வந்துவிடுவாள். அவளிருக்கும் ஒரு மணி நேரம் சற்றும்
ஆறுதலை உணரும் மனசு அவள் போனபிறகு தனிமையில் சிக்கிக்
கொண்டு மீள முடியாமல் தவிக்கும்.

பவித்ரா கண்களை இறுக மூடிக்கொண்டாள். இந்தமாதிரி
தருணங்களில் ஊரைப்பற்றிய ஏக்கம் பலமாக ஆட்டிவைக்கும்.
அன்றும் ஒரு சந்தோஷமான நாளின் ஞாபகம் மனசுக்குள் நிழலாய்
படிந்து அவளையும் தன்னுள் இழுத்துக்கொண்டது.

அன்று கழுவிவிடப்பட்ட உள் முற்றத்தில் நான்கைந்து
நார்த்தங்குருவிகள் வந்து நின்றதை குளித்துவிட்டு
கொல்லையிலிருந்து உள்ளே வந்த பவித்ரா கவனித்துவிட்டாள்.
குருவிகள் தலையை அசைத்து, கண்கள் மினுங்க அவளையே
பார்த்தன.

“” அம்மா”

பவித்ரா அடுக்களை நோக்கி மெல்ல குரல் கொடுக்க,

“” என்னடி?” என்ற லட்சுமியின் திடீர்க்குரலில் குருவிகள் அதிர்ந்து
முற்ற விளிம்புக்கு தாவின.

“” சத்தம் போடாம ஒரு கைப்பிடி நொய்யரிசி குடும்மா..”

“” எதுக்கு…?”

அடுக்களையைவிட்டு வெளியே வந்த லட்சுமி முற்றத்தில்
நின்றிருந்த குருவிகளை விரட்டப்போக, பவித்ரா கையசைத்து
தடுத்தாள்.

“” பாவம்மா… கொஞ்சூண்டு நொய் குடு. எல்லாம் தின்னுட்டு
பறந்துடும்” என்றவள், அங்கலாய்ப்போடு அவள் தந்த நொய்யை
முற்றத்தில் விசிறி விட குருவிகள் அலறியடித்துக்கொண்டு
கொல்லைப்புறம் பறந்தன.
பவித்ரா தூணுக்குப் பின்புறம் மறைந்து காத்திருந்தாள்.

அவள் எதிர்பார்த்தது வீணாகவில்லை. குருவிகள் மறுபடி வந்து
நொய்யை கொத்தி திங்க தொடங்கின. அன்று ஆரம்பித்த பழக்கம்
பின்பு வழக்கமாகிப் போனது.

“” ஒங்க பொண்ணுக்கு தாராள மனசு. தெனமும் நாலஞ்சு
சீவனுங்களுக்கு படியளக்குறா”

லட்சுமி கிண்டலாய் கூற, பெரியசாமி பெருமையாய் சிரித்தார்.

“” வெவசாயி மவ. பொறவு வேறெப்புடி இருப்பா…செய்யட்டும்,
செய்யட்டும்”

“” ஒங்களுக்கு கஞ்சி காய்ச்சி தரலாமுன்னு கம்பு வாங்கி
வச்சிருந்தேன். அத்தியும் கொஞ்சம், கொஞ்சமா குருவிங்களுக்கு
போட்டாச்சு”

“” அதனால என்னா…வாங்குனா போச்சு”

“” நாளைக்கி இவ கலியாணமாயி போயிட்டா இந்த
குருவிங்களுக்கு யாரு தீனிபோடுவா?”

“” நீதான். நான் போயிட்டா ஒனக்கு பாரம் கொறஞ்சிடும்.
சும்மாதானே கெடக்கப்போற. ஒரு புடி தானியம் போட்டா
கொறஞ்சாபோயிடுவ…?”

பவித்ரா கோபமாக கேட்டாள். திருமணமாகி கிளம்பும்போது
கட்டிக்கொண்டு அழுத அம்மாவிடம்,

“” குருவிங்களுக்கு தானியம் போட மறந்துடாதம்மா…” என்றாள்
கெஞ்சலாக.

“” அம்மாவ வுட்டுட்டு போறதவுட இந்த குருவிங்கள வுட்டுட்டு
போறதுதான் இவளுக்கு வேதனையா இருக்கு, போடி…”

லட்சுமி முகத்தை தூக்கி வைத்துக்கொள்ள, அவளை கொஞ்சி
சமாதானப்படுத்திவிட்டு வந்தவளுக்கு சென்னையின்
எந்திரத்தனமான வாழ்க்கை மூச்சு முட்ட வைத்தது.

“” பொழுது போகலேன்னா என்ன செய்வ பவி?”

ஒருமுறை பிரபாகர் கேட்டான் .

“”பக்கத்து வீட்டு கோமதியத்தையோட தாயக்கட்டை ஆடுவேன்.
கொல்லையில பூத்து குலுங்குற மல்லிகைப்பூவைக் கட்டி
கோயிலுக்கு எடுத்துகிட்டு போவேன். அக்கம், பக்கத்து வீட்டுல
இருக்க ஃபிரெண்ட்ûஸ கூப்புட்டு சிடியில படம் போட்டு பார்ப்பேன்.
ராத்திரியானா வெளியில சாணம் தெளிச்ச தரையில ஒக்காந்து
கதை பேசுவேன். நல்லா பொழுது போகும்.”

அவள் சந்தோஷமாக கூறியபோது, பிரபாகருக்கு இப்படியெல்லாம்
பொழுதை கழிக்க முடியுமா என்று தோன்றியது. நகரத்தில் பிறந்து,
நகர நாகரீகத்தில் வளர்ந்தவன் அவள் சொன்னதைக் கேட்டு
தனக்குள் சிரித்துக் கொண்டான்.

பிரபாகர் ஒன்பது மணிக்கு வீட்டுக்கு வந்தபோது டிவி ஓடிக்
கொண்டிருந்தது.

“” இன்னிக்கு பொழுது எப்படி போச்சு?”

“” உம்…போச்சு…” என்றவள் தட்டெடுத்து வைத்தாள். அவன் சாப்பிட
தானும் சாப்பிட்டாள். பிரபாகர் அசதியோடு வந்து படுக்கையில்
விழுந்தான். பின்னோடு வந்த பவித்ராவின் முகம் சோர்ந்து
போயிருந்தது. திருமணமாகி இந்த ஆறுமாதத்தில் அவள்
பெரும்பாலும் அவள் அப்படித்தானிருந்தாள்.

சனி, ஞாயிறு பிரபாகர் வீட்டிலிருக்கும் சமயங்களில் முகத்தில்
தனி ஜொலிப்பு தெரியும். மற்ற நாட்களில் அந்த சோர்ந்துபோன
முகம்தான். பிரபாகர் அருகில் வந்து படுத்தவளை மெல்ல அணைத்து
கொண்டான்.

“”ஏன் டல்லாயிருக்க…? ஊர் ஞாபகம் வந்துடுச்சா…?”

கேட்டதுதான் தாமதம். விலுக்கென்று திரும்பியவள் கண்களில்
கண்ணீர்.

“” என்னடா…?”

“” ஊர்ல நெறைய மயிலுங்க வந்திருக்குதாம். மயிலு ரொம்ப
அழகு, இல்ல. ஆணும், பொண்ணுமா எக்கசக்க மயிலுங்க கொல்லை,
தெருவுல நடமாடுறதா அம்மா சொன்னாங்க”

அவளுடைய குரல் கரகரத்தது.

“” ஊருக்கு போகணுமா…?”

பிரபாகர் அவள் கன்னம் வருடி கேட்டான்.

“” உங்களுக்கு லீவு கெடைக்குமா…?”

“”அதைப்பத்தி உனக்கென்ன கவலை. நாளைக்கு நைட் பஸ்ஸூல
ரெண்டு டிக்கெட் போட்டுடுறேன். உனக்கு சந்தோஷம்தானே…?”

“”தேங்க்ஸ்…” என்றவள் அவனை அணைத்துக் கொண்டாள்.

“” மாசத்துக்கு ஒரு சனி, ஞாயிறு உங்க ஊருக்கு போறோம்.
அங்கே சந்தோஷமா இருந்துட்டு வர்றோம். சரியா…?”

“” சரி…”

அவள் முகம் நிமிர்த்தாமலே சொன்னாள். நார்த்தங்குருவிகள்
கண்ணுக்குள் நிழலாடின.

“” ஊருக்கு போனதும் நீ என்னை மறந்துடப் போற”

“” சேச்சே…அப்படியெல்லாம் இல்ல”
அவளின் குரலில் புதுத்தெம்பு.

“” அங்கே இருக்க ரெண்டு நாளும் உன் குருவிங்களுக்கு நாந்தான்
தீனி போடுவேன். சம்மதம்தானே…?”

“” உம், சரி”

பவித்ரா வேக, வேகமாக தலையாட்டினாள். அதில் குழந்தையின்
குதூகலம் தெரிந்தது.

“”செடியைப் பிடுங்கி இன்னொரு இடத்துல நடும்போது அது
மண்ணுல வேர் பிடிக்க கொஞ்சநாளாகும். வேர் பிடிச்சிடுச்சுன்னா
அதை அசைக்க முடியாது”

நண்பன் ஒருவன் சொன்னது ஞாபகத்துக்கு வந்தது. செடியை வேர்
பிடிக்க வைக்க என்ன செய்யலாமென்று யோசித்தவனுக்கு
சட்டென்று அது உரைத்தது.

“தான் கிளம்பிவிட்டாலும் குருவிகளுக்கு அம்மாவை விட்டு தீனி
போட வைத்த பவித்ராவின் இளகிய மனதை கட்டிப்போட புது
உறவு வந்தாக வேண்டும். வந்துவிட்டால் அவளுடைய தனிமை
பறந்துவிடும்” என்றெண்ணினான் பிரபாகர்.

—————————————–
ஐ.கிருத்திகா
தினமணி கதிர்

 

Advertisements

சுட்ட நாக்கு


குரு ஒருவருக்கு பேரழகியான ஒரு மகள் இருந்தாள்,
அதனால் அவளை திருமணம் முடிக்க பலர் போட்டி
போட்டனர்.

அவர் தன் மகளை மனம் முடிக்க போட்டி போட்டவர்களிடம்
” நான் இரண்டு கேள்விகள் கேட்பேன். அதற்கு சரியான
பதில் சொல்பவருக்கே எனது மகள்” என்று சொன்னார்.


மறுநாள் போட்டியாளர்கள் அனைவரும் குரு வீட்டில் கூடி
இருந்தனர்.
குரு அவர்களைப் பார்த்து

” உலகிலே இனிமையான ஒரு பொருளை கொண்டு
வாருங்கள்” என்று சொன்னார்.
மறுநாள் எல்லோரும்
ஆளுக்கொரு பொருளை கொண்டு வந்தனர்.

ஒருவன் தேனைக் கொண்டுவந்தான். இன்னொருவன்
கரும்பைக் கொண்டு வந்தான். இப்படி ஒவ்வொருவரும்
ஒவ்வொரு இன்னிமையான பொருளைக் கொண்டு
வந்திருந்தனர்.

வரிசையில் கடைசியாக குருவின் ஒரு ஏழை சிஷ்யனும்
நின்டிருந்தான்.
குரு அவனைப் பார்த்து நீயுமா என்று
ஆச்சரியமாக கேட்டார்.

