அன்பளிப்பு – ஒரு பக்க கதை

IMG_20180614_111754085.jpg

Advertisements

அந்த ஒரு நிமிடம் – ஒரு பக்க கதை

IMG_20180614_112057417.jpg

எச்சில் – ஒரு பக்க கதை

அம்மா! -ஒரு நிமிடக் கதை

p64a.jpg

அம்மாவின் பதினாறாம் நாள் காரியத்துக்கு முதல் நாள்…
“அம்மாவுக்குப் பிடிச்ச ஸ்வீட்டோ, காரமோ ஏதோ
ஒண்ணு செஞ்சு நைவேத்யம் பண்ணணும்கிறது
சம்பிரதாயம். அம்மாவுக்கு என்ன பிடிக்கும்?”
சாஸ்திரிகளின் குரல் என்னைக் கலைத்தது.

“சுமதிக்குத் தோசைதான் பிடிக்கும், அவளுக்கு நான்
வார்த்துப் போட்டுக்கிறேன். நீ இட்லியைத் தின்னுட்டு
ஆபீஸுக்குக் கிளம்பு. டப்பாவுல உனக்குப் பிடிச்ச
வாழைப்பூ உசிலி செஞ்சு வெச்சிருக்கேன். பசங்களுக்குப்
பூரிதான் பிடிக்கும். சுமதி, தோசைக்குத் தொட்டுக்க
உனக்குப் பிடிச்ச எள்ளுப் பொடி வெச்சிருக்கேன்…”
என பாசத்தோடும் அக்கறையோடும் எங்கள்
எல்லோருக்கும் பார்த்துப் பார்த்துச் செய்தவள் என் அம்மா.

அவளுக்கு என்ன பிடிக்கும்? தெரியவில்லை.
அதைத் தெரிந்துகொள்ளக்கூட எப்போதும் நாங்கள்
அக்கறைப்பட்டதில்லை என்கிற நிஜம் உறுத்த,
அழுகை வெடித்துக்கொண்டு வந்தது!

————————————

– யசோதா சுப்ரமணியன்

yarl.com/aggregator/sources/6?page=3

கடவுளும் தூதுவர்களும்

“கடவுள் நேரடியாக பூமிக்கு வருவதாகச் சொல்லப்படுகிறதே.
தன்னுடைய தூதுவர்களை அனுப்பமல் ஏன் அவரே நேரடியாக
வரவேண்டும்?”

இது பேரரசர் அக்பர் பீர்பாலை பார்த்து கேட்ட சந்தேகம்

பீர்பால் கூறினார் “இதற்கு உடனே விடை கூற முடியாது,
சற்று அவகாசம் வேண்டும்”

சில நாட்கள் கழித்து அக்பர் குடும்பத்தாரோடு கங்கையில்
படகில் செல்ல வேண்டியிருந்தது. ஆழமான பகுதியில்
செல்லும் போது அக்பரின் பேரனை தூக்கி பீர்பால் கங்கை
நதியில் போட்டு விட்டார்.

அக்பருக்கு ஆத்திரம் வந்தாலும், உடனே ஆற்றில் குதித்து
தனது பேரனைக் காப்பாற்றினார்.

பீர்பாலை பார்த்து “முட்டாளே! ஏன் இக்காரியத்தைச் செய்தாய்?”
என கோபமாகக் கேட்டார்.

அதற்கு பீர்பால், பேரரசே! உங்களை ஒரு
கேள்வி கேட்கிறேன். குழந்தை தண்ணீரில் விழுந்த பொழுது,
படைத்தளபதியை, என்னை மற்றும் வீரர்களை நோக்கி
‘குழந்தையைக் காப்பாற்று’ என்று ஆணையிடாமல்
நீங்கள் குதித்தது ஏன்? என்று கேட்டார்.

அதற்கு அக்பர் “குழந்தையைக் காப்பாற்றுவது
என் கடமையா? அல்லது ஆணையிட்டுக் கொண்டிருப்பது
பெருமையா?” எனப் பதிலுக்கு கேட்டார்.