சீடன் நான் உங்கள் மகளைக் காதலிக்கிறேன் என்று
சொன்னான். குரு நீ என்ன கொண்டு வந்திருக்கிறாய்
என்று கேட்டார்.
சீடன் தான் கொண்டு வந்திருந்த
சிறிய பெட்டியை திறந்து காட்டினான்.
அதனுள் ஒரு
ஆட்டின் நாக்கு இருந்தது.
குரு அதை பார்த்து அதிர்ச்சி
அடைந்தார்

.குரு ‘என்ன இது எதற்காக இதை கொண்டு வந்தாய்”
என்று கேட்டார்,
சீடன் ” குருவே நீங்கள் உலகிலேயே
இனிமையான பொருளை கொண்டுவர சொன்னீர்கள்.

நாவை விட உலகில் சிறந்த பொருள் வேறு ஏது?

மனிதனுடைய நாவை கொண்டு வர முடியவில்லை.
அதனால் தான் குறிஈடாக ஆட்டின் நாவை கொண்டு
வந்தேன். நாவில் இருந்து தான் இனிமையான சொற்றகள்
வருகின்றன. அதை சோகத்தில் இருப்பவன் கேட்டால்
சந்தோசம் அடைகிறான்.

நோயாளி கேட்டால் குணம் அடைகிறான்.” என்றான்
.குரு “இதில் நீ வெற்றி அடைந்தாய். வாழ்த்துக்கள்” என்று
சொன்னார்


சீடன் அடுத்த கேள்வி என்ன என்று கேட்டான்.

குரு ” உலகிலேயே கசப்பான ஒரு பொருளை கொண்டு வா”
என்று சொன்னார்.மறுநாள் ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு
கசப்பான பொருளை கொண்டு வந்தனர். ஒருத்தன்
வேப்பங்காயை கொண்டு வந்தான், இன்னொருவன்
எட்டிக்காயை கொண்டு வந்தான். கடைசியாக சீடன்
வந்தான்.

அவன் கையில் அதே பெட்டி. அவன் அதை திறந்து
காட்டினான். அதே ஆட்டின் நாக்கு.
குரு ” என்ன
விளையாடுகிறாயா? இனிமையான பொருளை கேட்டேன்
நாவை கொண்டு வந்தாய். கசப்பான பொருளை
கேட்டதற்கும் நாவை கொண்டு வந்து இருக்கிறாயே? என்ன
அர்த்தம்?” என்று கோபமாக கேட்டார்

சீடன் ” தீய சொற்களை பேசும் நாவை போல கசப்பான
பொருள் உலகில் உண்டா? அதில் இருந்து வரும்
சொற்களைக் கேட்டால் மகிழ்ச்சியாய் இருப்பவனும்
துயரம் கொள்கிறான். நட்பாக இருப்பவனும் பகையாக
மாறுகிறான். எனவே நாவு தான் உலகிலேயே கசப்பான
பொருள்” என்று சொன்னான்

சீடனின் அறிவைக் கண்டு வியர்ந்த குரு தான் மகளை
அவனுக்கே மனம் முடித்துக் கொடுத்தார்.


——————————
வாட்ஸ் அப் பகிர்வு

ஸ்ரீரங்கத்து ரங்கராஜன்கள் – சிறுகதை

 

திரும்பவும் குழறலாக ஏதோ சொன்னார் நாணா என்கிற
நாராயணன். ‘‘என்னம்மா அப்பா எப்படி இருக்கார்?”
வழக்கமான கேள்வியுடன் மதியம் சாப்பிட வீட்டிற்குள்
நுழைந்த மகனிடம்,

“குரு! என்னமோ சொல்லறார். புரியலை…” என்றாள் கங்கா.
“பெய், பெய்மா… ழங்கா…’’ அதற்கு மேல் பேச முடியாமல்
நாணாவின் முகம் கோணியது. “ரங்கானு சொல்லறார்மா…”
என்றவனைப் பார்த்து, “ரங்கனை வரச் சொல்லுடா…” என்று
சந்தோஷமாய் சொன்னாள் கங்கா.

கால்மணி நேரத்தில் கங்காவின் ஒரே தம்பி ரங்கன் என்கிற
ரங்கராஜன், ‘‘என்னக்கா, பாவாவுக்கு என்னை கண்டாலே
ஆகாது. இப்ப என்ன பாவமன்னிப்பு கேட்கிறாரா?”
அட்டக்காசச் சிரிப்புடன் உள்ளே நுழைந்தான்.

“என்னமோ சொல்லறார். ரங்கான்னு ஒம் பேரை சொன்னா
மாதிரி இருக்கு…” “என்னையா? இருக்காதே..!” என்றவன்
யோசனையுடன், “பெருமாள்னு சொல்லறாரா?” என்றதும்,
நாராயணனின் கண்கள் திறந்தன.

திரும்பத் திரும்ப ‘ழங்கா பெய்மா’ என்று அரட்ட ஆரம்பித்தார்
“ஆமா இல்லே! எங்க கல்யாணத்துக்கு மறுநாள் கோயிலுக்கு
போனோம். அன்னைக்கு யாரோ விஐபி வர்றார்னு ஒரே கெடுபிடி.
உள்ளே போகவே முடியலை. அடுத்து ரெண்டு முறை கோயிலுக்கு
போகணும்னு கிளம்பியும் ஏதோ தடை. அப்படியே விட்டுப் போச்சு.
ஸ்ரீரங்கத்தில் இருந்தும் பெருமாளைப் பார்க்கலைனு அவர்
மனசுல குறை இருந்திருக்கு. அதுதான் புலம்பறார்…” என்ற
கங்கா மகன் பக்கம் திரும்பினாள்.

—————————————-

“கெளம்புடா குரு…” “என்ன விளையாடுறீயாமா..? எவ்வளவு
நடக்கணும்? கூட்டம் கேக்கவே வேணாம்…’’“மணி நாலாகப்
போகுது. இப்ப கூட்டமிருக்காது. ரெண்டு பக்கம் பிடிச்சிக்கிட்டு
அப்படியே தள்ளிக்கிட்டு போயிடலாம்…” கங்கா சொன்னது
சரியென்று குருவுக்கு பட்டது.

நாணாவுக்கு சலவை வேட்டி, சட்டை அணிவித்து சால்வையைச்
சுற்றி தயார் செய்தார்கள். குரு அழைத்த ஆட்டோ வந்ததும்,
“என்னா கோபாலி எப்படி இருக்க? நியூ ரங்கா நகர்ல லேண்ட்
வாங்கியிருக்கியாமே…’’

ரங்கராஜன் அலட்டலாகக் கேட்டதும், ‘‘நானே கைல துட்டு
இல்லாம அல்லாடிக்கினு இருக்கேன். சும்மா வெறுப்பேத்தாதே…”
என்றான் ஆட்டோ டிரைவர் கோபாலி. அத்துடன் நிறுத்தவில்லை.

“குரு, இந்த நெலைமையில உங்கப்பாவ இட்டுக்கினு எதுக்கு
கோயிலுக்குப் போற? ஒண்ணு கெடக்க ஒண்ணு ஆயிடப் போவுது…”
என்றான். ‘அதெல்லாம் ஒண்ணும் ஆகாது கோபாலி… ரொம்ப
நாளா கேட்கணும்னு நெனச்சேன். அது என்ன புரூஸ்லி மாதிரி
கோபாலி…?’’ சிரித்தபடி ரங்கன் கேட்டதும் கோபாலி முகம்
மாறியது.

‘‘குரு, ஒம் மாமனை சொம்மா இருக்க சொல்லு. அதுதான் ஒங்க
அப்பாரு இவன வெக்கிற எடத்துல வெச்சாரு. மாமன்னு பார்த்தே
ஏதாவது வம்புல இஸ்து வுட்டுடுவான். நா சொல்லற சொல்லிட்டேன்…”
“எங்க ரெண்டு பேருக்குள்ளே சண்டையா மூட்டுறே?” ரங்கன்
கேட்டு முடிப்பதற்குள் கோபுர வாசல் வந்தது.

ஆட்டோவை ஓரமாக கோபாலி நிறுத்தினான். கோபுரம் கண்ணில்
விழுந்ததும், ‘அதிகம் படுக்கையில் விழாமல் அழைச்சிட்டு
போயிடு பெருமாளே… உன் திருமுகத்தை ஒரு தரம் பார்த்தால்
போதும். என் ஜென்மம் சாபல்யம் அடையும்…’ நாணாவின் மனம்
வேண்ட, வாயில் ‘ழங்கா பேய்மா…’ என்ற புலம்பல் அதிகரித்தது.

டூரிஸ்ட் கும்பல் தபதபவென்று ஓடியது. “குள்ள ரங்கு இருக்கானா
பாரு. அஞ்சு பத்து தந்தா நேரா சந்நதிக்கே அழைச்சிக்கிட்டு
போவான்…” ரங்கன் சொன்னதும், குரு செல்போனை எடுத்து
அழைத்தான். “ரிங்கு போகுது. எடுக்கலை…” இரண்டு பெண்கள்,
‘இதெல்லாம் ஒரு கூட்டமா, வைகுண்ட ஏகாதசிக்கு வரும் பாரு
ஜனங்க…’ என்று பேசியது நாராயணன் காதில் விழுந்தது.

மனதில் இருந்த ரங்கநாதர் மறைந்து, மளிகைக்கடை
ரங்கராஜுலு நாயுடு விஸ்வரூபம் எடுத்தார். வைகுண்ட
ஏகாதசிக்கு வரும் கூட்டத்துக்கு வடைக்கும், இட்லிக்கும் உளுந்து
வேண்டுமே என்று ஒரு மூட்டைக்கு முன்பணமாக மூவாயிரம்
ரூபாயை எடுத்துக் கொடுத்ததும், அதை கணக்கில் எழுதாததும்
நினைவுக்கு வந்தது.‘வுளுந்து… வுளுந்து…’ வாய் புலம்பியது

“மாமா… அப்பா நமஸ்காரம் பண்ணணும்னு சொல்லறார்…’’
குரு சந்தோஷமாகக் கூவினான். ‘‘நம்ஸ்காரம்னு சொல்லலாம்
இல்லையா…” ரங்கன் கேலியாய் சொன்னதும், “பாவம் மாமா.
நமஸ்காரம்னு அவரால சொல்ல முடியலை…” வருத்தமாய்
சொன்னான் குரு.

“சரிடா. கூட்டம் பார்த்தியா? அந்தப் பாழாய்ப் போன குள்ள
ரங்குவையும் காணலை.

—————————————-

நீ அந்தப் பக்கம் பிடி. நான் இந்தப் பக்கம் பிடிக்கிறேன்.
ஒரு நமஸ்காரம் செய்ய வெச்சிட்டு நாம கிளம்பலாம், அவருக்கு
கொடுப்பினை அவ்வளவுதான்…” ‘வுளுந்து, வுளுந்து’ என்று
அரட்டும் நாணாவின் இடுப்பிலும் கழுத்திலும் கையை வைத்து
கீழே படுப்பது போல் கிடத்தும் பொழுது

, “என்னடா பண்ணுறீங்க..?” அங்கு வந்த கோயில் ஏ.ஓ.சாரங்கன்
கட்டைக் குரலில் அதட்ட, அதிர்ச்சியில் குரு கையை விட, ஒரு
பக்கமாய் சரிந்து அலங்கோலமாக விழுந்தார் நாணா.

‘‘அப்பா…’’ என்று அலறி அவரைத் தூக்கி நிறுத்தினான் குரு.
அவர் தலை ஒரு பக்கமாக சாய்வதைப் பார்த்த சாரங்கன்
கோபத்துடன், கூட வந்த செக்யூரிட்டியிடம், “இவனுங்களை
வெளியே அனுப்பிட்டு வந்து ஆபீசில் சொல்லணும்.
ஏண்டா குரு, இவன் ஒரு திருவாழத்தான்.

இவன் லட்சணம் தெரிந்து ஒங்கப்பன், இவனை கிட்டவே சேக்கலை.
கிளம்பு கிளம்பு…” என்றார். கோபுர வாசல் வரை வந்த செக்யூரிட்டி
நகர்ந்ததும், “குரு, மனச தேத்திக்கோ. வீடு வரும் வரை மூச்சு விடாதே.
ஒங்கப்பா போயிட்டார்னு நினைக்கிறேன். வீட்டுக்கு போனதும்
அப்படியே படுக்க வெச்சிட்டு, ஒரு மணி நேரம் கழிச்சி சொல்லலாம்…”
ரங்கன் சொன்னதும்,

‘‘மாமா…’’ என்று குருவின் குரல் தத்தளித்தது மேற்கொண்டு
பேசாமல் ஆட்டோவில் ஏறினார்கள். ‘‘என்ன, சாமி கும்பிட்டீங்களா?”
கோபாலி கேட்டதும், லேசாய் விம்மினான் குரு. சும்மா இரு என்பது
போல் அவன் தோளைத் தட்டினான் ரங்கன். “அப்பா… மாமா…’’
தாங்க முடியாமல் தேம்பினான் குரு.

கோபாலி இருக்கான் என்பதை ஜாடை காட்டி, ‘‘சரியாயிடும்,
கவலைப்படாதே’ என்றவன், “அது என்னா படம், பிரதாப் போத்தன்
நடிச்சானே! மூன்றாம் பிறையா? அதுல சொல்லுவானே
‘அப்பா மாமா!’ அதுமாதிரி சொல்றியே…’’சொல்லிக்கொண்டே,
ரங்கன் ஜாடை காட்டினான்

“அய்யே அது ‘மூடுபனி’ படம். பிரதாப் போத்தன் லாஸ்ட் சீன்ல
‘அப்பா மாமா’னு அழுவாப்ல… ‘என் இனிய பொன் நிலாவே…’’
’பாடிக்கொண்டே திரும்பிய கோபாலியின் கண்ணில் நாணாவின்
தலை சாய்ந்திருப்பது பட்டது.

“ஏங் குரு அழுவுறே? இன்னாடா ஒங்கப்பாரு ஒரு மாதிரி இருக்காரு…”
சந்தேகத்துடன் திரும்பத் திரும்பப் பார்த்தவன், ‘‘டேய் ரங்கா,
புத்திய காமிச்சிட்ட பார்த்தியா? பாவிகளா!

டெட் பாடியையா ஏத்தியிருக்கீங்க?”அலறிக்கொண்டு சடன் பிரேக்
போட்டான். பின்னால் வந்த டெம்போ சமாளிக்க முடியாமல்
மோதியதில் ஆட்டோ கவிழ்ந்தது. அரை மயக்கத்தில் இருந்த குரு,
ஒரு பக்கம் கோபாலியும், மறுபக்கம் ரங்கனும் விழுந்துகிடப்பதைப்
பார்த்து மெல்ல எழுந்தான். காதில், ‘வுளுந்து வுளுந்து…’
என்ற வார்த்தைகள் விழுந்தன.‘‘அப்பா…’’ என்று எழுந்தவனின்
தலை ஆட்டோவின் மேல் பக்கம் நன்றாக மோதியது.

ஸ்ரீரங்கம் கோபுரத்தைப் பார்த்தபடியே மயங்கினான்.
‘வுளுந்து வுளுந்து…’ என நாணா முணுமுணுத்தபடி இருந்தார்.

—————————

நன்றி- குங்குமம்

பூவாசம் – சிறுகதை

ஜென் கதை: அரண்மனையும் விடுதி தான்



நாட்டின் எல்லையில்… காட்டின் தொடக்கத்தில் இருந்தது அந்தத்
துறவியின் குடில். அவரை அறியாதவர்கள் யாரும் இல்லை.
நாட்டின் மன்னனும் கூட அவரை அறிந்து வைத்திருந்தான்.

அவ்வப்போது துறவியிடம் வந்து ஆசி பெற்றுச் சென்றான்.
அப்படி வரும் போதெல்லாம், அவன் தன்னுடைய
அரண்மனையின் சிறப்பு பற்றியும், அங்கு வந்து சில காலம் தங்கிச்
செல்லும்படியும், துறவிக்கு அழைப்பு விடுத்து வந்தான்.

ஒரு நாள் துறவி அரண்மனைக்கு வந்தார். அங்கிருந்த காவலர்கள்
அவரை அறிந்தவர்கள் என்பதால், துறவியை தடுக்கவில்லை.
வணங்கி வழிவிட்டு நின்றார்கள். துறவி நேராக உள்ளே சென்றார்.
என்னவோ அந்த மாட மாளிகையில் பல நாட்கள் வாழ்ந்தவர் போல்,
விறுவிறுவென ஒவ்வொரு இடமாக சென்று வந்தார்.

அரண்மனைக்குள் பணியாற்றிய பணியாளர்கள், காவலர்கள்,
அதிகாரிகள் என யாரையும் துறவி சட்டை செய்யவில்லை.
அரசனின் பிரமாண்ட வாசல் கொண்ட அறையை அடைந்தார்.
அரசனுக்கு முன்னே போய் நின்றார்.

அவரைக் கண்டதும் மன்னன் மகிழ்ச்சியடைந்தான். கல்வி
கேள்விகளில் சிறந்தவன், நல்லாட்சி வழங்குபவன், தரும சிந்தனை
கொண்டவன் என பெயர் பெற்ற அந்த அரசன், எழுந்து நின்று
துறவியை வணங்கினான்.

‘வாருங்கள் குருவே.. உங்கள் வருகையால் என்னுடைய அரண்மனை
புனிதம் அடைந்தது. முதலில் அமருங்கள்’ என்றான்.

துறவி ஒரு இருக்கையில் அமர்ந்தார். பின் ‘என்ன வேண்டும் என்று
சொல்லுங்கள் குருவே’ என்று கேட்டான் அரசன்.

அதற்கு துறவி ‘ஒன்றுமில்லை.. இந்த விடுதியில் எனக்குத்
தூங்குவதற்கு கொஞ்சம் இடம் வேண்டும்’ என்றார்.

விடுதி என்று துறவி சொன்னது, அரசனுக்கு வருத்தத்தையும்,
கோபத்தையும் அளித்தது. ‘இவ்வளவு பெரிய அரண்மனையை,
இந்தத் துறவி விடுதி என்கிறாரே?’ என்று நினைத்தான்.

கோபத்தை அடக்கிக் கொண்டு, ‘குருவே.. இது விடுதி அல்ல. என்
அரண்மனை!’ என்றான்.

‘அப்படியா.. சரி.. நான் கேட்கும் சில கேள்விகளுக்கு பதில் சொல்.
இந்த அரண்மனை இதற்கு முன்னால் யாருக்குச் சொந்தமாக
இருந்தது?’ என்றார் துறவி.

‘என் தந்தைக்கு’ என்றான் அரசன்.

‘அவர் எங்கே?’ என்றார் துறவி.

உடனே மன்னன் ‘அவர் இறந்துவிட்டார்’ என்றான்.

“அவருக்கும் முன்பாக இந்த அரண்மனை யாருக்கு சொந்தமாக
இருந்தது?’ என்றார் துறவி.

‘என் பாட்டனாருக்கு’ என்றான் மன்னன்.

‘சரி.. அவர் இப்போது எங்கே?’ என்றார்

‘அவரும் இறந்துவிட்டார்’ என்று மன்னன் தெரிவித்தான்.

இப்போது துறவியிடம் சிறு புன்னகை. அப்படியானால் உன் தந்தை,
பாட்டனார் இருவரும் இங்கே சில காலம் தங்கியிருக்கிறார்கள்.
வந்த வேலை முடிந்ததும் கிளம்பிப் போய்விட்டார்கள்.
அப்படியென்றால் இது விடுதிதானே! நீ என்ன.. இதை அரண்மனை
என்கிறாய்’. என்றார்.

துறவியின் பதிலைக் கேட்டு அரசன் திகைத்துப் போய்விட்டான்.
தான் என்ற கர்வத்தில் என்னுடைய அரண்மனை என்று சொன்னது
எவ்வளவு பெரிய தாழ்வான செயல் என்று நினைத்து மனம்
தெளிந்தான்.

துறவிக்கு நன்றி கூற அவன் முன்வந்து நிமிர்ந்து பார்த்தபோது,
வந்த வேளை நல்லபடியாக முடிந்த திருப்தியில் வெகுதூரம் நடந்து
சென்றிருந்தார் துறவி.

—————————————-
நன்றி – மாலை மலர்

நம்பிக்கையில் மலர்ந்த நட்’பூ’!

E_1505372774.jpg

தமக்கு விசுவாசமான ஒருவரை ராஜப் பிரதிநிதியாக அமர்த்தி,
எகிப்தை நோக்கி படையுடன் புறப்பட்டார் அலெக்சாண்டர்.

எகிப்தின் நீண்ட நெடிய பாலைவனங்களில், தொடர்ந்து பல
நாட்கள் பயணம் செய்ய நேரிட்டது. குறிப்பிட்ட கால கெடுவை
தாண்டி பயணம் தொடர்ந்ததால், குடிநீர் தட்டுப்பாடு ஏற்பட்டது.

தாகத்தால் தவித்த அலெக்சாண்டர், ‘தண்ணீர் வேண்டும்’ என்றார்.
ஒரு வீரனிடம், ஒரு கலசம் தண்ணீர் மட்டுமே இருந்தது.
அதை, அலெக்சாண்டருக்காக கொடுத்து விட்டான்.

எல்லாரும் தாகத்தில் தவித்து கொண்டிருக்கும் போது, தாம் மட்டும்
அந்த நீரை பருகி, தாகம் தணித்து கொள்ள விரும்பாத
அலெக்சாண்டர், “வீரர்களே, நான் மட்டும் இந்த தண்ணீரை
பருகினால், சுயநலம் மிக்கவனாகி விடுவேன்.

இன்று மாலைக்குள் ஏதேனும் ஒரு நீரூற்றை கண்டு, எல்லாருமே
தாகம் தணிப்போம்; வேகமாக முன்னேறுங்கள்,” என்று கூறி,
அந்த தண்ணீரை கொட்டி விட்டார்.

அலெக்சாண்டரின் மனிதாபிமானம் மிகுந்த இந்த செயலை கண்ட
வீரர்கள், ‘மன்னர் அலெக்சாண்டருக்காக, எங்கள்
உயிரையும் கொடுக்க தயாராக இருக்கிறோம்’ என்று முழங்கினர்.

விரைவிலேயே எகிப்தை எட்டி பிடித்த படை, பெரிய போர் எதுவும்
இல்லாமலே எகிப்தை வீழ்த்தியது.