பீர்பால் அமைதியாக கூறினார், “சக்ரவர்த்தி அவர்களே!
நீங்கள் என்னிடத்தில் கடவுள் தானே பக்தர்களைக் காக்க
உலகிற்கு வருவது ஏன்? வேலையாட்கள் இல்லையா?
என்று கேட்டீர்கள்.

எத்தனை பேர் இருந்தாலும், நீங்களே குழந்தையைக் காக்க
நினைத்ததுபோல, ஆபத்தில் இறைவன் தானே வந்து
மக்களைக் காப்பான்.” என்றார்

————————————–
படித்தில் பிடித்த கதை

 

 

 

 

 

 

 

 

இறைவன் கணக்கு!



ஒரு கோவில் மண்டபத்தின் வாசலில் அழகு, அரசு என்று
இரண்டு வழிப்போக்கர்கள் அமர்ந்திருந்தனர். இரவு நேரம்.
பெருத்த மழை வேறு!…அப்போது அங்கே அன்பு என்று
மற்றொருவரும் வந்து சேர்ந்தார்.

அன்பு, “நானும் இரவு இங்கே தங்கலாமா?” என்று அவர்களிடம்
கேட்டார்.

“அதெற்கென்ன?….தாராளமாய்த் தங்குங்கள்!” என்றார்கள்
அழகும், அரசும்.

சிறிது நேரம் கழித்து, “எனக்கு சாப்பிட ஏதாவது கிடைக்குமா?”
என்று கேட்டார் அன்பு.

அதற்கு அழகு, “என்னிட்ம் ஐந்து ரொட்டிகள் இருக்கின்றன”
என்றார்.

அரசு, “என்னிடம் மூன்று ரொட்டிகள் இருக்கின்றன…
ஆக எட்டு ரொட்டிகள்!….இதனை நாம் எப்படி மூவரும்
சமமாய் பிரித்தக் கொள்ள முடியும்?” என்றார்.

அதற்கு அன்பு, “இதற்கு நான் ஒரு வழி சொல்கிறேன்.
ஒவ்வொரு ரொட்டியையும் மூன்று துண்டுகளாகப்
போடலாம்… இருபத்து நான்கு துண்டுகள் கிடைக்கும்!…
நாம் மூவரும் ஆளுக்கு எட்டு துண்டுகள் எடுத்துக்
கொள்ளலாம்” என்றார்.

இது சரியான யோசனை என்று அப்படியே செய்தனர்.

ஆளுக்கு எட்டு துண்டு ரொட்டிகளை சாப்பிட்டுவிட்டு
உறங்கினார்கள்.

பொழுது விடிந்தது. மழையும் நின்றது! அன்பு கிளம்பும்
போது, “உங்கள் உதவிக்கு நன்றி!” என்று சொல்லிவிட்டு
எட்டு தங்க நாணயங்களைக் கொடுத்து, “”நீங்கள்
உங்களுக்குள் பிரித்துக் கொள்ளுங்கள்!” என்று சொல்லி
விட்டு விடை பெற்றார்.

மூன்று ரொட்டிகளைக் கொடுத்த அரசு, “அந்தத் தங்கக்
காசுகளை சமமாகப் பிரித்து ஆளுக்கு நான்காய் எடுத்துக்
கொள்ளலாம்!” என்றார்.

அழகு இதற்கு சம்மதிக்கவில்லை. “”மூன்று ரொட்டிகள்
கொடுத்த உனக்கு மூன்று காசுகள்!….ஐந்து ரொட்டிகள்
கொடுத்த எனக்கு ஐந்து காசுகள்!” என்றார்.

மூன்று ரொட்டிகள் கொடுத்த அரசு இதற்கு ஒப்புக்
கொள்ளவில்லை. “என்னிடம் மூன்றே ரொட்டிகள் இருந்தும்
நான் பங்கிடச் சம்மதித்தேன்!….நிறைய இருப்பவன்
கொடுப்பது ஒன்றும் பெரிய செயல் ஆகாது.