அந்த வெற்றியின் நினைவு சின்னமாக, நைல் நதிக்கரை ஓரத்தில்,
‘அலெக்சாண்ட்ரியா’ என்னும் பெயரில் ஒரு பெரிய நகரத்தை
நிர்மாணித்தார் அலெக்சாண்டர்.

அதுவரை நடந்த தொடர்ச்சியான போர்களால், அலெக்சாண்டரின்
உடலில் பலத்த காயங்கள் ஏற்பட்டிருந்தன. அத்துடன் அடிக்கடி
காய்ச்சல் ஏற்பட்டு, உடல்நலமும் குன்ற துவங்கியது.

அதற்கு சிகிச்சை எடுத்து கொள்ள விரும்பிய அலெக்சாண்டர்,
தன் பிரத்யேக வைத்தியனும், ஆருயிர் தோழனுமான பிலிப்பை
அழைத்து, விபரத்தை சொன்னார்.

“நீண்ட நாட்களாகவே தங்களை ஓய்வாக உட்கார வைத்து,
தேவையான சிகிச்சைகளை அளிக்க வேண்டும் என்று
விரும்பினேன். தாங்கள் தான் அதற்கு சம்மதிக்காமல், மும்முரமாக
போரில் இருந்து விட்டீர்கள். இப்போதாவது சிகிச்சைக்கு
சம்மதித்திறீர்களே,” என்று கூறி, சிகிச்சைக்கான மருந்தை
தயாரிக்க துவங்கினான்.

பிலிப் அரண்மனை வைத்தியன் மட்டுமல்ல; அலெக்சாண்டரின்
நெருங்கிய நண்பனும் கூட. தளபதிகள், அமைச்சர்களை கூட
தவிர்த்து, நீண்ட நேரமாக பிலிப்பிடம் பேசி விவாதிப்பது
அலெக்சாண்டரின் வழக்கமாக இருந்தது.

தங்களை காட்டிலும், ஒரு வைத்தியனுடன் மன்னர் நெருக்கமாக
இருப்பதை, அவரது அமைச்சர்கள் விரும்பவில்லை. பிலிப் மீது,
அவர்களுக்கு பொறாமை ஏற்பட்டது. அவனை ஒழித்து கட்ட ரகசிய
திட்டம் தீட்டினர்.

அன்று தான் அலெக்சாண்டருக்கு, பிலிப் மருந்து கொடுத்தாக
வேண்டும். தான் தயாரித்திருந்த மருந்துகளை எடுத்து கொண்டு
அலெக்சாண்டரின் கூடாரத்திற்குள் நுழைந்தான். அவனை
அன்புடன் வரவேற்று அமர வைத்து, அவன் கண்களை ஆழமாக
ஊடுருவி பார்த்த அலெக்சாண்டர், “நீ கொண்டு வந்திருக்கும்
இந்த மருந்து, என் உயிரை காப்பாற்றி விடுமா…” என்று கேட்டார்.

“ஆம்! அதிலென்ன சந்தேகம்…”

“சந்தேகமே இல்லை… சந்தோஷத்தோடு தான் கேட்கிறேன்,”
என்று கூறி, பிலிப் கொடுத்த மருந்தை வாங்கி ஒரே மூச்சில்
பருகிவிட்டு, “நண்பனே, எனக்கு வந்த இந்த கடிதத்தை, படித்து
விட்டேன்; நீயும் ஒருமுறை படித்து பார்,” என்று கொடுத்தார்.

கடிதத்தை வாங்கிய பிலிப், அதைப் படிக்க துவங்கினான்.

‘மாமன்னர் அலெக்சாண்டருக்கு… தங்களால் நாடுகளை இழந்த
மன்னர்கள் கூடி, தங்களை கொல்வதற்கு சதி திட்டம்
தீட்டியிருக்கின்றனர். அதற்கு உடந்தையாக இருப்பவன் உங்கள்
ஆருயிர் தோழன் பிலிப். பாதிக்கப்பட்ட மன்னர்களிடம்,
பெருமளவில் பணத்தை வாங்கிய பிலிப் அவர்களின் திட்டப்படி,
மருந்தோடு விஷத்தையும் கலந்து, தங்களை கொல்ல
திட்டமிட்டிருக்கிறான்.

‘அவன் மருந்துக்கு இரையாகாமல், உங்கள் வாளுக்கு, அவனை
இரையாக்கி விடுங்கள். தங்கள் நலன் நாடும், அமைச்சர்கள்,
தளபதி பார்மீனியோ…’ கடித்தை படித்த பிலிப் அதிர்ச்சி
அடைந்தான்.

“என் மீது இப்படி ஒரு பழியா… நான் கொடுத்தது, மருந்து மட்டுமே,
விஷத்தை அல்ல,” என்று கண்ணீர் விட்டான்.

“கலங்காதே நண்பனே… உன்னை நான் நம்புகிறேன். அதனால்
தான் நீ கொடுத்த மருந்தை பருகினேன்,”

“நான் விஷம் கொடுக்க போவதாக அமைச்சர்கள் கூறியும்,
என் மீது நம்பிக்கை வைத்தீர்களே எப்படி…”

“பெயரில் மட்டுமல்ல, பாசத்திலும் என் தந்தையை போன்றவன்.
அதனால் தான் உன்னை அதிகமாக நேசிக்கிறேன். இப்போது
நீ கொடுத்திருக்கும் மருந்து என்னை கொன்றுவிட்டால், உலகத்தின்
துரோகிகளின் பட்டியலில் உன் பெயர் நிலைத்திருக்கும். மாறாக,
இம்மருந்து என்னை காப்பாற்றி விட்டால், உலகத்தின் நட்பு
பட்டியலில் என் பெயர் நிலைத்திருக்கும்!”

நேரம் கடந்தது. அலெக்சாண்டர் உடலில் புது தெம்பும், புது
மெருகும் கூடியது. நோயின் தீவிரம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக
குறைந்து, சில நாட்களில் பூரண குணம் அடைந்தார்.

அலெக்சாண்டர் – பிலிப் நட்பு, மேலும், வலுவானது. பிலிப்பை பற்றி
தவறாக கருத்து தெரிவித்த அமைச்சர்களையும், தளபதியையும்
கடுமையாக எச்சரித்தார் அலெக்சாண்டர்.

————————————-
சிறுவர் மலர்

 

மாற வேண்டிய மனங்கள்!- சிறுகதை

தஞ்சாவூரில் இருந்து, கண்டியூர் வழியாக,
திருக்காட்டுப்பள்ளி செல்லும் பஸ்சில் பயணித்து,
வரகூரில் இறங்கினேன்;

வரகூர், ஸ்ரீ வெங்கடேச பெருமாள் கோவில் உறியடி
உற்சவம், மிக பிரசித்தம். ஆண்டிற்கு ஒரு முறை,
பெருமாளை தரிசிக்க வந்து விடுவது என் வழக்கம்.

கோவில் சிறியது தான்; ஆனால், கீர்த்தி பெரிது.
பஸ் நிறுத்தத்திலிருந்து, 20 நிமிஷம் நடந்து, கோவிலை
அடைந்தேன்.

குருவாயூர் கோவில் போன்று, இங்கும் ஆண்கள் சட்டை
அணியாமல், வேட்டியுடன் தான் கோவிலுக்குள் செல்ல
முடியும். அதனால், கோவிலுக்கு பக்கத்தில் உள்ள
வீட்டுத் திண்ணையில் அமர்ந்து, கைப் பையை திறந்து
பேன்டிலிருந்து, எட்டு முழம் வேட்டிக்கு மாறினேன்;

பஞ்சாயத்து குழாயில், கை, கால், முகத்தை கழுவி,
நெற்றியில், ஸ்ரீ சூர்ணம் இட்டுக் கொண்டேன். எனக்கு
தெரிந்த, ஆழ்வார் பாசுரங்களை சொல்லியபடி,
கோவிலை நோக்கி நகர்ந்த போது, ”சார்…” என்று
யாரோ அழைக்கும் குரல் கேட்டு, திரும்பினேன்.

முப்பது வயது மதிக்கக்தக்க இளைஞன் ஒருவன்
நின்றிருந்தான்.

”தொந்தரவு செய்யறதுக்கு மன்னிக்கணும்…
என் பெயர் ராமச்சந்திரன்; சுவாமி தரிசனம் செய்ய
வந்தேன். சம்பிரதாயம் தெரியாதுங்கிறதால வேட்டி
கொண்டு வரல; கொஞ்சம் உதவி செய்ய முடியுமா…”
பணிவான குரலில் கேட்டான்.

”அதுக்கென்ன தரேனே…” என்று கூறி, கைப்
பையிலிருந்து, நாலு முழம் வேட்டியும், துண்டும் எ
டுத்துக் கொடுத்தேன்.

உடை மாற்றி வந்தான் ராமச்சந்திரன்; இருவரும்
கோவிலுக்குள் சென்றோம்.
”வாங்கோ… வாங்கோ…” வரவேற்றார் பட்டர்.

அடிக்கடி வருவதால் அவருக்கு பரிச்சயம் ஆகிவிட்டேன்.
கற்பூர ஆரத்தியில், பெருமாளின் அழகில் மனம் லயித்தது.

”வழக்கம் போல, தயிர் சாதம் நைவேத்யம் ஏற்பாடு
செய்யலாமா?” என்றேன், பட்டரிடம்!

”ஓ பேஷா… பக்கத்துல இருக்கிற வேத பாடசாலையில,
தளிகை செய்ற மாமிகிட்ட சொல்லுங்கோ… அரை
மணியில தயார் செய்திடுவா…” என்றார்.

கோவிலுக்கு போனா, ஏதாவது பிரசாதம் நைவேத்யம்
செய்து, வினியோகம் செய்யணும் என்பது, என்
அம்மாவின் வழக்கம்; அதையே, நானும் கடைப்பிடித்தேன்.

”திண்ணையில உக்காருங்கோ; இதோ, அரை மணியில
செய்துடுறேன்,” என்றாள், மாமி.

நானும், ராமச்சந்திரனும், திண்ணையில் அமர்ந்தோம்.
ராமச்சந்திரனின் கண்கள் கலங்கி இருந்தன;
மனபாரத்தால், வாடி இருந்தது, முகம்.

”என்னப்பா ஏன் வாடிப் போய் இருக்கே… பெருமாளை
தான் சேவிச்சாச்சே… எல்லாம் நல்லதே நடக்கும்;
கவலைப்படாத…” என்று ஆறுதல் சொன்னேன்.

சில நிமிடங்கள் மவுனமாக இருந்தவன், ”உங்ககிட்ட
சொல்றதுக்கு என்ன சார்… எனக்கு பெண் குழந்தை
பிறந்து, மூணு மாசம் ஆச்சு; இன்னும் போய் பாக்கலே…”
என்றான், கண் கலங்க!

”ஏன்… என்ன ஆச்சு?” என்றேன், அதிர்ச்சியுடன்!

”என் மனைவிய விவாகரத்து செய்துடலாம்ன்னு,
எங்கம்மா சொல்றாங்க. அப்பா இல்லாத என்னை
கஷ்டப்பட்டு வளர்த்து, ஆளாக்கியிருக்காங்க.
அவங்கள மீறி, என்னால ஒண்ணும் செய்ய முடியாது.

என் நண்பன் தான், ‘வரகூர் போயிட்டு வா; தெளிவு
கிடைக்கும்’ன்னு சொன்னான். அதான் வந்தேன்,”
என்றவன், தன் குடும்ப விஷயங்களை என்னிடம்
பகிர்ந்து கொண்டான்…

கல்லூரியில் விரிவுரையாளராக பணியாற்றுகிறான்,
ராமச்சந்திரன். காலேஜ் பக்கத்தில், தாம்பரத்தில்,
சிறிய ப்ளாட்டில் வாசம்; பேங்க் லோன் போட்டு
வாங்கினது; வீட்டில், அவன் அம்மாவுடன், இலவச
இணைப்பாக, கணவனை இழந்த அத்தை. அம்மாவும்,
அத்தையும், பல பெண்களை தட்டி கழித்தப் பின்,
ஒருவழியாக, ரம்யாவை ராமச்சந்திரனுக்கு
திருமணம் செய்து வைத்தனர்.

மென்பொருள் நிறுவனத்தில் அவளுக்கு வேலை;
நல்ல சம்பளம்.

ரம்யாவுக்கு, டைடல் பார்க்கில் ஆபீஸ்; கம்பெனி பஸ்
உண்டு. அலைச்சலும், வேலை அழுத்தமும் சேர்ந்து,
வீட்டுக்கு வரும் போது, படுத்து தூங்கினால் போதும் எ
ன்ற நிலை அவளுக்கு!

காலையில், ஏதாவது வீட்டு வேலை செய்தாலும்,
மாலையில் ஒன்றும் செய்ய முடியாது; சில நாட்கள்,
அலுப்பில் இரவில் சாப்பிடக் கூட மாட்டாள்.

இது, இரண்டு, ‘சீனியர் சிட்டிசன்’களுக்கும்
பிடிக்கவில்லை. ‘எல்லாம் மருமகள் செய்வாள்; நாம்
சீரியல் பார்த்தபடியே பொழுது போக்கலாம்…’
என்று, கனவு கண்டவர்களுக்கு, ஏமாற்றம்.

சிறிய வாக்குவாதங்கள், பேதங்கள் சண்டையில்
முடிந்தது. அத்தையும், அம்மாவிடம், ரம்யாவை பற்றி
போட்டுக் கொடுத்தபடியே இருந்தாள். ராமச்சந்திரன்
நிலை, இருதலை கொள்ளி எறும்பு போல ஆனது.

இந்நிலையில், தாய்மை அடைந்தாள், ரம்யா. வேண்டாத
மருமகள் என்பதால், சீர், செனத்தி கேட்டு வம்புகள்
செய்ய, ஒருநாள் பதிலடி கொடுத்தாள் ரம்யா.

அவ்வளவு தான்… ‘விவாகரத்து செய்துடு… நானா, அவளா
முடிவு செய்துக்கோ…’ என்று இரட்டை நாயனம் ஒலிக்க,
ராமச்சந்திரனின் சமாதான முயற்சிகள் அத்தனையும்
வீணாகின.

பிறந்த வீட்டுக்கு சென்று விட்டாள் ரம்யா. குழந்தை
பிறந்த தகவல் சொல்ல வந்த அவளின் அப்பாவை
அவமானப்படுத்தி அனுப்பினர், இரண்டு கிழவிகளும்!

விவாகரத்து நோட்டிஸ் அனுப்பவில்லை ராமச்சந்திரன்;
அனுப்பியதாக பொய் சொல்லி விட்டான். குழந்தையை
பார்க்க, போக தைரியம் இல்லை.

இதையெல்லாம் அவன் கூறக் கேட்ட போது, மனசுக்கு
கஷ்டமாக இருந்தது.
”தப்பா நினைச்சுக்காதே… நான், சில கேள்வி கேட்கலாமா…”
”பெரியவர் நீங்க; தாராளமா கேளுங்க.”
”உங்க அத்தைக்கு குழந்தைகள் இல்லயா?”

”ஒரே பையன்; அமெரிக்காவில் நல்ல வேலையில
இருக்கான். திருமணமும் ஆகிருச்சு. ‘கடல் கடந்து போக
மாட்டேன்… முதியோர் இல்லத்துக்கும் போக
மாட்டேன்’னு அடம்பிடிக்கிறாங்க, அத்தை.
பையன், நிறைய பணம் அனுப்புறான்; எப்பவாவது வந்து
பாத்துட்டு போவான்.”

”அத்தை, வீட்டு செலவுக்கு பணம் ஏதாவது
கொடுக்கிறாங்களா…”
”வாங்க கூடாதுன்னு சொல்லிட்டாங்க, அம்மா.
சிறு வயதிலிருந்தே, அவங்க ரெண்டு பேரும் பிரண்ட்சுக.”

அவனுக்கு, சில ஆலோசனைகள் சொன்னேன். பின்,
பிரசாதம் வினியோகம் முடிந்து கிளம்பினேன். போன்
நம்பரோ, விலாசமோ வாங்கிக் கொள்ளவில்லை.
ஒரு ஆண்டுக்கு பின் —

பெருமாளின் திவ்ய தரிசனத்துக்கு, கோவிலுக்கு வந்திருந்த
நான், கண்களை மூடி, அவன் அழகு திருக்கோலத்தை
மனதில் தியானித்தேன்.

தீப ஆரத்தியை கண்களில் ஒற்றியபடியே, எதிர்வரிசையில்
பார்த்தால், ஒன்றே கால் வயது பெண் குழந்தையுடன்,
ராமச்சந்திரன்! ரோஜா புஷ்பம் போல சிரித்தது, குழந்தை;
பக்கத்தில் ரம்யா.

கண்ணீருடன் கை கூப்பினர், நன்றி சொல்லும்
பாவனையில்!
வழக்கம் போல், வேத பாடசாலையில் பிரசாதம் தயாரிக்கச்
சொன்னோம். நான் தயிர் சாதம்; ராமச்சந்திரன் சர்க்கரை
பொங்கல்.

ரம்யாவும், ராமச்சந்திரனும் நமஸ்காரம் செய்தனர்.

”மாமா… நீங்க தான் எனக்கு…” என்று ஆரம்பித்த ரம்யாவை
தடுத்து, ”எல்லாம் வரகூர் பெருமாள் அனுக்ரஹம்,” என்று
கூறி, குழந்தையை தூக்கினேன். அது, என் வழுக்கை
தலையை தடவி, கள்ளமில்லாமல் சிரித்தது.

”அம்மா வரலை?”
”முழங்கால் வலி; நீங்க போயிட்டு வாங்கன்னு சொல்லிட்டா,”
என்றவன், ”சார் நீங்க சொன்னபடி செஞ்சேன்; அத்தையோட
பையன் கிட்ட நாசூக்கா பேசி, அவங்கள அமெரிக்கா
அனுப்பிட்டேன்.

அம்மாவிடம், ‘இந்த ப்ளாட் வாஸ்துப்படி இல்ல’ன்னு பொய்
சொல்லி, வீட்டை வாடகைக்கு விட்டு, ரம்யா அலுவலகத்துக்கு
போய் வர வசதியாய், அவள் அலுவலகத்துக்கு பக்கத்துல
வீடு பார்த்து, ‘ஷிப்ட்’ செஞ்சேன்.

”ரம்யா திருச்சியில பிறந்த வீட்டில் இருந்த போது, கோவிலுக்கு
போவோம் என்று சொல்லி, அம்மாவ கூட்டிட்டு, திருச்சி
போனேன். கோவிலுக்கு போன பின், ரம்யா வீட்டுக்கு
போனோம்.

முன்னாடியே, நாங்க வரப் போறதா அவளுக்கு, ‘இ – மெயில்’
அனுப்பியிருந்ததால, அவங்க வீட்டுல அம்மாவுக்கு
ராஜோபசாரம். குழந்தை, பாட்டி ஜாடைன்னு சொன்னதும்,
அம்மாவுக்கு பரம சந்தோஷம். நல்ல பொண்ணை
படுத்திட்டோம்ன்னு சொல்லிச் சொல்லி, மாஞ்சு போய்ட்டாங்க.

”இப்ப எல்லாரும் சந்தோஷமா இருக்கோம்; ‘மனைவி
வேலைக்கு போனா, கணவனும் உறுதுணையா எல்லா
வேலையிலும், ‘ஷேர்’ செய்துக்கணும். இந்த காலத்தில்,
பெண்கள் வேலைக்கு போறது தவிர்க்க முடியாதது;
அதுக்கு ஏத்தாப்போல எல்லாரும் மாறணும்’ன்னு நீங்க
சொன்னது போல, இப்ப நானும், ரம்யாவுக்கு உதவி
செய்றேன்;

அம்மா குழந்தையை பாத்துக்கறா; முடிஞ்ச வேலையும்
செய்றா. எல்லாம் உங்க, ‘அட்வைஸ்’ தான்.”

மறுபடியும் நமஸ்காரம் செய்தனர்.
எனக்கு பரம சந்தோஷம்.
யாருடைய விவாகரத்து பற்றியாவது கேள்விப்படும்
போது, வருத்தமாகவும், காலம் இன்னும் முழுமையாக
மாறவில்லையோ என்ற சந்தேகமும் வரும்.

இப்போது, என்னால் சிறிய புரிதலை ஏற்படுத்த
முடிந்ததை நினைத்து மனம் ஆனந்தப்பட்டது.

பெருமாளை சேவித்து, அவர்களிடமிருந்து விடை பெற்ற
போது, நாவில், சர்க்கரைப் பொங்கல் இனித்தது.

————————–

எஸ்.கோபால கிருஷ்ணன்
வாரமலர்

 

மாற வேண்டிய மனங்கள்!- சிறுகதை

வித்தைக்காரன்!

E_1499311063.jpg

முகலாய மன்னர் அக்பரின் அரசவைக்கு, வித்தைக்காரன்
ஒருவன் வந்தான்.

”அரசே! நான் ஒரு வித்தைக்காரன். எனக்கு தெரிந்த
வித்தைகளை தங்கள் முன் செய்து காட்ட விரும்புகிறேன்,”
என்றான்.

”என்ன மாதிரியான வித்தைகள் செய்வாய்… மந்திர, தந்திர
வித்தைகள் தெரியுமா…” என்று வித்தைக்காரனிடம் கேட்டார்
அக்பர்.

”அரசே, எனக்கு மந்திரமும் தெரியாது; மாயமும் தெரியாது.
பறவைகளை போலவும், மிருகங்களை போலவும் நடித்து
காட்டுவேன்,” என்றான் வித்தைக்காரன்.

”சரி, நாளை மாலையில், அரண்மனை பூங்காவை ஒட்டியுள்ள
மண்டபத்தில், உன்னுடைய வித்தைகளை செய்து காட்டு…”
என்றார் அக்பர்.

மறுநாள்

அரண்மனை பூங்காவை ஒட்டியுள்ள திறந்தவெளி மண்டபத்தில்,
தனக்கு தெரிந்த வித்தைகளை செய்து காட்டினான் வித்தைக்காரன்.

முதலில், சேவலை போல கூவினான். உண்மை சேவல் எப்படி
கூவுமோ அதை போலவே செய்து காட்டினான். வித்தையை காண
வந்தவர்கள் கைதட்டி ஆரவாரம் செய்தனர்.

அதன் பின், பூனையை போல கத்தினான்; நாயை போல
குரைத்தான். ஒரு நாய், மற்றொரு நாயை கண்டதும் எவ்வாறு
குரைக்குமோ, அதை போல் குரைத்து காட்டினான்.