அதனால் என் செய்கையே பாராட்டத்தக்கது!….என்றாலும்
பரவாயில்லை!….சமமாகவே பங்கிடுவோம்!” என்றார்.

சுமுகமான முடிவு ஏற்படவில்லை. விஷயம் பஞ்சாயத்துக்குச்
சென்றது. பஞ்சாயத்துத் தலைவருக்கு யார் சொல்வது சரி
என்று புரியவில்லை. மறுநாள் தீர்ப்பு சொல்வதாக அறிவித்து
விட்டார்.

பஞ்சாயத்துத் தலைவருக்கு இரவு முழுவதும் இதே சிந்தனை.
வெகு நேரம் கழித்தே தூங்கினார். அவரது கனவில் கடவுள்
காட்சி அளித்தார். தீர்ப்பும் விளக்கமும் அளித்தார்.
இது பஞ்சாயத்துத் தலைவரை ஆச்சரியத்தில் ஆழ்த்தியது.

அடுத்த நாள் பஞ்சாயத்து கூடியது. தலைவர் இருவரையும்
அழைத்தார். மூன்று ரொட்டிகள் அளித்த அரசுவிற்கு
ஒரு காசும், ஐந்து ரொட்டிகளை அளித்த அழகுவிற்கு
ஏழு காசுகளும் கொடுத்தார்.

ஒரு காசை வாங்கிக் கொண்ட அரசு, “இது அநியாயம்!…
அழகே எனக்கு மூன்று காசுகள் கொடுக்க ஒப்புக்
கொண்டார்.” என்றார்.

தலைவர், “நீ கொடுத்தது ஒன்பது துண்டுகள்!….அதிலும்
எட்டு துண்டுகள் உன்னிடமே வந்து விட்டது!….
அழகு கொடுத்தது பதினைந்து துண்டுகள்!….அவனுக்கும்
எட்டு துண்டுகள்தான் கிடைத்தது!

ஆக, நீ தருமம் செய்தது ஒரு துண்டுதான்! அவர் தருமம்
செய்தது ஏழு துண்டுகள்! ஒரு துண்டுக்கு ஒரு காசு வீதம்
பிரித்துக் கொடுத்திருக்கிறேன்!” என்றார்.

நீதி: கடவுளின் கணக்கு துல்லியமானது.
தகுதியானதே நமக்குக் கிடைக்கும்!

—————————————-

ப. சரவணன்
சிறுவர்மணி

ஒரு நிமிடக் கதை: அழகு

தரகர் கொண்டு வந்து கொடுத்த படத்தில் இருந்ததை விட நேரில் இன்னும் சுமாராகத் தான் இருந்தாள் மேனகா. மாதவன், திருப்தி இல்லாதவனாய் நிமிர்ந்து தன் அம்மா அப்பாவைப் பார்த்தான். அவர்கள் முகத்தில் தெரிந்த சந்தோஷமும் பெண் வீட் டாரிடம் மேற்கொண்டு செய்தி களைப் பேசுவதுமாக இருந்ததை யும் பார்க்கும் பொழுது, இந்த இடம் அவர்களுக்கு மிகவும் பிடித்துவிட்டது என்பதைப் பறைசற்றியது.

என்ன செய்யலாம் என்ற யோசனையுடன் தாயைத் தனி யாக வெளியில் அழைத்து வந்தான்.

“அம்மா… தரகர் இன்னொரு பெண்ணோட படத்தைக் காட்டி னார் இல்லையா? அந்தப் பெண் ணையும் பார்த்துடலாம்” என்றான் மாதவன்.