அனைவரும் வித்தைக்காரனின் திறமையை கண்டு, வியப்படைந்து,
மகிழ்ச்சி பெருக்கால், கைதட்டி ஆரவாரம் செய்தனர். பீர்பல்
மட்டும் பேசாமல் பார்த்து கொண்டிருந்தார்.

முடிவில் வித்தைக்காரன், காளை மாடு போல் நடிக்க ஆரம்பித்தான்.
அசல் காளை மாடு எவ்விதம் நடக்குமோ அவ்விதமே நடந்து
காட்டினான்.

அச்சமயம், சிறு கல்லை எடுத்து வித்தைக்காரனின் முதுகில்
எறிந்தார் பீர்பல்.

இதை பார்த்த அக்பர், ”சுத்தப் பைத்தியக்காரனாக இருக்கிறாயே…
எவ்வளவு அருமையான வித்தைகளை செய்கிறான். அதை
ரசிக்காமல், ‘உம்’ மென்று உட்கார்ந்திருந்தாய்… இப்போது,
வித்தைக்காரன் முதுகில் கல்லை எறிகிறாய். இது என்ன
பைத்தியக்காரத்தனம்…” என்று கடிந்தார்.

”அரசே, வித்தைக்காரன் செய்த வித்தைகளை நானும் பார்த்தேன்.
அவை ஒன்றும் என் மனதுக்கு பிடிக்கவில்லை. எல்லா
வித்தைக்காரர்களும் செய்து காட்டுகிற வித்தைகளை தான்,
இவனும் செய்கிறான் என்று நினைத்தேன்.

ஆனால், அவன் முதுகில் கல்லை விட்டெறிந்தபோது, அவன் ஒரு
வித்தையை செய்தான். நீங்கள் ஒருவரும் அதை கவனிக்கவில்லை;
நான் கவனித்தேன். உண்மையிலேயே இவன் ஒரு சிறந்த
வித்தைக்காரன் தான்,” என்றார் பீர்பல்.

”அப்படியா! நீ அவன் முதுகில் கல்லை விட்டெறிந்ததும், வித்தை
செய்து காட்டினானா… அது என்ன…” என்று ஆவலுடன் கேட்டார்
அக்பர்.

”அரசே, காளை மாடு போல் நடந்ததை நீங்கள் பார்த்து ரசித்தீர்கள்.
ஓடியாடி, தலையால் முட்டுவதை போல் நடித்த போது, நீங்கள்
கைதட்டி மகிழ்ந்தீர்கள். அவ்வாறு வித்தைகள் செய்யும் போது,
அவன் முதுகில் சிறு கல்லை விட்டெறிந்தேன்.

”அப்போது, கல்பட்ட இடத்தை மட்டும் சுழித்துக் காட்டினான்.
மாடுகளின் மேல் கல்லை விட்டெறிந்தால், அவை, கல்பட்ட
இடத்தை மட்டும் சுழித்து காட்டும். அதை போல, செய்து காட்டிய
இந்த வித்தைக்காரன் உண்மையிலேயே மிக சிறந்த
வித்தைக்காரன் தான்,” என்றார் பீர்பல்.

பீர்பல் சொல்வதை அறிவதற்காக, ஒரு சிறு கல்லை எடுத்து
வித்தைக்காரன் முதுகில் எறிந்தார் அக்பர். முதுகில் கல் பட்டதும்,
மாடு போல் நடித்து கொண்டிருந்த வித்தைக்காரன், கல்பட்ட
இடத்தை மட்டும் சுழித்து காட்டினான்.

வித்தைக்காரனின் திறமையை கண்ட அக்பர், நிறைய பரிசுகள்
அளித்து மகிழ்ந்தார். அதே சமயத்தில், வித்தைக்காரன்
திறமையை பரிசோதித்து பார்த்த பீர்பலுக்கும், பரிசுகள்
கொடுத்து பாராட்டினார்.

——————————-

சிறுவர் மலர்

 

ஜான்சிராணியை பின்தொடரும் காதல்

14.jpg

 

காந்திமதி காற்றில் சிக்கிய பலூன் போல் வெடவெடத்தாள்.
உள்ளங்கைகள் பிசுபிசுத்திருந்தன. பிடி கிடைக்காமல்
அந்தரத்தில் தொங்கிய கால்களின் கனம் அவளைக் கீழ்
நோக்கி இழுப்பது போலிருந்தது.

‘‘காந்தி பயமா இருந்தா கண்ண மூடிக்கோ. ரொம்ப பயமா
இருந்தா வாயத் தொறந்து கத்திருடி. எல்லாரும் அப்படித்தான்
சத்தம் போடுவாவோ!” என்றாள் அருகில் அமர்ந்திருந்த ராதா.

காந்திமதி கண்களை மூடிப் பார்த்தாள். தலை மட்டும் தனியாகச்
சுழன்றது. உடனேயே கண்களை அகலத் திறந்து வைத்துக்
கொண்டாள். ராட்சத ராட்டினத்தின் ஒவ்வொரு இருக்கையும்
மெதுவாக நிரப்பப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது. காந்திமதி அமர்ந்திருந்த
இருக்கை உச்சிக்குச் சென்றது. அங்கிருந்து மொத்த பொருட்காட்சியும்
சிறிதெனப்பட்டது.

கீழ் நோக்குகையில் தன்னையும் மீறி குதித்துவிடுவோமோ என்கிற
பயம் வந்து புரட்டியது.

‘‘காந்தி… நெல்லையப்பர் கோயில் உச்சி தெரியுது பாரேன்!”
என்றாள் ராதா உற்சாகமாக. “வாய மூடுடி…’’ காந்திமதிக்கு வயிறு
கனத்தது. சிறுநீர் முட்டியது. சும்மா இருந்தவளைப் பேசிப் பேசி
ராட்டினத்தில் ஏற வைத்த ராதாவையும் நொடி நேரம் தனக்குள்
ஏற்பட்ட நப்பாசையையும் கெட்ட வார்த்தை என்று நம்பிய ஒரு
வசவால் திட்டிக் கொண்டாள்.

“முருகா… நல்லபடியா கீழே இறக்கி விடுப்பா. திருச்செந்தூர் வந்து
உன்னப் பாக்கேன்…” கைகூப்பினாள் திருச்செந்தூர் இருப்பதாக
நம்பிய ஒரு திசையை நோக்கி. ராட்டினம் மெதுவாகச் சுற்றத்
தொடங்கி வேகமெடுக்க, காந்திமதியின் வயிறும் இழுக்கத்
தொடங்கியது. ராதா ஏதேதோ சொல்லி சத்தம் போட்டாள்.

‘பாவி மேல வந்து சரியுதாளே’ என்று ராதாவைத் திட்டிக்கொண்டே
கம்பியை இறுக்கமாகப் பிடித்துக் கொண்டாள். தானும் கத்தலாம்
என்றால் காற்றுப்பட்டு உதடுகள் காய்ந்து ஒட்டிக் கிடந்தன.

இதற்கு மறுநாளிலிருந்துதான் தெருமுனையில் கண்ணாடி போட்ட
அவன் தட்டுப்பட்டான். இருவரும் பள்ளிக்கூடத்திற்கு போகும்போதும்
வரும்போதும் சைக்கிளில் உருண்டுகொண்டு பின்னாலேயே வந்தான்.
நின்றான். போனான்.

இரண்டு நாட்கள் கதை இப்படியே போனது. மூன்றாம் நாள் மாலை
ரயில்வே ஸ்டேஷன் சாலையில் வைத்து காந்திமதியை பேர் சொல்லி
அழைத்தான். ‘‘சொன்னேம்லா…. அவன் ஒன்னத்தான் பாக்கான்னு’’
என்றாள் ராதா காந்திமதியிடம் மெதுவாய். அவன் சைக்கிளை
வேகமாக உருட்டியபடியே காந்திமதியை நெருங்கினான்.

‘‘இந்த லெட்டரை உன் பிரெண்ட் கிட்ட கொடுத்துரு…’’ என்று
ராதாவிடம் கொடுத்தான். ஒரு நொடி காந்திமதியைப் பார்த்து
கண்களால் ஏதோ சொல்ல வந்து முடியாமல் விசித்திர முழியோடு
போனான்.

காந்திமதிக்கு படபடப்பாய் வந்தது. முதன்முதலாக அவளுக்கு வருகிற
காதல் கடிதம். தெரிந்தால் கசாப்புதான். வீட்டில் அன்று எல்லாமே
கோணலாகப் பட்டது.

அப்பா அடிக்கடி இவளது அறைக்குள் வந்து எதையோ தேடிவிட்டுப்
போனார். அண்ணன்காரன் அவளுடைய பள்ளிக்கூடப் பையினை
எடுத்து ஒருமாதிரிப் பார்த்து உதறிவிட்டு இடம் மாற்றி வைத்தான்.
எப்போதும் போல் இல்லாமல் கடந்து போகையிலெல்லாம்
அம்மாவின் தலை தொங்கியிருந்தது. யாரும் எதுவும் பேசவு மில்லை.
இரவு தூக்கத்திற்குப் பதில் துக்கம் வந்தது.

நல்லவேளையாக கடிதம் ராதாவிடமே இருந்தது.  மறுநாள் காலையில்
பள்ளிக்கூடம் அழைத்துப்போக ராதா சீக்கிரமாகவே வந்துவிட்டாள்.
யாருமற்ற வகுப்பறையில் எச்சரிக்கையுடன் கடிதம் பிரிக்கப்பட்டது.

ரகசியப் பேச்சுக்குத் தருவது போல குரலை மாற்றிக் கொண்டு
ராதா வாசித்தாள்.

‘அன்புள்ள காந்திகுட்டிக்கி…. வாழ்க்கையில ஒரு பொண்ணக் கட்டினா
அவ தைரியசாலியா ஜான்சிராணி மாதிரி இருக்கணும்னு நெனச்சேன்.
அப்படித்தான் நீ இருக்கே. உன்னை முதமுதலா பொருட்காட்சியிலதான்
பாத்தேன். எல்லாரும் ஜெயின்ட்வீலுல பயத்துல உக்காந்துருந்தாங்க.
நீ என்னா தைரியமா இருந்தே.

உன் பிரெண்ட் இருக்காளே பயந்தாங்குளி, அவ கத்துனா…
அப்பவும் நீ அமைதியாத்தான் இருந்தே. உன்னை எனக்கு பிடிச்சிருக்கு.
உன் பதிலை சீக்கிரம் சொல்லு. இப்படிக்கு உனது வருங்கால கணவன்
செந்தில் விஜய்’

ராதா கடிதத்தை படிக்கும்போதே கடுப்பானாள். முடித்ததும் ரொம்ப
சிரித்தாள். ‘‘அவம் பேருக்குப் பக்கத்துல ஒரு தோசச் சட்டுவம் படம்
போட்டுருக்காம்.

அத நீ ரோஜாப்பூனு நினைச்சுக்கிடுவியாம்…’’ என்று கடிதத்தைத் தட்டி
இன்னும் பலமாய் சிரித்தாள். ‘‘நீ ஏம்ட்டி இப்படி சிரிக்கே. எனக்கு
சிரிப்பே வரல…” என்றாள் காந்திமதி எரிச்சலுடன்.

“ஆமாமா… ஜான்சி ராணில்லாம் சிரிக்கக் கூடாதுல்லா!” என்றவள்
கையை உருட்டி “ஜெயின்ட் வீலுல இருந்து எறங்குனதும் ஓடிப் போயி
வாந்தி எடுத்தியே… அத அவன் பாக்கல பாத்தியா?” என்று கன்னத்தில்
கை வைத்தாள்.

“எங்கப்பாவுக்கு தெரிஞ்சதுன்னா என்னைய ஸ்கூலுக்கே அனுப்ப
மாட்டாரு. எங்கண்ணன் என்னையத் தொலைச்சிருவான்…”
காந்திமதியின் குரல் அடைத்தது. மறுநாள் பள்ளிக்கூடத்தின் அருகே
உள்ள கடையில் அவன் நின்று கொண்டிருந்ததை ராதாதான் முதலில்
பார்த்து காந்திமதியிடம் சொன்னாள்.

அவன் இவர்களைப் பின்தொடரத் தொடங்கினான். சரியாக
அவனுக்கும் இவர்களுக்குமிடையில் பத்தடி தூரமே இருந்தது.

அந்த இடைவெளியில் ஞானம் மிஸ் நடந்து வருவதை காந்திமதி தனக்கு
முன்பாக விழுந்த நிழலின் வழி உணர்ந்து கொண்டாள். ஞானம் மிஸ்
மட்டும் இதைக் கண்டுபிடித்துவிட்டால் பிரேயர் ஹாலில் வைத்து
மானத்தை வாங்கிவிடுவாள். காந்திமதிக்கு அவஸ்தையாக இருந்தது.
ஸ்டேஷன் சாலை நெருங்கும்போது ராதாவே பேசுவதை தன்னிச்சையாக
நிறுத்திக் கொண்டாள்.

ஏதோ நடக்கப்போகிறது என்று காந்திமதியின் உள்ளுணர்வு அழுத்தியது.
சைக்கிள் மிகவேகமாக இவர்களை நோக்கி வந்தது. ‘நாசமாப் போவான்’
என்று நினைப்பதற்குள்ளாகவே அவன் சக்கரங்கள் மணலில் தெறிக்க
வந்து நின்றான். சத்தத்தில் சாலையில் போய்க் கொண்டிருந்த ஓரிருவர்
திரும்பிப் பார்த்தனர். ‘‘இந்தப் பாரு சும்மா உம் பின்னாடி சுத்த முடியாது.

நாளைக்கு பதில் வரணும். வரல்லே… அப்புறம் நான்…” என்று ஏதோ
சொல்ல வந்து, “சொல்லிட்டேன்…” என்று நிறுத்தினான். சுற்று வழியில்
வீட்டுக்குப் போகலாம் என்று மறுநாள் ராதாதான் யோசனையைச்
சொன்னாள். வீடு போய்ச் சேர கூடுதலாய் கால்மணி நேரமாகும்.
பரவாயில்லை. அவனிடம் இருந்து தப்பித்தால் போதும் என்று
காந்திமதிக்குப் பட்டது.

பஜாரைச் சுற்றி வரும்போது படபடப்போடவே இருந்தாள்.
சட்டென ராதா கையைப் பிடித்தாள். ‘‘ஏட்டி அவன் இங்கேயும்
வந்துட்டான்!” காந்திமதியின் கால்கள் மரத்துக் கொண்டன. எதிரில்
சைக்கிளில் வந்து கொண்டிருந்தான். சுற்றிலும் உள்ளவர்களில் தன்
வீட்டிற்குத் தெரிந்தவர்கள் யாரேனும் இருப்பார்கள் என்று திடமாகப்
பட்டது.

நெருங்கி வந்தவன் இரண்டு முறை திகிலூட்டும்படி சைக்கிள் மணியை
அடித்தான். காந்திமதியால் அதற்கு மேல் முடியவில்லை. தலை சுற்றுவது
போல இருந்தது. சாலையில் சரிந்து உட்கார்ந்து விட்டாள். சட்டென்று
நான்கைந்து பேர் இவர்களைச் சூழ்ந்து கொண்டனர்.
கூட்டம் சேருவதைப் பார்த்ததும் சைக்கிளில் வந்தவன் ஸ்தம்பித்தான்.

அப்படியே சைக்கிளோடு பின்னகர்ந்து காணாமல் போனான். ஒருவன்
காந்திமதிக்கு பக்கத்து கடையில் இருந்து குடிக்கத் தண்ணீர் வாங்கித்
தந்தான். கொஞ்சம் பரவாயில்லை போல இருந்தது. ராதா காந்திமதியை
நடத்திக் கூட்டிச் சென்று கொண்டிருந்தாள்.

“கூட்டத்தைப் பார்த்ததும் அவன் ஓடியே போயிட்டான். இனி தெசப்
பக்கம் வரமாட்டான். இவனுக்கெல்லாம் ஜான்சிராணி கேக்குது..?”
என்ற ராதா தன்னிச்சையாகத் திரும்பிப் பார்த்தாள்.

தண்ணீர் வாங்கித் தந்தவன், ‘‘இனிமே போய்க்கிடுவீங்கல்லா?”
என்றான். ராதா தலையசைத்தாள். மறுநாள் பள்ளிக்கூடத்தில் இருந்து
திரும்பும்போது மோட்டார் சைக்கிள் சத்தம் சம்பந்தமில்லாமல் கேட்பது
போலத் தோன்ற, இருவரும் திரும்பிப் பார்த்தார்கள்.

அதில் அமர்ந்திருந்தவன் பளிச்செனத் தெரிந்தான். தலைமுடியை
வேண்டுமென்றே கலைத்து விட்டிருப்பான் போல.

காந்திமதி யோசனையாகக் கேட்டாள், “இவன் நேத்து தண்ணீ வாங்கித்
தந்தவன் தானே?” “அதே கொரங்குதான்!” அவன் ‘ஹலோ’ என்று
அழைத்தான். ராதா திரும்பினாள். “உங்க பிரெண்ட் கூட பேசணும்…”
என்றான். ‘‘என்னைய என்னன்னு நினைச்சிருக்கீங்க…” என்று
சட்டென ராதா சொல்லப்போக, காந்திமதி ராதாவின் கைகளைப் பிடித்து
இழுத்தபடி வேகமாக அங்கிருந்து நடந்து போனாள்.

“பாத்தியா காந்தி… ராத்திரியோடு ராத்திரியாப் போயி புதுத்துணில்லாம்
வாங்கிப் போட்டுட்டு வந்திருக்கான். என்ன பேசணும்னு கேட்டுருவமா?”
காந்திமதி ஓடாத குறைதான். சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு கேட்டாள்,
“இவனை எப்படி சமாளிக்கப் போறோம்?” “இவன் என்ன?
எலிகாப்டர்லலாம் கூட வருவானுக, அவனுவளயே சமாளிப்போம்… வாடி!”

முக்குத் திரும்பியதும் ஒரு சந்தேகமாக திடீரென்று ராதா கேட்டாள்,
“இந்த ஊர்லயே நாமதான் அழகா இருக்கோமோட்டீ!” காந்திமதிக்கு
சிரிப்பு வந்தது.

————————————————–
குங்குமம்

காக்கைச் சிறகினிலே

8.jpg

 

அதற்குள் அப்படியொன்று இருக்குமென்று சத்தியமாக
எதிர்பார்க்கவே இல்லை. அதன் விளைவாக நடந்த
அத்தனை நிகழ்வுகளையும் நினைவுக்கு கொண்டு வந்து
போட்டது, மைக்கேல் சாரை, அவரின் மனைவியோடு
எதிர்கொள்ள நேர்ந்த இந்த மாலைப் பொழுது. தம்பதி
சமேதராய் எதிரில் கடந்து போனவருக்கு என்னை
அடையாளம் தெரியவில்லை. அருகில் போய்
அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டிருக்கலாம்.

பதினைந்து வருடங்களுக்கு முன், தன் வீடே பழியாய்க்
கிடந்தவனை, இப்போது அவருக்கு நினைவில் இருக்குமா?
அப்போது ஏழாவது படித்துக் கொண்டிருந்தேன்.

மைக்கேல் சார் எங்கள் பள்ளிக்கு வந்திருந்த புது
ஹெட் மாஸ்டர். சொந்த ஊர் காஞ்சிபுரம் பக்கம் ஒரு
கிராமம். வேலையில் சேர்ந்த புதிதில் சென்னைக்கு
தினமும் பஸ்சில் வந்து போய்க் கொண்டிருந்தார்.

‘தில்லு முல்லு’ படத்தில் வரும் ரஜினிக்கு மீசை வைத்த
மாதிரி இருப்பார். எப்போதும் வெள்ளை பாண்ட்
வெள்ளை முழுக்கை சட்டையுடன் பளபளக்கும் பெல்ட்
ஒன்று அணிந்துதான் அவரை பெரும்பாலும் காணமுடியும்.

விரைப்பான முகம். கண்கள் மட்டும் எப்போதும் சிரித்துக்
கொண்டிருக்கும். அந்த சிரிப்புதானா நடந்த
அத்தனைக்கும் காரணமென்று சொல்லத் தெரியவில்லை.

தினமும் வந்து போவது முடியாமல், வீடொன்று
வாடகைக்கு எடுத்து தங்க அவர் தேர்ந்தெடுத்தது,
எங்களுக்கு அடுத்த வீட்டை. எப்படி அவர் வீட்டோடு
ஒன்றிப் போனேன் என்பது இப்போது சரியாய்
நினைவில் இல்லை.

ஸ்கூல் முடிந்து வீட்டுக்கு வந்து பையைப் போட்டுவிட்டு
சார் வீட்டுக்குப் போவேன். திரும்பி வர ராத்திரி எட்டு
மணிக்கு மேல் ஆகும்.

எங்கள் பள்ளி எட்டாவது வரை மட்டுமே இருந்த ஒரு
நடுநிலைப் பள்ளி. மைக்கேல் சார் ஏழாவதுக்கும்
எட்டாவதுக்கும் வரலாறு பாடம் மட்டும் எடுப்பார்.

படித்து முடித்தபின் அவரைப் போல் ஆகவேண்டுமென்று
நான் உட்பட நிறைய பேர் ஆசைப்பட்ட அளவுக்கு அவர்
பாடம் சொல்லித் தருவது அத்தனை சுவாரசியமாக
இருக்கும்.

பேச்சுப் போட்டியில் முதலாவதாக வந்ததற்காக
மைக்கேல் சார் கையால் திருக்குறள் புத்தகமொன்றை
நான் பெறும் புகைப்படத்தை இப்போதும் என் வசம்
வைத்திருக்கிறேன்.

இப்போதென்றால் இந்த இருபத்தாறு வயதில். அதை விட
மைக்கேல் சார் உபயத்தில் ரேடியோ ஸ்டேஷன் போய்
வந்த கதைதான் ரொம்ப தமாசான விஷயம்.

இப்போது நினைத்தால் தமாசாகத் தோன்றும் விஷயம்,
அப்போது அதிகம் சோகப்படுத்திய ஒன்று.