அம்மாவிற்குக் கொஞ்சம் ஏமாற்றம். இருந்தாலும் சமாளித் துக்கொண்டு, “சரிப்பா, பார்த்தி டலாம்… ஆனால் இந்தப் பெண்ணே நல்ல குடும்பப் பாங்கா இருக்கிறா. குடும்பமும் நல்ல குடும்பமா தெரியுது. உனக்கும் ஏத்த ஜோடியாவும் தெரியுது. மீதி எல்லாமே பொருந்தி வருது…” என்று பேச்சை இழுத்தாள்.

“நான் அந்தப் பெண்ணையும் பார்க்கணும். அவ படத்துலே இவளை விட அழகா இருந்தாள். எனக்கு அவளைக் காட்டுங்கள்” என்று பிடிவாதமாகச் சொன்னான் மாதவன்.

வேறு வழியில்லை. அனை வரும் அந்தப்பெண்ணைப் போய்ப் பார்த்தார்கள். உண்மை யில் மேனகாவை விட இந்தப் பெண் மதுமிதா அதிக அழகாக இருந்தாள். மாதவனுக்குப் அவளைப் பார்த்ததும் பிடித்து விட்டது. பெண் வீட்டாரும் கல கலப்பாக பழகினார்கள். கிளம்பும் போது “வீட்டிற்கு போய் பேசி விட்டு தரகரிடம் பதில் சொல்லி அனுப்புகிறோம்” என்று சொல்லிவிட்டு வந்தார்கள்.

வீட்டிற்கு வந்ததும் “அப்பா… எனக்கு இந்த மதுமிதாவையே பேசி முடியுங்கள்” என்றான் மாத வன்.

“சரிப்பா… ஆனால் அந்த பெண் மேனகாவிற்கு என்ன காரணத்தைச் சொல்வது?” யோசனையுடன் கேட்டார் அப்பா.

“பிடிக்கவில்லை என்ற பிறகு என்ன காரணம் சொன்னால் என்ன? ஜாதகம் சரியில்லை என்று சொல்லிவிடுங்கள்” என்று அழுத்தமாகச் சொல்லிவிட்டு தன் அறைக்குள் சென்றான்.

உடனே தரகரை வரவழைத்தார் அப்பா. அவரிடம், “மதுமிதா வீட் டிற்குப் போய் எங்களுக்குச் சம்மதம்னு சொல்லிடுங்க” என்றார்.

அவர் கொஞ்சம் தயங்கி நிற்கவும்… “என்ன தயக்கம்?” என்று கேட்டார்.

“அது வந்துங்க…. அந்த மதுமிதா வீட்டு சம்மந்தம் வேண் டாங்க. தம்பிக்கு வேற இடம் காட்டுறேங்க” என்றார் தரகர்.

“இல்லப்பா… தம்பிக்கு இந்த இடம் பிடிச்சிருக்காம். இதையே முடிக்கலாம்” என்றார் அப்பா.

“அது முடியாதுங்க.”

“ஏன்…?”

“ஏதோ பொருத்தம் பத்த லைன்னு சொன்னாங்க.”

இதைச் சற்றும் எதிர்பார்க் காத அப்பா யோசித்தபடி, “இது உண்மையான காரணமா இருக்க முடியாது. ஏற்கனவே ராசி நட்சத்திரம் எல்லாம் பொருந்தி வந்த ஜாதகம்ன்னு சொல்லித் தானே பொண்ணோட படத்தைக் காட்டினீங்க.பிறகென்னவாம்” என்று சற்று காரமாக கேட்டார்.

“அது வந்துங்க, உங்க பிள்ளை… அந்த பொண்ணுக் கேத்த அழகு இல்லை யாம். அதனால பொண்ணுக் குப் பிடிக்கலையாம்” என்று கிசு கிசுப்பாகச் சொன்னார் தரகர்.

அப்பா பெருமூச்சுடன் அமர்ந் தார். தன் அறைக்குள்ளிருந்து இதை ஒட்டுக் கேட்டுக் கொண்டி ருந்த மாதவன் நிலைகண்ணாடி யைப் பார்த்தான்.