நீங்கள் ரேடியோவில் ஞாயிற்றுக்கிழமை மதிய நேரத்தில்
ஒளிபரப்பாகும் ‘சிறுவர் சோலை’ நிகழ்ச்சியைக்
கேட்டதுண்டா? அதில் நாமும் ஒருநாள் பேசுவோமென்று
நினைத்ததுண்டா? அன்றுவரை, அதாவது மைக்கேல்
சார் எங்கள் பள்ளிக்கு வரும் வரை, வெளியே ஏதாவது
சுற்றுலா கூட்டிப் போவதென்றால் பெரும்பாலும்
மகாபலிபுரம், வண்டலூர் ஜூ அல்லது முதலைப் பண்ணை
இப்படித்தான் இருக்கும்.

ஒருநாள் சுகுணா டீச்சர் வந்து, ‘‘ரேடியோ நாடகத்துல
நடிக்க யாருக்கெல்லாம் இன்டரஸ்ட் இருக்கோ, கை
தூக்குங்க…’’ என்றார். ஒன்றும் புரியாமல் நாங்கள்
ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து விழிக்க ஆரம்பித்தோம்.

பின் அவரே ஞாயிற்றுக்கிழமை தோறும் வெளிவரும்
சிறுவர் சோலை நிகழ்ச்சி பற்றி சொன்னார்.

நன்றாகப் படிப்பவன் என்ற வகையில் என் பெயர்
டீச்சராலேயே சேர்க்கப்பட்டது. அதற்கு இரண்டொரு நாள்
கழித்து நாடகத்திற்கான ஒத்திகை ஆரம்பிக்கப்பட்டது.

சுகுணா டீச்சரும் டிராயிங் மாஸ்டர் முருகேசன் சாரும்
எப்படி எல்லாம் பேச வேண்டும் என்று சொல்லிக் கொடுக்க,
திருப்பித் திருப்பி அந்த வசனங்களை நாங்கள் சொல்லிப்
பார்ப்போம். அவ்வப்போது மைக்கேல் சார் அங்கு வந்து
பார்வையிடுவார். அந்த ரேடியோ நிகழ்ச்சி அவரால்
ஏற்பாடாகி இருந்தது.

இரண்டு வார ஒத்திகைக்குப் பிறகு ரிகர்சலுக்காக ரேடியோ
ஸ்டேஷன் போவோம் என்று சொல்லியிருந்தார் சுகுணா
டீச்சர். ஒரு சனிக்கிழமை அன்று நாங்கள் எட்டு பேரும்,
சுகுணா டீச்சர் மற்றும் முருகேசன் சார் சகிதம் கிளம்பி
பஸ் ஸ்டாண்ட் வந்து சேர்ந்தோம்.

எங்களுக்கு முன்னதாகவே மைக்கேல் சார் அங்கு நின்று
கொண்டிருந்தார். எல்லோரும் பல்லவன் பஸ் பிடித்து,
தங்கசாலை பஸ் நிறுத்தத்தில் வந்து இறங்கினோம்.

அங்கிருந்து இன்னொரு பஸ் பிடித்து ரேடியோ ஸ்டேஷன்
போக வேண்டுமென்று சுகுணா டீச்சர் சொல்லிக்
கொண்டிருந்தார். அதுவரை அமைதியாக வந்து
கொண்டிருந்த நான், ‘உவ்வே…’ என்ற சத்தத்துடன் வாந்தி
எடுக்க ஆரம்பித்தேன். அதுவரைக்கும் அவ்வளவு தூரம்
நான் பஸ்ஸில் பயணம் செய்ததில்லை.

முருகேசன் சார் ஓடிப் போய் அருகிலிருந்து ஒரு லெமன்
ஜூஸ் வாங்கி வந்தார். அதைக் குடித்தபிறகு சற்று தெம்பாக
இருந்தது.

வானொலி அண்ணாவை நேரில் சந்தித்தோம்.
அங்கு வருவதற்கு முந்தைய ஞாயிறுகளில் ஒளிபரப்பான
சிறுவர் சோலை நிகழ்ச்சிகளில் கேட்ட வானொலி
அண்ணாவின் குரலை வைத்து நான் கற்பனை பண்ணி
வைத்திருந்த முகத்திற்கும் நேரில் கண்ட முகத்திற்கும்
நிறைய வித்தியாசங்கள் இருந்தன.

இரண்டு மணி நேர ரிகர்சலுக்குப் பிறகு, திரும்பவும் இரண்டு
பஸ் பயணம். என்ன ஆயிற்றோ தெரியவில்லை.
இரண்டு பஸ்சிலும் ‘உவ்வே உவ்வே’ என்று கக்கி வைத்ததன்
விளைவாக வேறொருவன் எனக்குப் பதிலாக போய் ரெகார்டிங்
முடித்து வந்தான்.
ரேடியோவில் குரல் கேட்கும் பாக்கியத்தை அடியேன்
இழந்தேன்.

இப்போதும் எனக்கு சரியாக ஞாபகம் இருக்கிறது. அன்று
ஞாயிற்றுக்கிழமை. நான் மைக்கேல் சார் வீட்டில் ரேடியோவில்
எங்கள் பள்ளி மாணவர்கள் பங்கு பெற்ற சிறுவர் சோலை
நிகழ்ச்சி கேட்டு முடித்த நேரம்தான், சீனு, அவன் அக்கா
கொடுக்கச் சொன்னதாக, ஒரு புத்தகத்தைக் கொடுத்துவிட்டுப்
போனான்.

சீனு எங்கள் பள்ளியில் நான்காம் வகுப்பு படிக்கிறான்.
முழுப் பெயர் சீனிவாசன். அவன் அக்கா மாலா எட்டாவது
படித்துக் கொண்டிருந்தாள். மாலாவைப் பற்றி
சொல்வதென்றால், தக்காளி, மாலா மாதிரி சிவப்பாய்
இருக்கும். இந்த உவமைக்கு எழுத்தாளர்
சுப்ரமண்ய ராஜுக்கு நன்றி தெரிவிக்கிறேன்.

புத்தகத்தைக் கொடுத்து விட்டு ஒரே ஓட்டமாக ஓடிப்போனான்
சீனு. நான் புத்தகத்தை உள் அறையில் இருந்த மைக்கேல்
சாரிடம் கொண்டு போனேன். ‘‘சார், சீனுவோட அக்கா இந்த
புக்கை கொடுத்தனுப்பி இருக்காங்க…’’

சாருக்கு ஒரே ஆச்சர்யம். ‘‘யார்ரா அது சீனுவோட அக்கா?’’
‘‘மாலா சார். எட்டாவது பி செக்‌ஷன்…’’ “நான் எதுவும் புக்
கேட்கலையே. சரி அப்படி வை.
நாளைக்கு என்னன்னு கேட்போம்…’’ சரி சார் என்று அப்படியே
அந்த புத்தகத்தை வைத்து விட்டுப் போயிருக்கலாம்.

அங்குதான் என் ஆர்வக் கிறுக்கு வேலை செய்ய ஆரம்பித்தது.
அப்போதெல்லாம் ஒரு விசேஷமான பழக்கம் என்னிடம் உண்டு.
அட்டை போடப்பட்டிருக்கும் புத்தகங்களை எடுத்து,
மேல் அட்டையைப் பிரித்து உள்ளே பார்ப்பது. சீனு கொடுத்து
விட்டுப் போன புத்தகத்தின் உள் அட்டையை பார்ப்பதற்காக,
தினத்தந்தி பேப்பரால் போடப்பட்டிருந்த அட்டையைப்
பிரித்தேன். உள்ளிருந்து கோடு போட்ட பரீட்சைத் தாள் போல
ஒன்று கீழே விழுந்தது. எடுத்துப் பிரித்தேன்.

இரண்டு பக்கமும் ஏதும் எழுதாத வெறும் தாள்.
ஆனால், பேப்பர் சற்று கனமாக இருந்தது. இரண்டு பக்கமும்
திருப்பித் திருப்பிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்ததில் ஒன்றைக்
கண்டுபிடித்தேன். இரண்டு தாள்கள் ஒன்றாக ஒட்டப்பட்டிருந்தன.

கொஞ்ச நேரத்திற்கு முன்புதான் ஒட்டப்பட்டிருந்தது.
மேலே சற்று உயர்த்தி வெளிச்சத்தில் பார்த்தபோது, உள்ளே
எழுதப்பட்டிருந்த எழுத்துகள் தெரிந்தன. நகங்களைக் கொண்டு
மிக மெதுவாக இரண்டு தாள்களையும் பிரித்தேன்.

பிரிக்கப்பட்ட தாள்களின் இரண்டு பக்கங்களிலும் உள் பகுதியில்
ஏராளமான வரிகள் நுணுக்கி நுணுக்கி எழுதப்பட்டிருந்தன.
‘என் ப்ரியமானவருக்கு, இந்தக் கடிதம் உங்களுக்கு ஆச்சரியம்
தரலாம். ஒருசில சினிமாக்களில் வருவது போல் ஒரு மாணவி
ஆசிரியருக்கு எழுதும் காதல் மடல்…’ காதல் என்ற வார்த்தை
எல்லாம் அந்த வயதில் எனக்கு எந்த அளவிற்கு புரிந்தது என்று
இப்போது சொல்லத் தெரியவில்லை.

பேப்பர்களை எடுத்துக் கொண்டு, உள் அறைக்கு ஓடினேன்.
‘‘சார், சீனு கொடுத்துட்டுப் போன புஸ்தகத்தோட அட்டையில
இந்த பேப்பர் இருந்துச்சு…’’ என்று நீட்டி, எப்படிக் கண்டு
பிடித்தேன் என்பதையெல்லாம் சொன்னேன்.

தாள்களைக் கையில் வாங்கியவர், அடுத்த அரைமணி நேரத்திற்கு
அதை மறுபடி மறுபடி படித்துக் கொண்டிருந்தார்.

மைக்கேல் சார் அவராகப் போய் மாலாவின் சித்தப்பா ஒருவருடன்
பேசியதும், அடுத்த சில நாட்களில் மாலா எங்கள் பள்ளியில்
இருந்து வேறொரு பள்ளிக்கு மாற்றப்பட்டாள்.

அங்கிருந்தும் இன்லேண்ட் லெட்டரில் கடிதங்கள் வந்தன.
பின்பு எங்கள் ஊரை விட்டே வேறெங்கோ கொண்டு செல்லப்பட,
கொஞ்ச நாட்களில் மாலா எங்கிருக்கிறாள் என்றே யாருக்கும்
தெரியாமல் போனது.

அந்த இடத்தையும் கண்டுபிடித்து மைக்கேல் சார் மாலாவுடன்
பேசி உறுதியளித்துவிட்டு வந்தார். ‘பதினெட்டு வரை பொறு,
ப்ருதிவிராஜ் மாதிரி கொத்திக்கொண்டு போய் மணந்து
கொள்கிறேன்…’ பின் வந்த நாட்களில் நடந்தவைகள், எனக்குத்
தெரிய வாய்ப்பில்லாமல் போனது. நானும் ஒன்பதாவது படிக்க
வேறொரு பள்ளிக்குப் போனதில் மைக்கேல் சார் தொடர்பு
முற்றிலும் விடுபட்டுப் போனது.

பதினைந்து வருடத்திற்குப் பின் இன்று கண்ட மைக்கேல் சாரின்
மனைவியிடம் மாலாவின் ஜாடை சிறிதும் இல்லாவிட்டாலும்,
நிறம் ஏறக்குறைய அதே தக்காளி சிவப்பில் இருந்தது
. –
————————————

-செல்வராஜ் ஜெகதீசன்
குங்குமம்

 

« Older entries