அடுத்தவர் வந்து சொல்லும் வரையில் ஒவ்வொருவரும் அவர வருக்கு அழகுதான்.

-டி.ஏஸ்.உமாராணி
தி இந்து

 

ஒரு நிமிட கதை: தடுமாற்றம்

 

சுந்தரம் அன்று காலையிலிருந்தே முடிக்கு டை அடித்து,
சவரம் செய்துகொண்டு புத்துணர்ச்சி யோடு யாருக்காகவோ
காத்திருந்தார்.

அவருக்கு தொந்தி இல்லாததால், டீ ஷர்ட்டை இன் செய்து,
லேசாக சென்ட் அடித்துக்கொண்டார். முகத்துக்கு கிரீம் தடவி
அதன் மேல் பவுடர் மணக்க பூசியிருந்தார். அடிக்கடி எழுந்து
தன்னை கண்ணாடியில் பார்த்துக்கொண்டார்.

இருபது வருஷங்களுக்கு முன் ஆபீஸூக்கு பைக்கில் போகும்
போது எப்படி இருந்தாரோ அப்படியே தன் தோற்றம்
இருப்பதைப் பார்த்து திருப்திப் பட்டுக் கொண்டார்.

அவருக்கு அறுபத்தி ஐந்து வயசு ஆகிறது என்று சொன்னால்
யாரும் நம்ப மாட்டார்கள்!

அன்று காலையில் அவர் மனைவி சகுந்தலா பேரனுக்கு உடம்பு
சரியில்லை என்று இளைய மகள் வீட்டுக்குப் போயிருந்தாள்.
இனி இரவு சாப் பாட்டுக்குப் பிறகுதான் அவள் வீடு திரும்புவாள்.

அவர்கள் வீட்டு வேலைக்காரி நிர்மலாவின் கணவன்
வேறொருத்தியோடு ஓடிப் போய் விட்டான். கடந்த பத்து
வருடங்களாக, நிர்மலா அந்த வீட்டில் நம்பிக்கைக்கு
உரியவளாகவும், எல்லோரிடமும் பிரியத்தோடும் பழகி வந்தாள்.
அந்த வீட்டில் அவளையும் ஒருத்தியாகவே நினைத்து
சகுந்தலாவும், அவர்களின் மூன்று பெண்களும் அவ ளிடம்
பாசத்தோடு நடந்து கொண்டார்கள்.

நிர்மலாவுக்கு முப்பத்தைந்து வயசு என்று யாரும் சொல்ல
முடியாது. நல்ல கட்டான உடல் வாகு. சுந்தரத்திடம் அவளுக்கு
ரொம்ப மரியாதை! அதனால் அவள் அனுசரித்துப் போய்
விடுவாள் என்று அவருக்கு ஒரு நம்பிக்கை!
அதற்கான சந்தர்ப்பத்தை எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்தார்.

அவர் எதிர்பார்த்த சந்தர்ப்பம் அன்று வந்து விட்டது.
நிர்மலா சிரித்துக் கொண்டே வேலைக்கு வந்தாள். ஒவ்வொரு
அறையாக பெருக்கிச் சுத்தம் செய்து கொண்டே வந்தாள்.
சுந்தரம் ஹாலில் காத்திருந்தார்.
நிர்மலா படுக்கையறையை பெருக்கப் போனாள்.

சுந்தரம் மெதுவாக அவளைப் பின்தொடர்ந்து போனார்.
கீழே கிடந்த பக்கெட்டை கவனிக்காததால் தடுக்கி விழப்
போனார். சத்தம் கேட்டுத் திரும்பிய நிர்மலா உடனே ஓடி
வந்து அவரைக் கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொண்டாள்.

“அப்பா! பார்த்து வரக்கூடாதா? இந்த அறையில எதை எடுக்க
வந்தீங்க? என்கிட்ட சொல்லியிருந்தா நான் எடுத்து தர
மாட்டேனா? என்னப்பா! வயசாகியும் இன்னும் நீங்க சின்னப்
பிள்ளையாட்டமே நடந்துக்கிறீங்க?
நாங்க எல்லாம் எதுக்கு இருக்கிறோம்?” என்று சுந்தரத்தின்
கைகளை உரிமையோடு கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொண்டு
சொல்ல, சுந்தரம் தலைகுனிந்தார்.

—————————————-
தி இந்து

 

 

 

 

 

 

 

ஒரு நிமிடக் கதை: பணம்!

ஒரு நிமிடக் கதை பணம்

 

“மாமா! வாக்கிங் போய்ட்டு வர்றப்போ பாலும், காய்கறியும்
வாங்கிட்டு வந்துடுங்களேன்!” லட்சுமி தன் மாமனார்
சிவராமனிடம் சொன்னாள்.

“சரிம்மா!” என்றபடி வீட்டி லிருந்து இறங்கிய சிவராமனுக்குள்
அந்த எண்ணம் மெலிதாக எட்டிப் பார்த்தது.

‘பாலும் காய்கறியும் வாங்கி வரச் சொன்னவள் பணம் தர
வேண்டாமா? என் பென்ஷன் பணம் கண்ணை உறுத்துதோ?’ –
யோசித்தபடி நடந்தவர், நடைப் பயிற்சியை முடித்துவிட்டு,
பால் மற்றும் காய்கறிகளை வாங்கிக் கொண்டு வந்தார்.

வீட்டு காம்பவுண்டுக்குள் நுழையும்போதே தன் மகன் ஆனந்த்,
கடுமையான குரலில் லட்சுமியிடம் பேசுவது கேட்டது.
தோட்டத்துச் செடிகளை வேடிக்கைப் பார்ப்பது போல வாசல்
பக்கமே நின்றுவிட்டார் சிவராமன்.

“லட்சுமி, நீ பாட்டுக்கு அப் பாவை கடைக்கு அனுப்பினியே…
பணம் கொடுத்தியா?”

“கொடுக்கலை. மாமாவோட பணத்துலயே வாங்கிட்டு
வரட்டுமே…” பதில் சொன்னாள் லட்சுமி.

“ஏன்… நான் வாங்குற எழுபதாயிரம் ரூபாய் குடும்பத் துக்குப்
போதலையா? தன்னோட மருந்து மாத்திரை செலவுக்கு
நம்மகிட்டேயா அப்பா பணம் கேட்கிறார்?” – ஆனந்தின்
குரலில் கோபம் தெரிந்தது.

“அய்யோ அதுக்கில்லீங்க… அத்தை உயிரோட இருந்த
வரைக்கும் மாமாவுக்கு எந்தப் பிரச்சினையும் இல்லை.
ஆனா இப்போ வீட்டுச் செலவை எல்லாம் நீங்களே
பார்க்கிறதால என்கிட்டே ஒரு காபி கேக்கிறதுக்குக்கூட
மாமா சங்கோஜப் படறார். சுயமரி யாதையா வாழ்ந்தவர்.

இப்போ குடும்பத்துக்கு தானும் செலவு பண்றோமேன்னு
எதையும் உரிமையா கேட்பார். மாமாவோட மருந்து
மாத்திரையெல்லாம் இனி நாம வாங்கிக் கொடுப்போம்.
அவங்க அவங்க செலவை அவங்க அவங்களே பாத்துக்கிறதா
குடும்பம்? ஒருத்தருக்கொருத்தர் பகிர்ந்துக்கிறதுதானே
குடும்பம்..”

மருமகள் லட்சுமி சொல்வதைக் கேட்டு ஆனந்தின் குரலும்
அடங்கி யிருக்க, மனநிறைவேரடு வீட்டுக் குள் சென்றார்
சிவராமன்.

————————————–

-தினமணி
நன்றி
http://tamilpapernews.com

இவன் அவனேதான் – ஒரு பக்க கதை

« Older entries